დავით ღამბაშიძე

თავისუფლების გრძნობით ანთილი
იმედით სავსე ალხაც ძგერს გული
არ ვეპუები და კვლავაც ვიბრძვი
განცდა დაცემის მერეა რთული

სიკვდილის გავლით სიმართლისაკენ
რომ ამიღია ამაღამ გეზი
ფეხზე მკიდია რა იქნება ხვალ
თუ დღეს ვიქნები სიკეთის მთესი

არავინ ქვეყნად არ იმსახურებს
რომ აიტკიო მაგათთვის თავი
მხოლო იდეას ძალუძს ყოველთვის
თეთრად აქციოს უკუნი შავი

და მეც ვეცდები რომ დღეს ვიომო
გამოვარკვიო სიცოცხლის არსი
რომ სხვას ჩემნაერს გზის იქით მუდამ
არ მოელანდოს მხოლოდღა ფარსი

მე დღეს იდეის მარტოდენ მჯერა
რომ დღეს თუ არა მერმეისობა
იხილავს ნათელს და ჩემს მონათხრობს
გაახმიანებს მარადისობა.