ქევხიშვილი ნინო - Qevkhishvili Nino



ასე სჯობს

აკი გითხარი, არ მიეჯაჭვო.
ასე სჯობს –
ბარში, სადაც ვსვამთ, ოღონდ მე იმდენს როგორ.
სადაც იმიტომ შემოვედით, რომ რაღაცას ისეთს უკრავდნენ –
mama, I m coming home –
გვიანია.
ისე ახლოს ვართ –
ვერავინ იტყვის, რომ ერთმანეთს სულაც არ ვიცნობთ,
თუმცა პირველად კი არა და –
ითქმის, რომ ვხვდებით.

ვსხედვართ კუთხეში –
არავისბიჭი.
არავისგოგო.
ერთმანეთის სხეულებზე მიბჯენილები,
მიყრილები ერთმანეთის მარტოობებზე –
ქალაქში, სადაც აღარავინ არ არის მარტო,
სადაც სუყველა უკან მიითრევს
საკუთარ ჩრდილზე ასხმულ-გამობმულ
ქუჩებს. მოედნებს. შადრევნებს. სახლებს.
მიყრილები ერთმანეთის უძილობებზე –
ქალაქში, სადაც ყველას სძინავს და ერთმანეთს ესიზმრებიან –
დაბურცული ტუჩებით და
მოშვებული მეჩხერი წვერით.
ჩვენ – დაუდევრად მიყრილები ერთმანეთის სიყვარულებზე,
რომლებზეც – აბა ვინ დაიჯერებს, რომ არ ვსაუბრობთ –
რომლებიც ვიცით,
და რომლებიც საკმარისია.

ხოლო როდესმე ერთად ვიქნებით ჩვენ,
შეიძლება არც –
უბრალოდ, ასე ვიქნებით.
დავიმახსოვრებთ ერთმანეთის თვალების ფერს და
უსურვილო სხეულის სურნელს.
და მერე წავალთ.
გვიანია.
წავალთ, უბრალოდ.

ახსნა

ვიცოდი
მხოლოდ ის, რაც მაინც სიყვარულია –
მაშინაც, როცა გზას გამაყენეს,
და საკუთარი თავის ირგვლივ სამჯერ მშვიდად შემომატარეს,
და იქიდან დაიწყეს ათვლა, სადაც წესით
გადარჩენისთვის უნდა ელოცათ –
ვიცოდი მხოლოდ ის, რაც მაინც სიყვარულია,
და უკვე აღარ მეშინოდა,

ამეხსნა – სიტყვებს
ბუმერანგის თვისება აქვთ გარდაუვალი –
და ყველაფერი, რაც კი ითქვა,
ბედისწერაა.

მცოდნოდა მუდამ სულ ცოტათი იმაზე მეტი,
რაც საკმარისი იქნებოდა შენთან ყოფნისთვის –
მცოდნოდა მუდამ ოდნავ ზედმეტი.

მევლო ბოლომდე თვალახელილს, და სინამდვილე
შუბლსუკან – ბასრი ელექტროკალმით –
ყველა საჭირო არხისა და უჯრედის გავლით –
ფრთხილად, უსისხლოდ – სამუდამოდ
ამომეკვეთა –
და აღარასდროს ისე,
ამას რომ აღარ ვგრძნობდე.
და აღარასდროს უფრო მარტივად.

არ მეშინოდა –
რადგან ის, რაც სიყვარულია,
რაც უყოყმანოდ სიყვარულია,
ვიცოდი უკვე.

დილა

– და გათენდა.
ადექი და ფანჯარაზე მომდგარ სინათლეს
შეაწმინდე ღამის დაუსიზმრებელი სიუჟეტები.
სააბაზანოში გასვლამდე
სარკეს ჩაუტოვე წუხანდელი უძილობა.
სარკის ჩარჩოთი შემოსაზღვრე.
სარკის სიღრმეში იგულისხმე
ახსნა სიტყვებისა, რომლებიც მარტივი მაკავშირებლებით
აღარ ერთდებიან და
რთული ქვეწყობილი სიყვარულისთვის
ეძებენ ერთმანეთს.

რომელი დილაა ეს –
ჩახედე კალენდარს,
კედელზე კი არა,
მობილურში –
სადაც ოჯახის წევრებისა და მეგობრების დაბადების დღეების ნაცვლად
უცხო თარიღები გაქვს მონიშნული,
და მხოლოდ ზარი შეგახსენებს მათ მნიშვნელობებს.

რომელი დილაა ეს –
რა ჰქვია ქუჩას, რომელიც დღეს ფეხსაცმლის ძირებს აგილოკავს.
რა ჰქვია ადგილს, სადაც დღესაც გეტყვიან, რომ
“გააჩნია – შედარებითია ყველაფერი,
და არ არსებობს აბსოლუტური ჭეშმარიტებები,
და არასოდეს თქვა არასოდეს,
და სანამ გაჭრი, ასჯერ გაზომე,
და არაფერია ამქვეყნად სრულყოფილი” –
შენც უხალისოდ, მაგრამ მაინც დაეთანხმები –
ასე უფრო მარტივი არის:
იმდენჯერ უთქვამთ
და იმდენჯერ გეტყვიან კიდევ –
თითქმის სულერთი ხდება შენი ყველა ნაბიჯი.

ჩვეულებრივი დილაა ეს.
სარკიდან ისე იყურები, თითქოს დაღლილობის გამო
აქ დარჩენა გადაწყვიტე
და შენს ნაცვლად
ღამის დაუსიზმრებელი სიუჟეტების მთავარი გმირი
იხეხავს კბილებს სააბაზანოში.

იმახსოვრებ

და მაინც როგორ გამოარჩიე ერთმანეთისგან
ფეტვი – მუხუდო,
სიზმარ-ცხადი,
ტყუილ-მართალი –
შენ ხომ არავინ გეახლობლა იმათთაგანი,
ვინც სურვილების ასრულების ღილაკებს ფლობდა
აქყოფნის მართვის დროგამტარ პულტზე.
შენ ხომ, უბრალოდ, იმახსოვრებდი –

თავიდან თითქოს არც არაფერი:
მანდ განუწყვეტლივ ღამდებოდა –
დღითი-დღე უფრო ჩვეულებრივად.
დედინაცვლები მარცვლეულით სავსე ვარცლებს
გიცლიდნენ წინ და
შენ, ასე ჩუმი,
ბებოს ნაქონი კაბის კალთით იწმენდდი ცრემლებს.
გვერდით ოთახში მამა თვლემდა ტელევიზორთან.
შენ კი, უბრალოდ, იმახსოვრებდი,

იმახსოვრებდი:
სველი ფანჯრიდან დანახული ბიჭის სილუეტს.
ეზოს ბავშვების ხმებს, ერთმანეთს რომ გასძახოდნენ,
დაგინახეო.
დების სიმღერას.
წვიმიანი ქუჩის არომატს,
ღრიჭოებიდან რომ აღწევდა და შენს ოთახში
ფანჯრის რაფაზე ქოთნის მიწას ეხიზნებოდა.

იმახსოვრებდი საათების ავბედით წიკწიკს და იმ შეგრძნებას,
ცივ თითებს შორის მოსრიალე ხორკლიანი მარცვლები რომ
ყრუდ გიტოვებდნენ მთელ სხეულში –
რაღაცას ჰგავდა, უფრო ადრე დამახსოვრებულს.

იმახსოვრებდი ბებოს ნაქონი კაბის ფერს, ის კი
ყოველი ამბის დადგომისას მყის იცვლებოდა –
შენ ყოველ ჯერზე ხელახლა და დაუზარებლად
იმახსოვრებდი.

და გახსოვს,
როგორ გახდა ერთხელ თეთრი. მბრწყინავი.
როგორ რბილად და როგორ მჭიდროდ შემოგეტმასნა.
როგორ გაცეკვა უფლისწულთან,
რომელსაც ახლად დაწურული ყურძნისა და
ახლად ნაკრეფი თამბაქოს სუნი ჰქონდა ოდნავ,
ყურისძირებთან,
ხოლო ხელებში – შემოდგომის მზის მხურვალება,
სულ სხვანაირად სასოწარმკვეთი.

და გახსოვს, როგორ გამოიქეცი –
გრძელ კიბეებზე ჩამორბენისას
როგორ გეწვოდა უფლისწულის ნათითურები –
სულს ვერ ითქვამდი,
გამალებით ეძებდი საყრდენს –
მერე იმ ღამით კანიანად გახდილი კაბა
როგორ აიჭრა ცისარტყელის შვიდფეროვნებად.
გახსოვს – მაშინაც იმახსოვრებდი,
მოთქმით, კედლებზე არხეული ჩრდილების ფორმად,
ჩრდილების სიღრმედ...

მერე თანდათან გადაირჩა –
ფეტვი – ცალკე, მუხუდო – ცალკე,
სიზმარი – ცხადი,
ტყუილ-მართალი –
და ყველა ამბავს აქვს თავისი დირექტორია,
თავისი ფერი კაბაზე და თითო სახელი:
ჩუმად. ერთხელაც. არასოდეს. უბრალოდ. ასე.
გარეთ ბავშვები თამაშობენ დახუჭობანას.
შენ კი, უბრალოდ, იმახსოვრებ და –
იმალები.

მხოლოდ

იქ, იმ ოთახში, სადაც ერთ დროს
ჩაის ვსვამდით და ნუშის ნამცხვარს ვატანდით და
ერთად ვიყავით,
ლექსებს პირდაპირ კედელს ვაწერდით –
დრო გადიოდა,
ღამეები გრძელდებოდა, მოკლდებოდა, მერე ისევ გრძელდებოდა.
რაღაცები მეორდებოდა.
რაღაცები არასოდეს.

მერე თანდათან
კედელი აივსო – ადგილი არ დარჩა,
რომ ლოგინიდან აუდგომლად, მხოლოდ ხელის ერთი გაწვდენით –
ხელში კი ნახევრად დამშრალი ფლომასტერი და
თბილი კანის შეგრძნება თითის წვერებით,
ნერვების ჩხვლეტის შეგრძნება თითის წვერებით,
ასოების მოხაზულობის შეგრძნება თითის წვერებით –
როცა თვალებიც გიხუჭია,
ირგვლივაც ბნელა,
მხოლოდ შიგნიდან ანათებ, ისიც
ძალიან ოდნავ,
ძლივს შესამჩნევად,
მხოლოდ ხელის ერთ გაწვდენაზე,
მხოლოდ იქამდე, სადაც დაწერ –
ეს არ მთავრდება,
ეს ასე უნდა,
მაგრამ ადგილი აღარ დარჩა კედელზე და
კედელი აღარ ჩვენ გარშემო –
ჩვენც აღარ დავრჩით, ხოლო მე და შენ
სხვადასხვა მხარეს გაუყვნენ სავალს
იმ ოთახიდან, სადაც ვსვამდით ჩაის უშაქროდ
და ვუზავებდით ერთმანეთს გრძნობებს.

და რა დარჩა – მხოლოდ
სიტყვები, რომლებსაც ძველი შპალერივით აახიეს ჩვენი ერთადყოფნა,
სტრიქონები, რომლებიც ასეულ კილომეტრებად გაიწელა და
თითზე თუ დაიხვევ, მაინც ყოველთვის იმ ასოთი დამთავრდება,
საიდანაც დავიწყეთ.

რეკვიემი

დღეს ვთქვათ –
ჩვენი სურვილები რომლებიც მიწაში ჩავფალით და
რომლებიდანაც ნატვრის ხეების ნაცვლად ჭინჭარი აღმოცენდა –
დღეს მათზე ვთქვათ

ხომ გახსოვს –
ძირამომშრალი ღამეებიდან გასაქცევ გზას რომ ვხაზავდით
კედელზე რომელზეც ბზარების რაოდენობა
სქემაში დატანებულ ჩიხებს უდრიდა და
მატულობდა
ტალახით ივსებოდა
მაჯებზე გვახმებოდა თითებს გვიკრუნჩხავდა
ცრემლის მოწმენდისას თვალებზე ლიბრად გვეკვროდა
ხელის ჩამორთმევისას იყო სასტიკად გადამდები –
და ჩვენ იმდენჯერ ვიცანით მომღიმარი ერთმანეთი
მოშავო და აქერცლილი ხელისგულებით
რომლებითაც ასე გულდაგულ მოვასწორეთ მიწა –
შეუძლებელი იყო ერთხელ მაინც რომ არ შეგვშლოდა
და საფლავის ქვით მონიშნულ ადგილას
რამდენიმე გათენებით ადრე ან გვიან
არ მივსულიყავით –

თუმცა შეხებას ასე ადვილად ახლაც ვერ ვბედავთ –
გვსუსხავს როგორც ერთ დროს სიმხურვალით
გვტკენს –
და რაკი თეთრი დროშის ნაკუწებს
ვერ გამოვნასკვავთ მის რტოებზე
იმაში მაინც დავრწმუნდეთ-მეთქი რომ არავინ გაგლეჯს –

დღეს მათზე ვთქვათ –
დამიწებულ სურვილებზე.
საკუთარ თავებს მხოლოდ სიმწარით რომ ემთხვევიან.

შუადღის ძილი

როდიდან დავიწყეთ დავიწყება –
ის დაბალჭერიანი ბინა თუ გახსოვს,
სადაც ჩურჩული საძინებლიდან აივნის კარამდე ისმოდა და
ჩემი თეთრ-წითელი ქვედაბოლო იყო
დასავლეთისკენ გადახრილი მზის სხივების ერთადერთი თავშესაქცევი –
როცა დანარჩენები შუადღის ძილით იხშობდნენ ხმაურს საფეთქლებში,
როცა გულში გიხუტებდნენ და გასწავლიდნენ, რომ სიყვარულს
ახსნა არ სჭირდება –
სჭირდება მხოლოდ სახელი,
სახელად კი ის გვაქვს თითოეულს,
რასაც სიზმრებსა და დამძიმებული ქუთუთოების შეგრძნებას შორის
ვიტოვებთ ჩვენთვის,
შუადღის ძილის დასრულებისას.

“ჩემგან დაიწყე და ნუ შეჩერდები,
ნუ გაიაზრებ, ჩემგან დაიწყე, როცა დავიწყებას გადაწყვეტ –
რა ხანია, აღარ ჩამესმის”

აღარ ჩაგესმის.
მას შემდეგ, რაც თვალები გაახილე,
ხმოვნები დაგრძელდა და თანხმოვნები გაუფერულდა.
გაადვილდა –
ახლა უფრო გვგონია, რომ ერთ დროს
გვჯეროდა კიდეც ის, რაც დღეს უკვე
ასე უბრალოდ, ასე თავისით შეგვიძლია.
ახლა ჩვენც უფრო დასავლეთისკენ ვიხრებით.

“ჩემთან დარჩი და ნუ შეჩერდები, როცა იგრძნობ, რომ
ზედმეტი თქვი და ზედმეტად ახლოს იყავი და
სულ ცოტაც – მერე დავიწყებას დაიწყებ – რაკი
აქედან უკან დასახევი უმზეო გზები
გავლილი არის უკვე ყველა შესაძლო და
შეუძლებელი მიმართულებით –
ჩემგან დაიწყე”

შენგან დავიწყე.
ვივიწყებ შენს სახელს და შენს თვალებში ჩამდგარ მდუმარებას –
ჯერ კიდევ როდის ტუჩებზე მიდებული თითით რომ გასწავლეს,
როცა შუადღის ძილში ეძლეოდნენ ნეტარებას,
როცა შენს სიყვარულს ეძლეოდნენ.

ჩრდილები

(თამუნას)
ბინდდება.
გზაა.
მუქდება ჩრდილი. ცვდება ნაბიჯი.
საათის ამ დროს მიგვიხმობდა დედა სავახშმოდ,
სახლთან ახლოს რომ ვყოფილიყავით
(რომელსაც კარი კვლავ შიგნიდან ეღება მხოლოდ
და არ ერგება სხვა გასაღები –
ეს ნიშნავს, რომ იქ მუდამ გველიან).
ცოტა ხნის მერე დავლევდით ჩაის.
იდილიაა.
რომით. უშაქროდ.

აქ კი ჩრდილები უცხო ფორმებს იღებს და პირი
მიშრება. სიცხე არა – ისევ
წყურვილი მახრჩობს.
შენს გამოწვდილ ხელს დაძაბული ვეძებ –
ბინდდება.
არ დამეკარგო.
იქნებ მოვასწროთ.

მოვასწროთ მისვლა სახლამდე, სადაც
ძველი ხავერდის ფარდების რხევა
საჩვენო ზღაპრის შესავალია.
სადაც საბანქვეშ უხმო თამაშს სახელი არ აქვს.
სადაც მოშლილი ონკანებიდან
მოგონებების წვენი მოწვეთავს –
ჩვენი სიტყვებით შედედებული,
ისე მძიმე და მონოტონური –
წკაპ. დავიწყების უტყუარ ფონად.

მე კი ფინჯანში მოვაგროვებ –
ვიხსენებთ.
ვთვრებით.
ახალს ვერაფერს ვეღარ ვამბობთ.
გზაა.
ბინდდება.



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.