დავით დეფი - David Dephy



დიდი დასასრულის ჩვენი მოლოდინი

(didi dasasrulis chveni molodini)


დიდი დასასრულის ჩვენი მოლოდინი, დიდი ამბების დასასწყსისკენ, ისევ მიბიძგებს, იქით მივყავარ, შუქი სადაც ცას ააგვირისტებს, თუმცა ცა როგორც ასეთი, სადღაა, ცა სიცარიელედ ცა ამოვიცანი, ცანი კი ძმაო, ო ჩემო ძმაო, ჩვენშიც იცნობა, იცი ვინც არის, მათი მომგონი, ჩამფიქრებელი, ჩვენი წარმოშობის სხვა ფენომენი და შენთან ერთად მის სიახლოვეს მთელი ცხოვრება რომ მე მოველი, რომ ჩაგიფიქრებ ნუთუ მიხდები? ჩემი ნატვრა ხარ? ნუთუ შენ გნატრობ? ჩვენ ხომ ფიქრნი ვართ თითქოს ღვთის ნების და ერთმანეთის თუ გვესმის, რატომ... რატომ ვერ ვშველით ვერც თავს ვერც სამყაროს და ვერც სამყაროს მიღმა მხარეებს, სამჯერ გიყვარო, სამჯერ გახარო, მინდა, თავი კი კვლავ მათავხედებს, თავს ვეღარ ვუშლი სიცოცხლის ჩვევას, ამიტომ ვერ ვიტანთ სიკვდილს ვერავინ, სუნთქვებს სიტყვები კვლავ დაემჩნევა, მე ზღვა ვიყავი და ზღვად ვღელავდი, თუ კი ჰაერი ვიყავი მაშინ ცეცხლი და მიწაც ერთად ვყოფილვარ და რადგან სუნთქვებზე სიტყვებს ვერ წავშლით, მოგვიწევს წასვლაც წუთისოფლიდან, მაინც შევხვდებით სადაც ვიქნებით და ვინც ვიქნებით ჩვენვე ვიქნებით და შეიცვლება სამყარო ჩვენთვის, როგორც იცვლიან მკითხველს წიგნები.
[



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.