ღონღაძე უჩა - Gongadze Ucha



მთას აბუხრებულ მზესთან

მთას აბუხრებულ მზესთან უწყვია
ხევები, როგორც სველი ფეხები
და ანცი გოგოს მსგავსად ურცხვია,
სკამს რომ კარს უკან სხივი ეხება...
თითქოს პირს იბან, ავი სიზმარი
ძილშივე რჩება და იგუდება,
ეწვით დევთ-ღამე - ნასასმისარი,-
ოცნების მპარავ ხეებს ქუდები...
მკერდს შეწყვეტილი გრძნობის ღილები
სიოს თითებთან სულს აახლოებს
და ფარასავით შთაბეჭდილება
შეფიქრებია საბალახოებს...
მხარზე მკიდია თოფი უბრალოდ,
გთხოვ, დედოფალო, ისევ დამინდე,
გაძაღლებული შორს ყეფს ღრუბელი
და კურდღელივით მორბის ამინდი!..

უდავოდ, დედაჩემო, არის

უდავოდ, დედაჩემო, არის
ეს ღამე სულისათვის მღვიმე,
გზასავით იწელება ქარი,
წუწუნებს მოხუცივით წვიმა.

ქოშინით მიაქანებს ღელე
დაფურცლულ შემოდგომის ნახევს
და უგდებ ღელესავით ხელებს
მეუღლის ნავენახევ სახეს...

იღლები, გულგრილობას იტან
და აძლევ ცრემლს უფლებას ხლების,
როდესაც გახსენების მხრიდან
იწყება სასაფლაო წლების..

წვიმს, წუხილით გავწამდი

წვიმს, წუხილით გავწამდი
ბროწეულის კიდობანს,
ცრემლად მე შენს წამწამთა
როგორ დავეკიდო ბანს?

თვალნი ვწურე: ფაქიზი
მზერით ვავსე მარანი,
ეროსით შენს ბაგეზე
ორსულობენ არანი...

ქარში თქმამ უოდესმა
შეიფაროს გული ვით?
როცა იცის, ოდესმე
გეტყვის გათანგულივით:

ბროწეულის კიდობანს
ასე თუ ვით გავწამდი,
როგორ დავეკიდე ბანს
ცრემლად მე შენს წამწამთა...

წვიმით მოავასაკო

წვიმით მოავასაკო წუხილების წყებიან
გუბეს დანაღარავი შენი სახე მოება,
ცრემლთა ზღვაში მზერის მზის ჩასვლას იუწყებიან
ქუთუთოთა დახრანი, როგორც საღამოები...
ღამე ისე ფართოა, როგორც პირი იარის
და ვბრუნდები ქროლვიდან ქარი ნაყივჩაღარი,
სისხლის მომდის მდინარე,-თუმცა ბეწვის კი არის,
ყველა ხიდზე გამძლეა მაინც შენი ჭაღარა...
სითბოს იხმობ სულივით, თვალთა თებშებრ ტრიალით,
მკერდზე შენი ხელები სახვევივით მედება
და აშუქებს ნაპირზე ჩემს უმიზნო ხეტიალს
შენს ლოცვის ტბას სანთელი-კდემით შენაგედები!...

შენ და მე: გედი და ბავშვი

შენც კვდომას ეტრფევე იქნებ?-
ბეღურის გულივით ღელავ,-
საღამოს უთქმელი დარდით
მზის თვალებს მომწყდარო ღელევ.-

რომ ტყეში გზას ვეღარ იგნებ,
სამყურის გვირგვინით თავზე,
რომ შენში იისფერ დართა
ვიხრჩობი მე,როგორც თევზი...

ან იქნებ გაღელვებს ხარკი,
შენს გულს რომ ტრფობისად ვერ ხვდა?
ქარმა ვერ დაღალა შენი
ხნის უხმო წუხილიც ვერხვთა.

ასეთი პატარა ხარ კი?-
გულს შენი გუბებით ტბა ვშვი,
რომელსაც ოცნებით ვშვენით
შენ და მე:გედი და ბავშვი...

მე ისე მიყვარს

მე ისე მიყვარს მოთოკო თმენით
შენი თვალების გაბმული ღამე,
ვით ბავშვობაში მიყვარდა ცხენი,
მხოლოდ მწუხარე თვალების გამო...

კლდედ ჩამოგშლია საშურთხე შუბლი
და წამწამების გიწყდება წყარო,
მაინც მხიბლავს და მატყვევებს უფრო
შენი ფიქრების ძვირფასი ხარო...

ცვლიან უბრალო გრძნობის ბაღები
შელამაზებულ სურვილთა ბაღებს
და შენი ლოცვა, ვით გასაღები
ჩემს გულგრილობას კარებად აღებს...

ცხოვრების წიგნში თავთა ჩადებით

ცხოვრების წიგნში თავთა ჩადებით,
ერთურთს ოცნება რომ დავუსრულოთ,
ვასახიერებთ, არა დადებით
გმირებს,არამედ - ყვავილთ უსულოთ.

გახელებულან გულებში შიშნი
და ეხვევიან ვნებებს მოზავეთ,
ცოდვის შუადღის ჩენილი ნიშნით
წევს სინანული საღამოსავით...

ჩვენი ნატვრის ხე არის უტოტო
და ნატვრა უფრო მეტად კლებულობს,
შლილობს სიშორე, როგორც ქუთუთო,
რომ მოგვერიოს გათვალებულებს!..

სინანულნი წვიმისანი

სინანულნი წვიმისანი
მდინარებენ,ვილეკები,
დაბნეულმა ვიმისანე,
არ ჩანს ბედის ბილიკები.

მებადური ნათესავით
ცას კალთები შევსებია,
გაშლილ ღამეს ბადესავით
სულნი მოუთევზებია...

ლექს-იარულს უნებური
ტაშით ნაიარაღევით,
თითქოს გადაბრუნებული
ცრემლი მათრობს არაყივით

და ვრწმუნდები ნაციები
(რაკი კვლავაც მიწა მექცა),
რომ მესამე გზის ძიება
თავად არის მესამე გზა!..

მოგონებებში ვიყარიბე

მოგონებებში ვიყარიბე,
ზღვები კვლავ შენისთანებია,
დგას აციხული სიღარიბე
და სული შენესტანებია...

თოვლის საბანში იმალები,
თრთოლვანი ზღაპარს გიყვებიან,
გექიმებიან ყვრიმალები,
მოტეხილ თვალებ-ჯიხვებიანს...

სცენის გაბერებს სამყოფელი,
თითქოს ინიღბებ თმენასავე,
სახე ხელებში ჩამხობილი,
გინაციხრდება რწმენასავით..

არის საგანი დიდობანა.

არის საგანი დიდობანა,
როცა ამაო დაობების,
იწვევს სხეულის კიდობნობა
სულის პურივით დაობებას...

ავსებს წუხილის არემარეს
ლანდების ზვავით,მუროვანით,-
ყველა უფსკრულზე ღრმა რომ არის
მწვერვალი ნაფეხუროვანი...



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.