ვაშინერს

ვაშინერს

მოდიხარ ჯიშის და
ჯილაგის ხელყოფად,
ვინა ხარ, რა გინდა,
რა რქებით მაშინებ,
ცოდვა და ცრემლები
მე ჩემიც მეყოფა...
ნუ მიწვევ, ნუ მიწვევ,
არ მინდა, - ვაშინერს!
სულ ერთხელ შევშინდი
სიკვდილის პირამდე,
სამსჭვალზე ჩაქუჩის
დარტყმა რომ გავიგე
და ჯვარცმას იმ დღიდან
სინდისი მივანდე...
მოვდივარ, გზადაგზა
სიცოცხლეს ვარიგებ.
ამ კაცებს, ამ დედებს,
გოგონებს და ბიჭებს
შეხედე ამ ხიდზე,
სამსჯავროს საშინელს,
ხომ ხედავ, ხატებს რომ
არცერთი აბიჯებს...
ნუ მიწვევ, ნუ მიწვევ,
არ მინდა, - ვაშინერს!
სისხლი მაქვს იმდენი,
მტკვარიც რომ შემდოვრდეს
დარჩება, აქამდეც
წვეთწვეთად ვიარე,
ვიყავი პაატა და
ვიყავი თევდორე,
სამასჯერ სიკვდილთან
ვიყავი ზიარი.
წიწამურს ესროლეს,
შენ - ეშმას რომ ეშვი,
სოდომში დაბრუნდი
ცეცხლით რომ წაშალეს,
ჩემს მიწას, ჩემს ვენახს,
ჩემს შვილებს მოეშვი,
შენ გქონდა ქალაქი,
ფრთები იქ გაშალე.
გუშინ თუ გუშინწინ
ვმარხავდი იუნკრებს...
ჩემს ჯიშს და ჩემს ჯილაგს
ომი ვერ აშინებს,
დადგება ღვინო და
სისხლისფრად ინუკრებს...
ნუ მიწვევ, არ გირჩევ,
არ გინდა, - ვაშინერს!