რაზიკაშვილი ნიკო - გაზაფხული 

იელვა ცამა, იჭექა, 
ბურჯღუმ - წინწელი ჰყარაო, 
მოჰყვა ქვითინს და ტირილსა, 
ცრემლები ჩამოღვარაო. 

მიწამ საკინძი გაიხსნა... 
გულ-მკერდი მოიბანაო, 
მოჰყვა რთვასა და კაზმვასა, 
კეკლუცს ქალს დაეგვანაო. 

მთამ გაიღვიძა და ერთი 
გმირულად გაიზმარაო. 
გადიყრევინა თოვლ-ჭირხლი, 
ხევ-ხუვებს მიაბარაო, 

ზედაც იმაზე ქუჩქუჩად 
ლუსუმამ გამოჰყარაო, 
და დაიძახა: “გაიგეთ, 
ზამთარი გაიპარაო!” 

ჭალები ფრინვლით ივსება, 
ცხვარ-ძროხის ძუძუ რძითაო, 
ტყე და მინდორი - მწვანითა 
ბექ-ბუქი ბალახითაო!