სიჩუმეში




გულში თეთრი გედები ფრთა გაშლილნი ხარობენ
და ჩემს ირგვლივ გაშლილა იანვარის დუმილი.
ჩემი სულის ტრფიალნი ისევ ისე ცალობენ,
ისევ ისე ახარებთ კენტად ყოფნის სურვილი.

სადღაც ბაღში ვზივარ და ჩემს თავს ვესაუბრები
და აქამდე ამ ბაღში არ ვყოფილვარ არასდროს.
მოდის იგი მოხუცი, - აქვს სახე დამწუხრებით
და ზამთრის ხმელ ტოტებზე ორი ჩიტი ნავარდობს.

მახსენდება გოგონა, - ვით ვარდები მაისის
და ნაღველი ძლიერი გულზე შემომმატია.
შორიახლოს ბავშვების თამაშობა გაისმის
და ჩემს ირგვლივ სიცოცხლის მეტაფორა არტყია.

ავტორი: მიხეილ ქაშიაშვილი



Loading...


თეგები: poezia

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.