"ისევ ავივსე"
ავივსე ისევ, განიქარვა სევდა გულიდან,
ჰეი, მიხილეთ ვარსკვლავებო, ერთი თქვენგანი.
ახლა გადავშლი უნაზეს ფრთებს მძლავრი ზურგიდან,
ხელს ვერ შემიშლის ასაფრენდ, ქვეყნად ვერავინ.
გადით ორგილნო, საფრენ ბილიკს ტყვილა მიღობავთ,
მიწა თქვენია, თქვენი იყოს, ხოლო ზეცაში
ღრუბლებთან ფრენით, ავყიებო, თავი ნუ მოგაქვთ,
როცა კი დავფრენ, თვით ოზონის შრეთა ფენაში.
გადავუქროლებ ღრუბელიან ფაფუკ ბულულებს
და ფრთა გაჰკვეთავ თეთრი ნისლის ამაოებას.
მივეფერები თბილი მზერით ლამაზ ბულბულებს
და სულ მთლად ბოლოს მომინდება განმარტოება...
მაშინ მოვიქნევ სიმსუბუქით ფრთებს ელვასავით
და ავიწევი მაღლა-მაღლა უსაზღვრობაში.
მე გამეშლება ვარსკვლავები დიდი გზასავით
და არ იქნება იგი ჩემთან უთანხმობაში.
შევუერთდები, ასე ფრენით მარადისობას, -
მარადისობას ღვთივ-არსებას შევუერთდები.
არ შემეხება ასეთ ფრინველს სამარისობა
და წინაღობას არასოდეს შევუჩერდები.
დიდება შენდა ჩემო ფრთებო, ჩემო სილაღევ,
არ მოსწყინდება შენი ხილვა დროთა დინებას...
თუმცა ყორნები დასცინებენ წმინდა სიმაღლეს
და ენდომებათ შენი თავის მონადირება.
ბევრს იწვალებენ, საამისოდ მოიგობნებენ
არაერთ მიზეზს, ბოლოს გიჟის სახელს მოგცხებენ.
არ გაგიკვირდეს, თუ შენს სიკვდილს მოინდომებენ,
არ გაგიკვირდეს, ბოროტნი, რომ ბოროტს ტოვებენ.
მაგრამ იცოდე, ტალახითაც, რომ გადაგფარონ,
დრო მოვა და შენს ბზინვარებას ჟამი გარეცხავს.
მაშინ გიხილავს ქვეყნიერი მთელი სამყარო, -
თუ შენი შუქი მრავალ ცრუ შუქს, როგორ წალეკავს.
დიდება შენდა ჩემო ფრთებო, ჩემო სილაღევ,
საკურთხეველო, ღვთაებრივო, ჩემო სიმაღლევ.
ავტორი: მიხეილ ქაშიაშვილი
ავივსე ისევ, განიქარვა სევდა გულიდან,
ჰეი, მიხილეთ ვარსკვლავებო, ერთი თქვენგანი.
ახლა გადავშლი უნაზეს ფრთებს მძლავრი ზურგიდან,
ხელს ვერ შემიშლის ასაფრენდ, ქვეყნად ვერავინ.
გადით ორგილნო, საფრენ ბილიკს ტყვილა მიღობავთ,
მიწა თქვენია, თქვენი იყოს, ხოლო ზეცაში
ღრუბლებთან ფრენით, ავყიებო, თავი ნუ მოგაქვთ,
როცა კი დავფრენ, თვით ოზონის შრეთა ფენაში.
გადავუქროლებ ღრუბელიან ფაფუკ ბულულებს
და ფრთა გაჰკვეთავ თეთრი ნისლის ამაოებას.
მივეფერები თბილი მზერით ლამაზ ბულბულებს
და სულ მთლად ბოლოს მომინდება განმარტოება...
მაშინ მოვიქნევ სიმსუბუქით ფრთებს ელვასავით
და ავიწევი მაღლა-მაღლა უსაზღვრობაში.
მე გამეშლება ვარსკვლავები დიდი გზასავით
და არ იქნება იგი ჩემთან უთანხმობაში.
შევუერთდები, ასე ფრენით მარადისობას, -
მარადისობას ღვთივ-არსებას შევუერთდები.
არ შემეხება ასეთ ფრინველს სამარისობა
და წინაღობას არასოდეს შევუჩერდები.
დიდება შენდა ჩემო ფრთებო, ჩემო სილაღევ,
არ მოსწყინდება შენი ხილვა დროთა დინებას...
თუმცა ყორნები დასცინებენ წმინდა სიმაღლეს
და ენდომებათ შენი თავის მონადირება.
ბევრს იწვალებენ, საამისოდ მოიგობნებენ
არაერთ მიზეზს, ბოლოს გიჟის სახელს მოგცხებენ.
არ გაგიკვირდეს, თუ შენს სიკვდილს მოინდომებენ,
არ გაგიკვირდეს, ბოროტნი, რომ ბოროტს ტოვებენ.
მაგრამ იცოდე, ტალახითაც, რომ გადაგფარონ,
დრო მოვა და შენს ბზინვარებას ჟამი გარეცხავს.
მაშინ გიხილავს ქვეყნიერი მთელი სამყარო, -
თუ შენი შუქი მრავალ ცრუ შუქს, როგორ წალეკავს.
დიდება შენდა ჩემო ფრთებო, ჩემო სილაღევ,
საკურთხეველო, ღვთაებრივო, ჩემო სიმაღლევ.
ავტორი: მიხეილ ქაშიაშვილი
