მივდივარ, მომყვება ზამთარი მთრთოლვარე.
მაფიქრებს გოეთე და მისი დიდება.
ქარია ქარივით ცივი და მქროლვარე
და გული ცას უსმენს და თითქოს დიდდება.
ღვთიური ჰანგები, - ბეთჰოვენს მარადით
ექნება სიცოცხლე ვით სერაფიმული.
ფოთლები სველდება მწუხარე სადარდით
და მოდის საღამო, - თვალების ბინული.
შორს უცხო გზებია და ხეებს ნისლებში,
მე შორი სიცოცხლის ლანდებას ვამსგავსებ.
სად არის მზე იგი ნათელი სხივებში,
რომელიც ნეტარი სიმშვიდით ამავსებს.
ავტორი: მიხეილ ქაშიაშვილი
