ჩხეტიანი თემურ - Chkhetiani Temur



ძაფი (ვარიაცია თემისა "ქანქარა")

მე ვკიდივარ ჭერიდან ჩამოშვებულ ძაფზე,
ვკიდივარ და ვქანაობ აქეთ-იქით;
ვქანაობ ორ კედელს შორის
და ვქანაობ ისე,
რომ ხან ერთ კედელს ვეჯახები,
ხან კი მეორეს.

მტკივნეულია ეს შეჯახებები,
მტკივნეულია მით უფრო, რადგან
ერთი კედელი მეუბნება:
"შენ უკვე ამოწურე შენი თავი",
ხოლო მეორე თითქოსდა მამხნევებს:
"შენ ჯერ კიდევ არ დაგიწერია შენი ექსები..."

მოდი და გაიგე!
ან ეს ძაფი რიღასია, რომ ვეღარ ჩამოწყდა?
არადა, მართლა რომ ჩამოწყდეს,
იატაკზე ნოხიც არ მიგია.

ღამის პეპლები არ მოფრინდებიან

ისევ ცხელა და ფანჯრებიც ღიაა,
მაგრამ ამ საღამოს
ღამის პეპლები არ მოფრინდებიან.

არა, არ მოვლენ,
არ იფარფატებენ ნათურის ირგვლივ;
არ იცეკვებენ პეპლები ბოლეროს
არც მათი ჩრდილები არ აცეკვდებიან
ჭერზე და კედლებზე.

წვიმს ახლა გარეთ.
წვიმს აგვისტოს ცხელი დღის ბოლოს:
აწვიმს სოფელს, აწვიმს შარაგზას,
აწვიმს სოფლის სასაფლაოს;
აწვიმს სწორედ დღეს ამოვსებულ საფლავსაც,
და აწვიმს ისე,
თითქოს გარდაცვლილს
ადამიანის ცრემლი დაჰკლებოდეს...

წვიმს ახლა გარეთ,
წვიმს და მაინც ძალიან ცხელა,
ცხელა და ფანჯრებიც ისევ ღიაა,
მაგრამ ამ საღამოს
ღამის პეპლები არ მოფრინდებიან.
არ იფარფატებენ ნათურის ირგვლივ,
არ იცეკვებენ პეპლები ბოლეროს,
არც მათი ჩრდილები არ აცეკვდებიან
ჭერზე და კედლებზე.

ჰო, ამ საღამოს
ღამის პეპლები არ მოფრინდებიან.

მიძღვნათა ჟამი

ჩვენ დროის ტალღამ გადაგვიარა,
სასტიკმა ტალღამ - ძლიერმა და დამანგრეველმა;
შეგვატორტმანა, ფეხქვეშ მიწა გამოგვაცალა
და ისე წავიდა,
რომ გზად ბევრი რამ იავარქმნა
და ბევრი ვინმეც თან გაიყოლა.

იავარქმნა... თან გაიყოლა...
მაგრამ იმავე შეშლილმა ტალღამ
რაღაც თავისიც დაგვიტოვა.
დაგვიტოვა არა თვისი გულმოწყალებით,
არამედ უფრო ირონიით:
"ნახეთ, აკრიფეთ და გაერთეთო..."

ჰო, ჩვენ გადავრჩით
და ვინც დავრჩით,
ახლა ერთად ვათვალიერებთ
ნიჟარებით მოფენილ ნაპირს,
და ვკითხულობთ
ერთმანეთის დაწერილ ლექსებს.

ჩვენ ერთმანეთს ვჩუქნით ნიჟარებს,
ხოლო ჩვენს ლექსებს,
მიმოფანტულებს წიგნების თუ ჟურნალების
ქვიშიან ფურცლებზე,
სათაურებქვეშ აწერიათ ამას თუ იმას -
სიყვარულით, თანაგრძნობით, მადლიერებით...

ჰო, სიყვარულით, თანაგრძნობით, მადლიერებით
და, ალბათ, იმის სურვილითაც,
რომ კვლავ ვირწმუნოთ ჩვენივე თავის;
რომ საყრდენი ისევ ვიპოვოთ,
და ისევ მყარად ვიგრძნოთ მიწა,
მიწა - ჩვენს ფეხქვეშ.

ეს ყველაფერი ხდება შემდეგ

ეს ყველაფერი ხდება შემდეგ -
იმის შემდეგ, რაც უკვე მოხდა;
იმის შემდეგ, რამაც ჩაიარა,
წავიდა და წარსულს შეერთო.

ეს ყველაფერი ხდება შემდეგ:
ეს წასვლა-მოსვლა,
ეს წვრილმანი საქმეები,
შეხვედრები, დღეები და საღამოები;

ეს - ფანჯარასთან დგომა და ყურება გარეთ,
სადაც ან ისევ წვიმაა, ან ისევ ქარია;
სადაც ისევ გრძელდება ცხოვრება
და გრძელდება ჩვეულებრივად.

ეს ყველაფერი ხდება შემდეგ:
ეს ვითომდა მხიარულება,
ეს ღრიანცელი,
ეს უეცარი აფეთქება -
ეს ძირს დანარცხებული სასმისი
თუ აყირავებული მაგიდა...

ეს ყველაფერი ხდება შემდეგ:
ეს მარტოობა და ეს გარინდება,
და ეს - უნებლიეთ წამოცდენილი სახელი,
რომელიც უკვე აღარაფერს ნიშნავს.

ქალი სარკმელთან

მოსცილდი სარკმელს,
შემობრუნდი,
მიმოიხედე...

წამოკრიფე მკვდარი პეპლები
მაგიდიდან, იატაკიდან -
საფერფლეზე მოაგროვე, ერთხანს უყურე,
უყურე, ვიდრე გამოერკვევი.

მერე საფერფლე გაიტანე
და ჩაცალე ნაგვის ვედროში;
ვედრო, ცხადია, ნაგვის ბუნკერს მიემატება,
ბოლოს კი როცა გამოივლის ნაგვის მანქანა,
ყველაფერს თან გაიყოლებს -
ყველაფერს და იმ საღმოსაც.

...ისხედით ორნი მაგიდასთან,
სანთელი გენთოთ
და ერთმანეთს უღიმოდით.
თქვენ თვალები გიბრწყინავდათ,
ხოლო პეპლები,
თითქოს აზარტში შესულები,
დაგტრიალებდნენ
და ვერც კი გრძნობდნენ
ფრთები როგორ ეტრუსებოდათ.

უადრესატოდ

ნუთუ მართლა არ იცოდი ჩემი სახელი?
და არც იმაზე გიფიქრია,
სად ვიყავი, რომელ კუნძულზე?
ერთხელაც არ გიხსენებივარ.
ერთხელაც არ წერებია შენს ძვირფას გზავნილს
ადრესატი, ქუჩა, ქალაქი...

შენი სიტყვები კი ამ ხნის მანძილზე
მაინც მდიოდნენ და აღწევდნენ ჩემამდე.
სიტყვები, შენ რომ აგზავნიდი -
უსახელოდ, უმისამართოდ...
ნაწილ-ნაწილ, ანდა ერთბაშად;
დროულად, ან დაგვიანებით
მოდიოდნენ სიტყვები ჩემამდე,-
მაკვირვებდნენ, მახარებდნენ, კიდეც მათბობდნენ
და მჯეროდა - ვიღაცას ვუყვარდი!..

ალბათ ძალიან მსურდა ჩემთვის მე ის სიტყვები;
ალბათ ძალიან მინდოდა, რომ გამხარებოდა
და ის სითბოც მჭირდებოდა, როგორც ჰაერი,
და ამ დიდი სურვილის ძალით
ვიზიდავდი მე იმ სიტყვებს,
იმ სიხარულს და იმ სითბოსაც.
ნუთუ მართლა არ იცოდი ჩემი სახელი?
ერთხელაც არ წერებია შენს ძვირფას გზავნილს
არც სახელი, არც მისამართი.

...და მე ვფიქრობ უნებლიე დანაშაულზე,
რომ ის სიტყვები,
იქნებ სულაც სხვისთვის იყო გამოგზავნილი? -
უსახელოდ, უმისამართოდ;
სხვისთვის იყო... მივიტაცე და მივითვისე,
და სხვას წავართვი ის სითბო და ის გაოცება...

უხერხულობას ვგრძნობ და თითქოს მრცხვენია კიდეც.
მრცხვენია, მაგრამ თავსაც ვიმართლებ:
რომ ის სიტყვები - უსახელო, უმისამართო -
ალბათ იმ სხვაზე მეტად მე მსურდა,
უფრო მეტად მე მჭირდებოდა...
ალბათ იმ სხვაზე მეტად მე მიყვარდი!..

25 ოქტომბერი 2009 წელი

კ ა რ ი

სახლ-კარის მიტოვება არ მინდოდა,
მაგრამ უნდა წავსულიყავი.
სახლს კარი ჩამოვხსენი,
ზურგზე მოვიკიდე
და გზას გავუდექი.

ბევრი ვიარე...
ეს კარი ხან მაგიდად გამომადგა,
ხან კიდევ - საწოლად;
თავშესაფრის მაგივრობაც გამიწია
და, როცა მდინარეს მივადექი,
ტივადაც ვაქციე.

ბევრი ვიარე,
კარი არსად არ მივატოვე
და დიდი ხნის მერე
მასთან ერთად უკან გამოვბრუნდი.

და როცა სახლს მივუახლოვდი,
შევამჩნიე:
იქიდან ვიღაცები გამოცვივდნენ
და აქეთ-იქით გაიფანტნენ -
ალბათ ეშმაკები თუ იყვნენ.

სახლი გამოვხვეტე.
დავალაგე
და კარი ჩამოვაბი;
დავხურე,
მივწექი და
ძილმა წამიღო.

მოწყენილობა

მხოლოდ იმიტომ, დრო რომ გავიდეს,
ვზივარ და ჩუმად ვფურცლავ კალენდარს.
ჩაკეტილი მაქვს უკვე კარიბჭე
და აღარავის ველი გარედან.
მხოლოდ იმიტომ დრო რომ გავიდეს,
ვუსმენ მუსიკას, ვფიქრობ, ვეწევი.
ვამთავრებ ფიქრს და ვიწყებ თავიდან
გაფრენილს ფიქრით თუ დავეწევი.
მხოლოდ იმიტომ, დრო რომ გავიდეს,
ვქექავ ფირფიტებს, წიგნებს, კარადებს...
და არაფერი ახლა არ მინდა,
რადგან, რაც მინდა, არსად არ არის...
და აღარავის ველი გარედან,
არც წასასვლელი არ ვარ საითმე.
ვზივარ და ისევ ვფურცლავ კალენდარს,
მხოლოდ იმიტომ დრო რომ გავიდეს.

დროის ერთი კონცეპცია

როგორც გაცრეცილ ფოლიანტში ძველი ამბები,
სადღაც დაცულ ფირფიტაზე შენი ხმაც რჩება.
შენი სახეც ინახება იმ კინოფირზე,
დასაწყისი და დასასრული რომ არ აქვს და ისე არსებობს.
შენახულია შენი ფიქრი, შენი სიტყვები,
შენი სიცილი, გაოცება, სასოწარკვეთა...

„ყველაფერი არისო“ და, დიახაც - არის!-
შენიც და სხვისიც - რაც იყო და ის, რაც იქნება.
ჩვენ ყველანი ვართ! - ვინც ახლა ვართ,
ვინც დღეს ვხედავთ, ვისაც დღეს გვესმის,
და ისინიც, ვინც ოდესღაც ყოფილან ქვეყნად,
ან ოდესმე უნდა მოვიდნენ -
ვისაც ესმოდათ,
ან მოვლენ და დაინახავენ.

იფურცლება ფოლიანტი, ბრუნავს ფირფიტა,
მისდევს კადრს კადრი -
ერთი წიგნია,
ერთი დიდი მუსიკაა,
ერთი კინოა
და ერთია მათი ავტორი...

ჩაწერილია ყველაფერი:
ყველა ხაზი, ყველა ბგერა, ყოველი წვეთი.
ყველაფერი არის სადღაც და, რასაც ახლა აწმყო ჰქვია,
ფრაგმენტებია;
ფრაგმენტებია რაღაც დიდის და მთლიანისა;
ფრაგმენტებია, რაც ჩვენ გვერგო -
რასაც ვხედავთ, რაც ახლა გვესმის,
ნაწილია, ჩვენი წილია -
ფიქრისათვის, სიყვარულისთვის.

აწმყო - როგორც ფოლიანტის ფურცელზე მზერა,
აწმყო - როგორც ფირფიტაზე პაწია ნემსი,
აწმყო - როგორც პროექტორის ლინზაში სხივი,
აწმყო - როგორც მონიტორზე მცოცავი თათი...

ყველაფერი ჩანაწერია:
ფოლიანტში, ფირფიტაზე თუ კინოფირზე;
ჩანაწერი ბევრის დამტევ რაღაც Hard დისკზე -
ყველანი ვართ და ყველაფერი ერთად არსებობს.

...მე სადღაც ისევ ბავშვი ვარ და ბავშვივით მჯერა,
სხვაგან კი დევს ჩემი ლექსი, რომელიც მე უნდა დავწერო;
და არის ისიც - სიყვარული უკანასკნელი,
რომელიც უნდა წავიკითხო, ვნახ, ვისმინო -
განვიცადო. ჯერ კი არ ვიცი,
ვინ იქნება ის, სად იქნება, ან რას მიქადის.

და რა არის ჩემი აწმყო? - ვარ, ვხედავ, მესმის...
და დროდადრო ვაწკაპუნებ კლავიატურას,
დავაცოცებ პაწია თათს განათებულ მართკუთხედზე, ანუ ეკრანზე
და ისევ ვეძებ -
ვიცი რომ არის, მაგრამ არ ვიცი,
ვინ გამოჩნდება
და ნამდვილად ვინ გამიღიმებს
მომავლიდან - მოციმციმე მონიტორიდან!..

თუნდაც იმავე დღისთვის

ბესიკ ხარანაულს
მადლობელი ვარ მისი, ვისაც თქვენ
ელოდით და ვინც იგვიანებდა,
რადგან მომეცა შესაძლებლობა,
რომ გამომევლო და შეგხვედროდით.
გამიხარდა, რომ დაგინახეთ;
გამიხარდა, რომ გაგიხარდათ!-
რუსთაველზე,
ჩემს სამი წლის უნახავ თბილისში,
აპრილიან დღეს,
თანაც - ჭადრებთან!..
წავისაუბრეთ,
ბევრი თუ არა,
ცოტა მაინც ვთქვით სათქმელიდან;
წავისაუბრეთ
და გავიღიმეთ კიდეც ჩვენს დროში
იშვიათობად ქცეულ ღიმილით.
და ალბათ თვითონ ვიყავით იმ წუთს
იშვიათი სანახავები:
მაღალ - დაბალი,
თქვენ - ასეთი გამორჩეული,
მე - რიგითი არაფერი,-
ორივენი გამხდრები და მომღიმარენი...
...მადლობელი ვარ ყველაფრისათვის.
მადლობელი ვარ იმ შეხვედრისთვის;
ღიმილისათვის,
გაძლებისთვის რომ დამისაგზლეთ;
ხალისისათვის,
რომელიც დიდხანს,
რა თქმა უნდა, ვერ გამყვებოდა,
მაგრამ თუნდაც იმავე დღისთვის
საკმარისი ნამდვილად იყო.



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.