ენვერ სალაყაია – დასაბამიდან მზეს დავეძებდი ...

დასაბამიდან მზეს დავეძებდი,
მზე კი შენ იყავ,ზღვისფერ თვალებავ,
მაგრამ ვიპოვნე მიწაზე მხოლოდ-
-ბორკილები და სულის წვალება.
შენს ნაცვლად შევხვდი ყველა ჭირ-ვარამს,
ვსინჯე ნექტარი ყველა თრიაქის,
გემო გავუგე ყველა ცდუნებას
და ყველა ტკივილს ადამიანურს
მერე კი დიდხანს ეჭვით დაღლილი
ვიყავ გამტყდარი,გული მტკიოდა,
ფიქრის ამარა ქვეყნად დარჩენა
ცხოვრება აღარ გამომდიოდა.
მაგრამ ოცნების ტყვე ტყვეა მაინც,
მაინც სასწაულს თრთოლვით ველოდი,
უსურვაზივით ფესვს ვიმაგრებდი
ოდეს რომ ყელზე შემოგხვეოდი.
მე ახლაც გეძებ მარად ქალურო,
დაუსაბამოდ კაცი ვნებული,
როგორც პეტრარკა თავის ლაურას,
დაუსაბამოდ შეყვარებული.