ენვერ სალაყაია - ნიავით აქოჩრილი ლურჯი ტალღებიდან ...



ნიავით აქოჩრილი ლურჯი ტალღებიდან
ნაზად ირეკლავდა ღიმილს ორფეოსი,
ფრთებით მიჰკოცნიდა სივრცეს აღმაფრენა
გულში ჩაკირული დედა- სამყაროსი.
კაცი ახალგაზრდა ტალღებს ჩასცქეროდა,
თითქოს ზღვის ტალღებში სევდას იქარვებდა,
მე კი ჰორიზონტზე დახრილ მზეს ვუმზერდი,
მზესთან განშორება ტკივილს მიმძაფრებდა.
და ამ სიცხადიდან ზღაპრებს ვიხსენებდი,
სულში ამოტვიფრულს ჟამთა ნაფეხურით,
ზღვა კი ჩამავალ მზეს გულში იხუტებდა,
როგორც ეჭვიან ცოლს ქმარი საყვედურით.
ნუთუ ყოველივე ასე დამთავრდება,
ასე გულმშვიდად და ასე დადინჯებით,
ნუთუ ამდაგვარად სულს რომ მილამაზებთ,
ერთ დროს შეუმჩნევლად ბნელში წაიშლებით.
კაცი ახალგაზრდა ტალღებს ჩასცქეროდა,
მე კი ჩამავალ მზეს მწუხრად გავსცქეროდი,
მზესთან განშორება ტკივილს მიმძაფრებდა,
მაგრამ ჩამავალ მზეს მაინც ვუმღეროდი.












Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.