იასამნის ხეთა, დაღალულ რტოებით,
ეფინება ქარი, ესე განშტოებით...
ზედ აკვდება ნამი-ციურ განშორებით
და მთვარის ნათელი, სხივთა მარტოობით.
სურნელება მძაფრი; ესე მათრობელი...
ქარი ფანტავს ცაში, თითქოს სათნოობით.
გაზაფხულის სითბოს ელის სასოობით,
რომ სურნელი მისი: ფანტოს გაოცებით.
ყვავილებით მისით-ქარგოს ასოებით;
ახლადაყვავებულ ველებს-ქაოსები.
გაზაფხულზე ფიფქად, მოდის გაცოფებით:
ვარდისფერი თოვა, იისფერ გოდებით.
ყვავილების გროვა, ცისფერი ოცნებით...
იასამნის ქროლვა: თითქოს ღვარცოფებით...
ეფინება ნამი-ციურ განშორებით...
ამ გაზაფხულს შეხვდა - ესე მარტოობით!
