ჩემი ერთ–ერთი ლექსი ))

დავიარები და თან გულით სევდას ვატარებ,
ჩემი ცხოვრების თითო წამი შენზე დავკარგე,
მეგობრისათვის ბოლო სიტყვა ვის ჩავაბარე?
ან ვარსკვლავების დათვლა ნეტავ ვის დავაბარე?
რისთვის ველოდი თითო წუთის განმეორებას,
მე ხომ ვხვდებოდი, რომ ცხოვრება არ მეორდება...
და მე ყველაფერს ვუყურებდი, როგორც ოცნებას,
სულ არ ვფიქრობდი იმ კოშმარზე რაც წინ გველოდა:
ჩუმად სამყარო ჩვენ ორს შორის, როგორ დგებოდა
და აკრძალული სიყვარულიც, როგორ კვდებოდა.