ალექსანდრე პუშკინი – ძიძას ( თარგმანი )

ერთგულოვ ჩემო ავბედით დღეთა,
შენ, ჩემო მტრედო ძალამიხდილო!
გარს გახვევია უღრანი ტყე და
ჩემს მოლოდინში ფიჭვნარი გჩრდილობს.

შენი სარკმლის წინ ციცინათელებს
გლოვობ და გლოვობ, თითქოს საათის
ბზრიალა ისრებს წუთით ანელებს
- დაკოჟრილ ხელთა ნაზი ტაატი.

შენ დავიწყებულ ჭიშკარს გასცქერი
და შავ-შორეულ გზას თვალს უსწორებ:
ლოდინი, სევდა, დარდის ნამქერი
გივიწროვებს მკერდს ხშირად უფრორე.