ირაკლი ზანთარაია-მოგონება

აქ უაზრობამ დაიკავა სტატუსი ფიქრის,
უკიდეგანო ჰორიზნონტსაც არ უჩანს ბოლო,
ასე უმიზნოდ, ასე მარტო, მე სადღაც მივქრი,
არ ვართ დუეტი, არც ტრიო, ვარ მხოლოდ სოლო.
ჩემი თვალები დაემსგავსა გამჭვირვალ სითხეს,
აზრები ისევ უმიზეზოდ ეძებენ სადგურს,
ბუნების ხედი სულ სხვა მორევში გონებას ითრევს,
იმაში რისი მოგონებაც საერთოდ არსურს.
წარსულის ცოდვა, საზღაურებს ითხოვს ყოველდღე,
ყურსაც არ ვუგდებ გადარჩენილ, მყვირალა სინდისს,
რადგან ნამუსი მეუბება -ისევ მომენდე,
და დროც უაზროდ, არაფერში, წერაში მიდის.
ნაცნობი სუნი დაკჰრავს სექტემბრის მოყვითლო ფოთლებს,
წვიმის წვეთებად ეფინება ამ ნაწერს დარდი,
გაზაფხულამდე თუ გავძელი, იქნება მოხდეს,
რომ კიდევ ერთხელ შევიგრძნო სინაზე ვარდის.
იქნება კიდევ ერთხელ ვნახო ნაცნობი ბაღი,
ნაცნობ ქუჩაზე გავიარო, ვიგრძნო ბავშვობა,
ზევიდან მიცქერს მოწმენდილი, ლურჯი ცის თაღი,
მასაც დაეტყო მონატრება,... ღრუბლებს დაშრობა.
მოგონებებით რომ საზრდოობ გონებავ ისევ,
რაღაც ცვლილება შეიტანე, გახდი ნათელი,
რადგან თუ ახლა გადაურჩი სიკვდილის მისნებს,
მაინც ერთ წაში ჩაგიქრება სულში სანთელი.