ო,ქალბატონო,
გიღელავს გული,
მაინც რა გმართებს სევდა-ნაღველის,
გზა არის ახლა შენამდე რთული,
ხან დამრჩენი ხარ,ხანაც წამსვლელი.
მე შენი სახე ახლა მაკვირვებს,
სახე რომელსაც ფერი აქვს სევდის,
ცხოვრებას თუ არ გაენაპირე,
ერთ დღესაც მისი სიშმაგე შეგშლის.
შენი თვალებიც მაკვირვებს ახლა,
ავაზისებრად აბრწყინებს გიშერს,
ნუ დააპირებ აწმყოთი დაღლას,
ზეცას ახედე...მზე ხელებს გიშვერს.
არა,რამდენი გინდოდა მაინც..
საწუთროსაგან ბედ-იღბლის მითვლა,
მთვარის ჩურჩული თუნდ ერთი ღამის,
ჰა და ჰა...ტრფობის ვარსკვლავთან მისვლა.
სულ ერთი სიტყვით გათბობა გულის,
(სიტყვა ალალი ვინ გაიმეტოს)
როცა ნატვრამდე გიკლავენ სურვილს,
იპოვი გზას კი..რომ გაიმედოს?!
ო,ქალბატონო,
მე გაძლევ ნუგეშს...
მე,ისევ შენში მბორგავი სული,
მე აგიყვავებ ვერგაშლილ ნუშებს,
იგაზაფხულო...მოგიტან სურვილს.
მერე იმედებს აპრილით მოვრთავ...
(ო,ყველა სევდას დაუდგეს თვალი,)
ალალ სტრიქონებს აღავლენ ლოცვად
და პოეზიით იქნები მთვრალი.....
––––––––––––––––––––––––––––
ო,ღმერთო,ისევ ლექსი...სტრიქონი...
და შემოდგომის სველი მანტია...
პოეტის თვალში რა უნდა იმედს,
პოეტის თვალი სევდის სახლია
გიღელავს გული,
მაინც რა გმართებს სევდა-ნაღველის,
გზა არის ახლა შენამდე რთული,
ხან დამრჩენი ხარ,ხანაც წამსვლელი.
მე შენი სახე ახლა მაკვირვებს,
სახე რომელსაც ფერი აქვს სევდის,
ცხოვრებას თუ არ გაენაპირე,
ერთ დღესაც მისი სიშმაგე შეგშლის.
შენი თვალებიც მაკვირვებს ახლა,
ავაზისებრად აბრწყინებს გიშერს,
ნუ დააპირებ აწმყოთი დაღლას,
ზეცას ახედე...მზე ხელებს გიშვერს.
არა,რამდენი გინდოდა მაინც..
საწუთროსაგან ბედ-იღბლის მითვლა,
მთვარის ჩურჩული თუნდ ერთი ღამის,
ჰა და ჰა...ტრფობის ვარსკვლავთან მისვლა.
სულ ერთი სიტყვით გათბობა გულის,
(სიტყვა ალალი ვინ გაიმეტოს)
როცა ნატვრამდე გიკლავენ სურვილს,
იპოვი გზას კი..რომ გაიმედოს?!
ო,ქალბატონო,
მე გაძლევ ნუგეშს...
მე,ისევ შენში მბორგავი სული,
მე აგიყვავებ ვერგაშლილ ნუშებს,
იგაზაფხულო...მოგიტან სურვილს.
მერე იმედებს აპრილით მოვრთავ...
(ო,ყველა სევდას დაუდგეს თვალი,)
ალალ სტრიქონებს აღავლენ ლოცვად
და პოეზიით იქნები მთვრალი.....
––––––––––––––––––––––––––––
ო,ღმერთო,ისევ ლექსი...სტრიქონი...
და შემოდგომის სველი მანტია...
პოეტის თვალში რა უნდა იმედს,
პოეტის თვალი სევდის სახლია
