ტკივილი კაწრავს სულს - გახელებით
და მამალივით ყივის სიფხიზლე.
როდის დავკარგე ის წლები, ნეტავ ,
მე რომ გულდაგულ შემოვიხიზნე?..
ვინ დამიხია სიცილის ფარდა,
ან ვინ დაკემსა ცრემლის ძაფებით?
ან ის მზისფერი კაბა რა იქნა,
ყრმობის ღიმილად გზებზე ნაფენი?..
როდის დაკეცა ოცნებამ ფრთები,
რად აღარ ვცდილობ ცაში აფრენას?
როდის გაყუჩდა, როდის დადინჯდა
მარიამ კოზმანიშვილი
ის სიკისკასე და აღმაფრენა?..
გამქრალა ყრმობის ყველა მირაჟი,
დღეს სინამდვილე მბოჭავს ძალუმად.
ის ჭინკებიც და ის ფერიებიც
სადღაც უკვალოდ გადამალულან.
დაღვინებულა ჩემი მერმისი,
მუხლმოდრეკილი ვფიცულობ შენს მზეს.
შეგუებული - პოვნას, დაკარგვას,
კვლავაც ახალს და შეუცნობს ვეძებ
