არ მახსოვს როდის გაჩნდა ტკივილი

არ მახსოვს როდის გაჩნდა ტკივილი, აღარც ის მახსოვს, როდის გადნა სულში ყინული და მერე ცრემლად ჩამოიღვენთა...საიდან გაჩნდა ფიქრი იმაზე, ვინც დღეს ასე დააგვიანა, ანდა როდის მოვიდა ჩემთან მარტოობით სულდაკაწრული, როდის დამაყრდნო თავი მხარზე და დაღლილი ფიქრი ჩამოასვენა...მერე თანაბრად ვიყოფდით სევდას...შემდეგ ზღაპარი გამოვიგონე და დავიჯერე რომ ბედნიერი ვიყავი, სულის სიმაღლე გამოვიგონე და სრულყოფილება ვაქანდაკე არაფრისაგან,მერე კი როცა სული ჩავუდგი, მივხვდი თუ როგორ დავცილდი საწყისს. ვერ შევეგუე ხორცადქცეული ღმერთის ხილვას და შემეშინდა სიცარიელის, ძალიან დიდხანს ვუბერე სული ჩამქალ კოცონს და როცა უკან მოვიხედე, სიმარტოვე დარაჯობდა ჩემი სულის ჩარაზულ კარებს...ახლა მარტო ვარ და დარდი მივსებს ცარიელ დღეებს, ხანდახან ხსოვნა ამტკივდება და ვაგროვებ გაფანტულ ფიქრებს ცხადად და სიზმრად...ხანდახან კი სულის სარკმელს ვაგებ და დარდს ვამზეურებ...კრიალოსანზე ჩამოვმარცვლე ჩემი წარსული...