ჩემო ოფელია

შენ ეს დედამიწა ნეტა რა გგონია,
აგერ ფანქრები და ისე დაგიხატავ
როგორც ზღვის ტალღებში თეთრი მაგნოლი
ფრთებსაც გაგიშლის და სულსაც გაგინაბავს

მერე ხელისგულზე ფუნჯით მოგიხატავ
ციცქნა სამყაროს და ირგვლივ ნარცისებით,
ტითქოს გრიგალივით ქარში განიავდა
შენი სხეული კი სულ სხვა გასხვისებით

დამდევს აჩრდილივით ამ ჩემ ტილოზე და
ასე სემოირღვა მყუდრო იდილია..
თანი შემოდგომის ფოთლით იმოსება,
თვალზე ცრემლები სდის მღვრიე მოდილიანს

შენ ეს ცისარტყელა ნეტა რა გგონია,
ისე მარტივია ცემო ოფელია
ხატვა,დანარჩენი ყველა ჟარგონია
ყველა რუბენსი და ყველა გოგენია..

თუკი შეეკითხე ან რა შუაშია
კითხვა არკითხვა და ყველა დანარჩენი
მაგრამ მთელი ხიბლი სწორედ იმაშია
რომ თვით სიკვდილამდე უფლის განაჩენი

იცის არავინ და ანუ საიდულოდ
რჩება ყველაფერი რაც კი მოკვდავია
მაგრამ ხელოვნება თუგინ აიძულო,
ჩემო ოფელიავ მუდამ უკვდავია.

შენ ეს უკვდავებაც ნეთა რა გგონია?
ყველას თავ თავისი გზებით გააბრუნებს
ჩემი ნახატი კი ჩემო ოფელია
მუდამ დარჩებიან წლებს და საუკუნეს!