ხელისგულები მომაფიცხე

ხელისგულები მომაფიცხე,
შენი გრილი ხელისგულები.

თვალებში გიმწყვდევ.
შენ მაინც იცი, რასაც ნიშნავს თეთრი ბილიკი,
ჰოდა, ამიტომ არ დამიშალო ზეცისთვის ცქერა.
მერე რა, თუკი გაოცებული მიმზერენ სხვები.
მე და შენ ტყუილებს ვერ ვეგუებით, გვახრჩობს
და ამ ძალიან ცბიერ გარემოში ჩვენეულ სამყაროს შევეხიზნეთ:
თეთრი ბილიკებისა და იასამნების სამყაროს.
ჰო, გვიძნელდება დავრჩეთ ბავშვებად,
როცა ადამიანები ერთბაშად დაბერდნენ, მაგრამ:
ჩვენ ასე მოგვწონს და ვეხიზნებით ერთმანეთს მუდამ:
ოცნებებშიაც, სიზმრებშიაც, სინამდვილეშიც.
და როცა შენ ხელისგულებს მაფიცხებ, მაშინ
მე იმ ბედნიერ მეოცნებეს ვგავარ,
სამყარო თავისი აღმოჩენილი რომ ჰგონია.
ჩემი სამყარო: ეს შენ ხარ და ხელისგულები...
არ დამიშალო, თეთრ ბილიკებს თუკი გავცქერი...
არც ისე ძნელია დაინახო, რაც მთავარია და თვალებით არ ჩანს.
თვალებში გიმწყვდევ და ვხვდები, რა ძალიან ჩემი ხარ თურმე.
მე კი გერდა ვარ, შენი გულისთვის
ათასობით კილომეტრის გადამლახველი,
სასტიკად ლამაზ თოვლის დედოფალსაც რომ ვძლიე.
არ დამიშალო, თეთრ ბილიკზე გარბენა მინდა...
და მომაფიცხე შენი გრილი ხელისგულები,

ასე ძალიან რომ მეჩემება.