გამოჩენილი ადამიანების ბრძნული აზრები

ეროვნული პიროვნების აღდგენა აუცილებელი პირობა იყო ჩვენი საზოგადო წარმატებისათვის.

ეროვნულ საკითხს საქართველოში, როგორც ყოველ სხვა საკითხს, არასოდეს არ უნდა შევხედოთ დოქტრინალური თვალით, იმიტომ, რომ ამ სახით ძნელია განმარტება ცხოვრების ყველა მოვლენათა, მთელის მათის სივრცით და სისრულითა, ეს საკითხი სხვა არა არის-რა, თუ არ წესიერად წამოყენებული საკითხი ადამიანთა
სიცოცხლისა და თავისუფლებისა.

ეს გახსოვდეს დარიგება ძველის მოუსმინარესა, - აკვნის დაწვა - არ იქნება, წყალს მისცემენ მდინარესა, ან დასჭრიან ან ჩაფლავენ დაძველებად მჩინარისა საფლავის ხვნაც არ იქნება მით უმეტეს - წინაპრისა.

ეს ვიცით მხოლოდ, რომ ღვთის ნებასა ვინც კი გადავა,-შეჰხვდეს ვნებასა...ვერც ვუღალატებთ ჩვენ ბუნებასა, მისსა კანონსა, განჩინებასა... მაშ რა გვარგია იმისი წყენა, რომელმაც მოგვცა ჩვენ დედაენა? მიყვარს მე ენა ჩემის მშობლისა, რომლითაც “ნანას“ მეტყოდა ისა, ალერსს მაგონებს დედისას ტკბილსა, ჩემი ტოლების მღერა-
ჟღივილსა!.. ენით ვცოცხალვარ, მით მიყვარს ლხენა, მიყვარს სამშობლოს მე დედაენა! ნუ გრცხენის, ძმაო, როცა გაქვს წყენა, მშობელს ენაზედ მოთქმა, ცრემლთ დენა...
აკვანს და საფლავს ნუ ჰკარგავ შენა, თორემ დაგწევლის შენ დედაენა!.. ენით ვცხოცხალვარ, მით მიყვარს ლხენა, მიყვარს სამშობლოს მე ტკბილი ენა.