ისევ ღამე დგება მონატრების...
სულში ქაოსი და გულში ავდარია,
სევდიანი ხმები შენი სონეტების,
აღარ მაღვიძებენ, უკვე რა ხანია.
ლაღად დაფრინავენ ცაში წეროები,
მშიერ ბეღურას კი საკენკს არ უყრიან,
იქნებ, სადღაც მაინც მელოდები,
იქნებ ჩემი ხილვა, კვლავ გწყურია.
წვიმს, მაგრამ წვიმა არ მასველებს,
შენმა არსებობამ გზები ამირია,
ამ ღამეს გრძნობები კაბას ამახევენ,
მაგრამ ოცნებაზეც ხელი ამიღია.
ახლა მოგონებებს არ ავყვები,
რადგან გული ისეც დამფრთხალია,
ისე, უნებურად გამახსენდი,
ნეტაი ვიცოდე, ეს რა დამმართნია.
ნანა სელეპანოვა- ისე, უნებურად გამახსენდი
