გარეთ გაწვიმდა, ქუჩა სველია. დრო კი არ იცდის, მიყვება წვეთებს, მე შენს ქუჩაზე ისევ მელიან და იხსენებენ წარსულის გვერდებს....

ზამთარი, სამოსელი მიაბარეს მიწას ხეებმა, თოვლის ფიფქებიც შიშველ ტოტებზე იდებენ ბუდეს, ზარია, და მაცნობეს დეკემბერი მეზამთრეებმა, ზეცა მკაცრია, ირგვლივ...

წახვედი, დამტოვე, დროების უღელში, წახვედი ისე, რომ სიტყვაც კი არ გითქვამს, და თუკი მე შენით გრზნობებს კარს ვუღებდი, ახლა ეს გრძნობები ეძებენ თავის თავს....

ზეცა უიმედობით, მილეული, მკვდარია. აუვსია საწუთრო წუთისოფლის სიხარბეს, ხოდა, მიწიერებამ ეს გრძნობებიც არია, მონები ვართ ვნებების და ეშმაკიც იხარებს....

რამდენი უცნობი, ნაცნობი სახელი, რამდენსაც ხაზი აქვს ზემოდან გასმული, დროებას ისევე ღალატში ვამხელდი, რადგანაც წარსულის ნაწერებს გარს ვუვლი....

საქართველო, ვაზი საღ-სალამათი, ხალხი, მასზე ჩამომპალი მტევნები, ამ ვაზის კი ჩვენ ვართ ისევ ჯალათი, და სამშობლოც თითოქს ქარში მტვერდება....

გრიგალივით უბერავს სიო დალალებიდან, ცუნამივით დამატყდა მაგ თვალების მზერა და ღამეებში ბგერები სტროფად დალაგდებიან, მაშინ როცა სტრიქონებს მთვარე დაეწევა და...

კრიტიკოსებს: ლექსში იდეა მითხარი თორე, სტრუქტურებს საზღვრებს მე აღარ ვიცავ, აღარ მადარდებს დაქტილი-ქორე, არც შენ მადარდებ დღეს "დედა"მიწავ. დედი...

უხმოდ მივყვებოდი, ნისლში გზა-ბილიკებს, დილის ნამი იყო, ქურქი სველი მიწის, ვხედავ, ბედი ჩემიც ისევ მაქილიკებს, როგორ დამანარცხოს უკვე აღარ იცის....

წვიმა აცოცხლებს, ქუჩის ბოლოს ერთ სიმფონიას, მოდის და თითქოს, ღვთის ცრემლებით ქუჩას ასველებს. იქვე კუთხეში, მოვდივარ და ასე მგონია, მოჩვენებადაც აღარ დავრჩი...