პოეტური დუეტი

უხმოდ მივყვებოდი, ნისლში გზა-ბილიკებს,
დილის ნამი იყო, ქურქი სველი მიწის,
ვხედავ, ბედი ჩემიც ისევ მაქილიკებს,
როგორ დამანარცხოს უკვე აღარ იცის.

“რწმენა, დანერგული სადღაც დასალევში,
გზა-კვალ არეული, უხმოდ დააბოტებს,
მივხვდი! გადარჩენა არის თავად ჩვენში
ლოცვა გულიანი, მთასაც გააცოცხლებს.

როცა უჩვეულო, ხდება ყველაფერი,
როცა არ იცი და ხვდები გაიწირე,
მარჯვნივ იესო და მარცხნივ ლუციფერი,
ხორცი თქვენი იყოს, ღმერთი ავირჩიე.“

ხოდა მივდიოდით მე და ჩემი ჩრდილი,
უკან მომყვებოდა, როგორც მწყემსი ფარას,
აღარ მეშინია აღარცერთი დილის,
ჩემთან ღმერთია და ყველგან დამიფარავს.