მალე დადგება ის სუსხიანი ცივი ზამთარი იმ მონატრებას გადაპენტავს თოვლის ფიფქები, მე გაგიხსენებ, თვალში ცრემლებით ჩაფიქრებული და ჩავუყვები ნაწვიმარ ბილიკს...

ამღერებულა დაისზე დილა, ჩამოღვენთილა სიცოცხლის სოლო, იქ სადღაც მესმის პოეტის ქნარი, თუმცა ვერ ვპოვე მე შენი გემო....

მე ამ ცხოვრებამ დამიგო მახე და შიგ გავები როგორც ფრინველი, ბევრი ვეცადე ამ კლანჭებიდან ვერ დავიძვრინე ვერაფრით თავი....

გუშინ სიზმარში ლექსი დავწერე აუ იცი რა იყო რა იყო რა იყოო, რაღაცა იყო მუზა მსტუმრობდა საწერ კალამი გვერდით არ მქონდა....

უნაყოფო ხარ! უსიცოცხლოდ აღგზევებული შენი ფესვები გადამჭკნარი, გადამხმარია, არც წყალი გშველის, გამოიხედო დღის გასაყართან! შენი სიცოცხლე, დიდი ხანია გადათვლილია...

ქალმა იტიროს მერე რა არის ეს ხომ სიცოცხლის დასაწყისია, როგორ უხდებათ ცრემლები თვალზე ეს საქალეთის დიდი ხიბლია....

მე მოვალ სიბნელიდან, იქ მხოლოდ შენი სურნელია, და მხოლოდ სიყვარულის ხმა ისმის, იქ მხოლოდ, კოცნები და სანთლებია, ნიავი მათ ვერ აშინებს, არ არსებობს მიზეზი იმისა...

დაბრუნდით! ხეებს მოედო ფითრი! მგონი ამ ქარებს ახელებს წყევლა, ნააღსარებზე გულის ხმას ითვლი და ჯავრის ნაკერს კემსავ და კემსავ!...

მინდა ჩავისუნთქო შენი ამოსუნთქვა ჭიქა მოვიყუდო შენი ნაპირალი, ისე მენატრება შენი მოფერება ცრემლად მამჩნევია ყველა ნაფიქრალი...

მხარზე მკიდია სევდიანი ლექსის ხურჯინი, დავალ კარდაკარ და მის ბწკარებს ასე ვარიგებ, ამომიხეთქავს გულს სიტყვები, ისე ვით ჯინი, იმ გულთან ვტოვებ, ვინც მიხვდება...