ატირდნენ მთები და ლამის მეც ავტირდე, ნაძვები დაღონდნენ და მეც, მეც ვღონდები... მოწყდნენ და გაფრინდნენ, გაფრინდნენ, გაფრინდნენ ფოთლები... ფოთლები... ხეთ ხელი...

ამ ძველ ტაძარში ბეღურები ისადგურებენ და თითქმის მუდამ ესწრებიან წმინდა სერობას... და როს მხრჩოლავი საცეცხლური მოაქვს ქერუბიმს, თვალებს ხუჭავენ შიშისაგან მათდა...

თოვლიან მთების შორეულ კალთებს ყოველდღიურად მზის ჩასვლის შემდეგ ნათელი ადგას მარადიული... გოლიათები ჭექენ და ქუხან წარსულის ფერფლით... საქართველოზე მოდის...

სად მიდის ეს გზა კრწანისის შემდეგ, სად მიდის მტკვარი? სად მიდის მთვარე მხარსისხლიანი სამასი ფარით? სამასი თასით რა მოაქვთ ჩვენთან კრწანისის მხედრებს? სიცოცხლე...

“პატარა ვიოლას“ ფუნთუშა ლოყებს დაუგზნიათ ჭიაკოკონა, ვარდო გაშლილო დედის ლხენაში! „დედა ენაში“ რამ მოგხიბლა, ჩემო გოგონავ, კურდღლის ბაჭიამ, თუ ჩიტების სტვენამ...

ეს სიხარულის ცრემლებია, როდი ვტირივარ? ქარი ჩამბერავს, ავმღერდები: მე ხომ სტვირი ვარ ქარში გაზრდილი, უგუნურთა მოჭრილი მერე? ხმით საამურით მპყრობი გულთა...

ძლიერი კაცის ცხოვრებას მიზანი მართავს, სუსტისას - ინერცია. დანარჩენი იხილეთ სრულიადში...

ყოველ ეჭვში არის იმედი, ხოლო ყოველ იმედში – უიმედობა. დანარჩენი იხილეთ სრულიადში...

გარდასული წყენა დროის სხვადასხვა მანძილიდან სხვადასხვანაირად აღიქმევა. დანარჩენი იხილეთ სრულიადში...

უთქვამთ წინაპრებს: ყოველ ნაბიჯის გადადგმის წინ, მომავლის ხედვა გაიწინარე! დანარჩენი იხილეთ სრულიადში...