ქარი, ურცხვად მითათუნებს ხელებს, თმებს მიწეწავს, ვითომ არას მერჩის, გაუგიათ მარტო ქმარს და ქარებს რა სიამე იმალება ჩემში, როცა ქუჩებს მივუყვები ქარი, ქმარს...

უკვე დაგავიწყდი, უკვე დამავიწყდი, აღარ გამიხსენებ ალბათ მე. აღარც გენატრები, აღარც მენატრები, აღარც მოგონებით გამათბე. დღეს შენ - შენ არ ხარ და, დღეს მე - მე...

თავსხმა წვიმაში გალუმპულა მეზობლის გოგო, ეალერსება სველი კაბა შიშველ თეძოებს. ამ ნიაღვარში, ამ თავსხმაში არ ვიცი როგორ, მაგრამ ვხედავ, რომ მოსდებია ცეცხლი...

მინდოდა შენთვის რაღაცა მეთქვა, მინდოდა მაგრამ, რა ვიცი, ვერ ვთქვი. როგორ მიყვარხარ, ხომ იცის ღმერთმა. გარდასულ დღეთა მოწმეა ღმერთი....

მყავს საყვარელი ქალი, ქალი, რომელიც მათბობს. მთვარის ჩრდილივით მკრთალი, ანგელოზივით სათნო. მყავს საყვარელი ქალი, ვის გამოც უფალს შევთხოვ- შენი მოწყალე თვალი...

ეშმათფერაო,- სხვაზე არა, შენზე თუ ითქმის... თვალს მარიდებ და შეხსნილ ღილებს თითებზე ითვლი. მკერდზე დაშლილი დაგიეკლავს ძუძუს გიშერი......

ჩემი იქნები, სხვა გზას მაინც არ დაგიტოვებ, დეკემბრის ღამეს, შეშლილივით როცა ითოვებს მოვალ შენთან და საპატარძლო კაბას მოგიტან, იებს გაჩუქებ ქრისტეშობ...

სიყვარულისათვის უნდა მოვიცალო, უნდა ვეახლოვო ქალაქს... ისეც გაგვიღიმებს დღესაც მგონი ცაო, სადმე მივიყუჟოთ, ქალავ. მე მთისას გიამბობ და შენ თქვი ბარისაო, ჩუმად...

გაზაფხულდა... ირიჟრაჟა... გაიფანტა ღრუბლები. სიყვარულის მეხოტბეებს თქვენზე ვესაუბრები. გაზაფხული შემობრძანდა, კვლავ განათდა მთიები. ლამაზებო, მსურს მოგართვათ...