ვერლენს სციოდა, დადიოდა გაუპარსავი, უნდოდა საწყალს ბედის კვალი გამოეცვალა; მას ღვთისმშობელი შეუყვარდა ობოლ დასავით და შველა თხოვა, როცა ღამის ჯვარზე ეწვალა....
ცრემლის ცხარე ნაკადული, გულში სევდა ჩაქარგული, უიმედო სიყვარული – არ მშორდება, სულ თან დამდევს... სულის ლტოლვა სწრაფად ქრება, ჩემი ვარდი ნორჩათ ჭკნება......
ავსწიე ფარდა, და მაისში აკოცა მინას, ვინც მე მიყვარდა ის ჩემთან არი და ჩემთან სძინავს, ვაკოცებ ხელზე, როგორც წმინდანს მე დავკოცნი მას, და სხვა სახელზე მე...