ქუჩის კუთხეში პაემანი აქვთ წვიმის ტუჩებს

მე ახლა ვხედავ რომ პოეტი განმარტოებით,
ქუჩის კუთხეში დგას ვარდით და ატმის რტოებით.
სატრფოს ლოდინშ ხან ღიღინებს და ჩუმად მღერის,
წვიმს,წვიმის ლექსს წერს წვიმის კაცი,წვიმისვე ფერის.
წვიმისფერ თვალით ის გაჰყურებს ნაწვიმარ ქუჩებს,
და ისევ ნატრობს ის მიჯნურის წვიმისფერ ტუჩებს.
სადღაც შორიდან ჰორიზონტის ნაწვიმარ ხაზზე,
გამოჩნდა ქალი ვით ვარსკვლავი წვიმისფერ ცაზე.
წვისფერ კაცის წვიმის გულში თითქოს აწვიმდა,
წვიმისფერ თვალებს მიჯნურისას რომ დააკვირდა.
გული აძგერდა როგორც მიწა გაწვიმებისას,
სურდა მას ფრენა მაღლა ცაში არწივებისას.
მაგრამ იცოდა პოეტურმა ძგერამ გულისა,
რომ მონა იყო ამქვეყნიურ სიყვარულისა.
ამიტომ გული ამქვეყნიურ გრძნობას მიანდო,
მოახლოვებულ მიჯნურს გულზე გული მიადო.
იგრძნო,ადგილი სატრფოს გულში მისთვის ყოფილა,
რომ ჯერ ის მისგან არასოდეს უარყოფილა.
და მხოლოდ მაშინ წვიმისფერი უძღვნა რითმები,
გადაუშალა სიყვარულის ლაბირინთები.
თავადვე იგრძნო მან უსიტყვოდ პასუხი მისი,
მიხვდა რომ იყო სიყვარულით ცხოვრების ღირსი.
ახლა კვლავ ვხედავ ნაწვიმარ გზას,წვიმისფერ ქუჩებს,
ქუჩის კუთხეში პაემანი აქვთ წვიმის ტუჩებს.