ძახილი კ/ფილმს "ფესვები"



ძახილი ხორცის,ძახილი სულის...
სამშობლო მიხმობს,მეძახის დედა,
მეც მინდა მათთან,მიმიწევს გული,
და როდის ჩავალ ვიძახი "ნეტავ".
მე ფოთოლი ვარ ხითმოწყვეტილი,
ჩემი ფესვები დაბრუნებას მთხოვს,
სახლიდან შორს ვარ გადახვეწილი,
ჩემს სამშობლოში ალბათ უკვე თოვს...
ძახილი მესმის გულს ვერ ვერევი,
მიხმობს სამშობლო:"დაბრუნდი მალე..."
ცრემლით ვპასუხობ სევდანარევი:
"მოვალ უთუოდ...ცოტაც მაცადე..."
გადის თვეები,გავიდა წლები
და მეც ისევე ვარ მამულს გარეთ,
გადის წუთები და მეც ვბერდები,
ძახილი მშობლის მატირებს მწარედ...
მესმის ძახილი და გულიც მიწევს,
მიხმობს სამშობლო ისევ გელიო,
დარდი და სევდა ერთბაშად მიტევს,
მინდა სამშობლოს მიწას ვემთხვიო.
გავიდა დრო და მე სიკვდილს ვებრძვი,
ვკვდები მე ისევ სამშობლოს გარეთ,
ძახილი მშობლის მე ისევ მესმის,
ისევ ისევე მატირებს მწარედ.
:მისმინე შვილო,უსმინე ბაბუს
მე რომ მოვკვდები დამწვარი ფერფლი
წაიღე იქით... დამარხე მამულს...
სადაც სიკვდილიც სიცოცხლეს ეტრფის.



Loading...


თეგები: 12345

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.