თავი მოიკლა ლამპიონებში მუზამ საღამოს ჩაძირობანას ეთამაშება ქაღალდის ნავებს ეს უაზრობა ისევ მაწუხებს, შენ კი გაამოს ... თუკი არ მოდის მაშინ მითხარი რისთვისღა...

მიტოვებულ წისქვილებს აჰყოლია ზღვის ქარი ბორბალი ტრიალებს ხმაურით აიკლო მთა -ბარი ... დახეტიალობს, სადღაც ტიალობს ისევ ავდარი ეს არაფერი ...შტორმს ჩაანაცვლებს...

მე გავატანდი ქარს შენს წერილებს და შენზე ფიქრსაც მას გავატანდი . ვერ ვფლობ ნაპირებს წვიმად მოსული ვატყობ რომ გავხდი სულ მარტოსული . გამიგონია მალავენ...

იწყებ თამაშს დროსთან, დრო კი არ გიცდის . კავშირი წყდება აწმყოსთან წარსული განიცდის ... უშედეგოდ მთავრდება დავიწყების მცდელობა შენ იცი გზა არ არის...

მე არ მინდა მეშინოდეს უკან მოხედვის ცათა მოჭედვის კარის მოკეტვის, მე არ მინდა ვიგრძნო შენი ღალატი ისედაც დიდია სევდის ნამატი ... არ მინდა ჩემზე ადრე წახვიდე...