ფრიდრიხ შილერი - სურვილი



აჰ, ვით ვისწრაფი, რარიგად მინდა
დავტოვო ვიწრო ხეობა ბნელი.
ვეწვიო მწვერვალს ლაღსა და დიადს,
ბედნიერების ვპოვო ნათელი.
იქ შვებას მომგვრის სალურჯე მთების
და ყვავილებით შემკული კორდი.
აჰ, ნეტავ მომცა ძლიერი ფრთები,
რა სიხარულით გავფრინდებოდი.

იქ ისმის ჰანგი ჰარმონიული,
ციურ სავანით გადმოფრქვეული,
ნაზად შრიალებს ნიავი ნელი,
მოაქვს სურნელი, მკურნალი გულის.
მწვანე ბაღებში ელავს ნარნარად
მიწის დოვლათი - ხეხილი უხვი,
და ყვავილები ჰყვავიან მარად,
ვერ მუსრავს სუსხით ზამთარი რუხი.

ვიშ, რა კარგია იგი მწვერვალი,
მზის ელვარებით გაბრწყინებული,
ვუცქერ და ჭვრეტით ვერ ძღება თვალი,
მისკენ ისწრაფის მგზნებარე სული.
ო, როგორ მინდა მივწვდე იმ არეს
და განვიქარვო მძიმე ნაღველი,
მაგრამ გზას მიხშობს გიჟი მდინარე,
მძაფრი ზვირთები, გადულახველი.

ვხედავ ნაპირთან ქანაობს ნავი,
მენავე არ ჩანს... მაშ მედგრად, გულო,
ნუ შეგაშინებს ტალღა მგრგვინავი,
დიადი ლტოლვით გატაცებულო.
ღმერთი საწინდარს არავის აძლევს;
წინ, ზვირთებს ძლევით გადავუქროლოთ.
სასწაულების წარმტაც მხარეში
სასწაულებით მივაღწევთ მხოლოდ!

1801



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.