მოჰქუხს ლანქერი მთის ნაპრალებით,
მედგარ ზვირთებით მოანგრევს კლდეებს,
გამძვინვარებით თხრის მაღალ ხეებს
და მიგრიალებს მძლავრ გაქანებით.
ტალღათა ხმაურს ყურს უგდებს მგზავრი
უცნაურ შიშის გრძნობით ძლეული,
უკვირს, ვეება მძლე ნიაღვარი
საიდან მოჰქუხს ცოფმორეული?
ასე მდინარებს ჰანგი გრძნეული,
იდუმალ სიღრმით გადმოფრქვეული!
ვინ გახსნას ჰანგთა გზნება ფარული,
ვინ სძლიოს ბგერებს ტკბილს და უმძაფრესს?
მისი გუგუნი ჯადოქარული
ხლართავს იდუმალ სიცოცხლის ძაფებს.
მხიბვლელი ბგერით ის იპყრობს გულებს
და საოცარი ნებით ათრთოლებს,
ხან დაგვანეახებს შავბნელ უფსკრულებს,
ხან ცისკენ ლაღი ფრთით გაგვაქროლებს,
და ჟღერს, ირხევა ვით ზვირთი შორი
თავშექცევასა და ზრუნვათ შორის.
მაგრამ უეცრად სიამის წრეში,
ვით იდუმალი, წყეული სული,
დევის ნაბიჯით, ტლანქი, უხეში,
შემოიჭრება ბედი ურჩხული.
და მის წინაშე ქედს იხრის ყველა
დიდების სხივით ბრწყინვალე თვალი.
მყის დადუმდება ამაო ლხენა,
ბნელი ნიღბების გაქრება კვალი.
და სად სიმართლის ჰანგი ჰქუხს მძლევი,
იქ ვეღარ ხარობს სიყალბე ბნელი.
და ადამიანს ტვირთის სიმძიმეს
უმცირებს ჰანგი უმხურვალესი,
გულში უღვივებს სიცოცხლის იმედს
და შეჰყავს სულის წმინდა არეში.
ღვთიური მადლით უშუქებს თვალებს,
და ვეღარ მჭვრეტელს მიწიურ ვნების,
მას აღარ ესმის, აღარ აწვალებს
აურზაური ტლანქი ცხოვრების.
და ჰქრება ირგვლივ დარდი წყეული,
ვიდრე იღვრება ჰანგი გრძნეული.
ვით ყრმა, სიშორით გალგალეული
და შეპყრობილი უმძიმეს სევდით,
მწველ სინანულის გრნობით ძლეული,
დაეკონება მკერდს მშობელ დედის,
აღმზრდელ ქოხისკენ სიმღერის ძალა
ასე გვიტაცებს, ცეცხლით მგზნებარე,
ის გვაახლოებს სამშობლოს კვალად,
გვაშორებს უცხო, შორეულ მხარეს.
გვიწვევს ჩავეკრათ მკერდში ბუნებას,
გავთბეთ, არ ვგრძნობდეთ დაძაბუნებას.
1795
მედგარ ზვირთებით მოანგრევს კლდეებს,
გამძვინვარებით თხრის მაღალ ხეებს
და მიგრიალებს მძლავრ გაქანებით.
ტალღათა ხმაურს ყურს უგდებს მგზავრი
უცნაურ შიშის გრძნობით ძლეული,
უკვირს, ვეება მძლე ნიაღვარი
საიდან მოჰქუხს ცოფმორეული?
ასე მდინარებს ჰანგი გრძნეული,
იდუმალ სიღრმით გადმოფრქვეული!
ვინ გახსნას ჰანგთა გზნება ფარული,
ვინ სძლიოს ბგერებს ტკბილს და უმძაფრესს?
მისი გუგუნი ჯადოქარული
ხლართავს იდუმალ სიცოცხლის ძაფებს.
მხიბვლელი ბგერით ის იპყრობს გულებს
და საოცარი ნებით ათრთოლებს,
ხან დაგვანეახებს შავბნელ უფსკრულებს,
ხან ცისკენ ლაღი ფრთით გაგვაქროლებს,
და ჟღერს, ირხევა ვით ზვირთი შორი
თავშექცევასა და ზრუნვათ შორის.
მაგრამ უეცრად სიამის წრეში,
ვით იდუმალი, წყეული სული,
დევის ნაბიჯით, ტლანქი, უხეში,
შემოიჭრება ბედი ურჩხული.
და მის წინაშე ქედს იხრის ყველა
დიდების სხივით ბრწყინვალე თვალი.
მყის დადუმდება ამაო ლხენა,
ბნელი ნიღბების გაქრება კვალი.
და სად სიმართლის ჰანგი ჰქუხს მძლევი,
იქ ვეღარ ხარობს სიყალბე ბნელი.
და ადამიანს ტვირთის სიმძიმეს
უმცირებს ჰანგი უმხურვალესი,
გულში უღვივებს სიცოცხლის იმედს
და შეჰყავს სულის წმინდა არეში.
ღვთიური მადლით უშუქებს თვალებს,
და ვეღარ მჭვრეტელს მიწიურ ვნების,
მას აღარ ესმის, აღარ აწვალებს
აურზაური ტლანქი ცხოვრების.
და ჰქრება ირგვლივ დარდი წყეული,
ვიდრე იღვრება ჰანგი გრძნეული.
ვით ყრმა, სიშორით გალგალეული
და შეპყრობილი უმძიმეს სევდით,
მწველ სინანულის გრნობით ძლეული,
დაეკონება მკერდს მშობელ დედის,
აღმზრდელ ქოხისკენ სიმღერის ძალა
ასე გვიტაცებს, ცეცხლით მგზნებარე,
ის გვაახლოებს სამშობლოს კვალად,
გვაშორებს უცხო, შორეულ მხარეს.
გვიწვევს ჩავეკრათ მკერდში ბუნებას,
გავთბეთ, არ ვგრძნობდეთ დაძაბუნებას.
1795
