მხოლოდ ქარია, წვიმა და შავი ბინდი,
წამოქოჩრილან ტბის თავზე მღვრიე ტალღები.
გაზაფხულამდე ჩაკვდა სიცოცხლე ირგვლივ,
გაზაფხულამდე დაცარიელდნენ ბაღები.
ახლა მარტო ვარ მე აგარაკზე.
უკვე ბინდი ჩამოწვა.
ხეებში ქარი უსტვენს.
ჩემთან იყავი გუშინ, ახლა კი რატომღაც
მოიწყინე და თითქოს მეც ვეღარ მეჩვევი.
ამ უამინდო და ავდრიანი დღის ბოლოს
მე მომეჩვენა, თითქოს ცოლი ხარ შენ ჩემი...
მშვიდობით იყავ! რადგანაც წასვლას არ იშლი,
როგორმე გავძლებ მარტოკა - ცოლის გარეშე...
დღეს მთელი დღეა დაუსრულებლად მიდიან
ცაზე ღრუბლები - მწკრივები მწკრივებს მიჰყვება.
სახლის პარმაღთან შენს ნაფეხურებს წვიმა შლის,
ქარი ხმაურობს და შენზე ამბავს მიყვება.
მარტო რომ შევცქერ მიდამოს, სევდით ვივსები.
საღამოს ბინდში დაბლა წვებიან ნისლები.
მინდა ვიყვირო, რომ გაგაგონო როგორმე:
“დაბრუნდი, ჩემგან რატომ წახვედი, რა დება!”
მაგრამ ქალისთვის წარსული ქრება უკვალოდ,
გადაიყვარებს - და სატრფო უცხო გახდება.
რას ვიზამ! ბუხარს ავანთებ, დავლევ კიდევაც...
მე მგონი, ძაღლი ვიყიდო, კარგი იქნება.
მთარგმნელი გულეური ვასილ
