ცერცვი - ზემობრეტანული ზღაპრები




იყო ერთი ბერიკაცი. ისეთიღარიბი იყო, ისეთი, ერთი ცერცვის მეტი არაფერი ება-
და. ბერიკაცმა ცერცვი ბოსტანში დათესა და ყოველდღე ნახულობდა, თუ იზრდებაო.
— ჩქარა გაიზარდე, რომ სამოთხეში მივიდე და პური ვიშოვოო.
— ამღამით ოციფუტით გავიზრდებიო, — მიუგო ცერცვმა.
ირიჟრაჟა თუ არა, ბერიკაცი ადგა და ბოსტანში გაიქცა, რომ ცერცვი ენახა.
— ოჰ, როგორგაზრდილხარო! — შესძახა მან.
— ამღამით უფრო მეტად გავიზრდებიო, — მიუგო ცერცვმა.
— იჩქარე, ძალიან მინდა ცის ჭიშკარს მივაღწიო, იქნებ პური მომცენო.
მეორე დილით ბერიკაცი ისევ წავიდა ბოსტანში, შეხედა ცერცვს და შესძახა:
— ჩემს მათხოვრობას მალე ბოლო მოეღება! ამღამით კარგა გვარიანად გაზრდილ-
ხარ და ცას მალე მისწვდები. აბა ჰე, იჩქარე, მაგრამ საქმე წინრომ წავაგდოთ, დღეც
უნდა გაიზარდოო.
— არა, — მიუგო ცერცვმა, — მე მხოლოდ ღამღამობით შემიძლია გავიზარდო. ორი
ღამეც და ცამდე ავალო.
ბერიკაცს წმინდა პეტრეზე ბევრი სმენოდა და ერთი სული ჰქონდა მალე ენახა.
— ამბობენ, წმინდა პეტრე გულკეთილიაო. სამოთხის გასაღები მას აბარია! თუ ზე-
ცამდე მივაღწიე, ვთხოვ, ჭიშკარი გამიღოს, ან პური მომცესო, — ამბობდა ბერიკაცი.
მესამე დილით ცერცვი ისე გაზრდილიყო, რომ წვერი არ უჩანდა.
— მე მგონი, — უკვე საკმარისიაო, — უთხრა ბერიკაცმა.
— ჯერარა, მიუგო ცერცვმა, — ერთი დღე-ღამეც მოითმინეო.
გათენდა თუ არა, ბერიკაცი ბოსტანში გაიქცა და ცერცვს უთხრა:
— აბა, ახლა კი ასვლის დროა. ჩემო კარგო, შეიძლება შენს ტოტებს ჩავეჭიდოო?
— ჰო, შეიძლება, — მიუგო ცერცვმა _ თუ გინდა, ადიო.
ბერიკაცი მუხის სიმსხო ცერცვისღეროს ჩაებღაუჭა და დაიწყო ზედ აბობღება.
ავიდა, ავიდა და ბოლოს, სამოთხის ჭიშკარს მიადგა. კართან დარბაისელი კაცი და-
ინახა.
ბერიკაცს აზრადაც არმოსვლია, ვის ელაპარაკებოდა, ისე ჰკითხა:
— ბატონო, სამოთხის ჭიშკარი ეს არისო?
— მე შენი ბატონი არა ვარო, — მკვახედ უთხრა წმინდა პეტრემ.
— ბოდიშს ვიხდი, შენი წყენინება არმინდოდა, მაშ, ვინა ხარო?
— წმინდა პეტრე ვარო.
— ნუთუ მართლა?! მაშ, სამოთხის გასაღები შენა გაქვსო?
— ჰო, მე მაქვს, შიგ შესვლა ხომ არგინდაო?
— არა! შენთან მარტო პურის სათხოვნელად მოვედიო.
— ნუთუ დედამიწაზე პური არარის, რომ ძებნა ცაში დაგიწყიაო?
— პურიროგორარარის, მაგრამ ნატეხსაც არავინ იმეტებს. ხალხი ადრე უფრო მოწ-
ყალე იყო. ვიფიქრე, იქნებ ცოტაოდენი აქ მაინც ვიშოვო-მეთქი.
— აქროგორამოხვედი, ასე მაღლა ვინ ამოგიყვანაო? — ჰკითხა წმინდა პეტრემ.
— ბოსტანში ცერცვი დავთესე და იმას ამოვყევიო.
— დასწყევლოს ეშმაკმა, — ღრენით თქვა წმინდა პეტრემ. — თუ ისეთი სასწაუ-
ლმოქმედი ხარ, რომ შეგიძლია ცერცვი ზეცაში ამოიყვანო, პურსაც ადვილად იშოვიო.
— ოჰ, ვერა, ვერვიშოვი. არავინ მაძლევს. ღვთის გულისათვის შემიწყალე, ცოტა
პური მომეციო.
— ყური მიგდე, — უთხრა წმინდა პეტრემ, — აი სახედარი. თუ ფული დაგჭირდა,
ზურგზე ხელი გადაუსვი და უთხარი: — ეკიუ ჩამოყარე, ეკიუ ჩამოყარე-თქო.
ბერიკაცმა წმინდა პეტრეს მადლობა გადაუხადა, სახედარზე შეჯდა და ცერცვს ძირს
ჩამოჰყვა. მთელი გზა სახედარს ზურგზე ხელს უსვამდა და ეუბნებოდა: ეკიუ ჩამოყა-
რე, ეკიუ ჩამოყარეო.
მიწასფეხირომ დაადგა, ცერცვის გვერდით ეკიუს გორა დაინახა. ბერიკაცმაფული
წამოხვეტა და ხელებისფშვნეტით თქვა:
— ახლა კი გავმდიდრდიო.
მაგრამ იმის ნაცვლად, რომ ცოლთან შინ დამჯდარიყო, დუქანში გაიქცა, ვირი ბაგა-
ზე დააბა და მდიდრული ვახშამი შეუკვეთა.
მედუქნემ უთხრა, ასეთ ღარიბ-ღატაკს ამდენიფულის ხარჯვა არშეგფერისო.
— არაფერია, — მიუგო ბერიკაცმა და ჯიბეზე ხელი დაიკრა. _ ჩემი სახედარი იმდენ
ფულს იტყრის, ხარჯვა სულაც არმენაღვლება. ოღონდ ამისთვის სახედარს ზურგზე
ხელი უნდა გადავუსვა და ვუთხრა, ეკიუ ჩამოყარე-მეთქი.
სანამ ბერიკაციღრეობდა, მედუქნემ სახედარი შეუცვალა. ტყუილად უსვამდა ბერი-
კაცი სახედარს ახლა ზურგზე ხელს, ტყუილად იჭაჭებოდა, ეკიუ ჩამოყარეო, — ფული
არსად ჩანდა.
ბერიკაცი, თავი სიკვდილამდე მდიდარირომ ეგონა, უწინდებურად ისევ გაღარიბ-
და. ჯერძალიან დაღონდა, მერე თავში ერთი აზრი მოუვიდა:
«წავალ ბოსტანში, ცერცვს ვნახავ, იქნებ სამოთხეში ისევ ავიდეო».
მივიდა. ხედავს, რომ ცერცვის წვერი ცაში იკარგება. ბერიკაცმა სიხარულისაგან
ხტუნვა დაიწყო. მერეღეროზე აბობღდა და წმინდა პეტრეს მიადგა. — წმინდა პეტრევ,
გამარჯობაო.
— გაგიმარჯოს, ბერიკაცო. ისევ მოხვედიო?
— ჰო, შენი ნაჩუქარი სახედარი მომპარესო, — უთხრა გლეხმა.
— იმიტომ, რომ დუქანში წახვედი! სახედარი შინრომ დაგეტოვებინა, არავინ მოგპა-
რავდაო.
— ღვთის გულისათვის შემიწყალე, რამე მაჩუქეო.
მაგრამ წმინდა პეტრე უგუნებოდ იყო, არაფრის ჩუქება არ უნდოდა და ეუბნებოდა,
დუქნებში ბევრს დაწანწალებო.
— შემიწყალე, წმინდა პეტრევ, — არეშვებოდა ბერიკაცი, — უარი არმითხრა! შენზე
ამბობენ, ძალიან გულკეთილია და მოციქულთა შორის ყველაზე ხათრიანიაო. შემიწყა-
ლეო!
წმინდა პეტრეს ასეთმა გამაბეზრებელმა თხოვნამ მოთმინება დაუკარგა და ბერი-
კაცს უთხრა:
— პირფერობა მეჯავრება, მაგრამრომ ჩამომეხსნა, ერთ რამეს კიდევ მოგცემ. აი, ეს
სუფრა. ჭამარომ მოგინდება, მაგიდაზე გაშალე და უთხარი, სუფრავ, პურ-ღვინო მო-
მართვი-თქო და ყველაფერი გექნება. სუფრა ხორაგით აივსება. ოღონდ, იცოდე,
დუქანში შესვლა არგაბედოო.
— აბა, რას ამბობ! როგორშემიძლია პირობა მოგცე, იქ არშევალ-მეთქი.
დედამიწაზერომ დაბრუნდა, ბერიკაცმა ცოლს უთხრა:
— მაგიდას ეს სუფრა გადააფარე და იმდენი საჭმელ-სასმელი გექნება, რამდენიც
გინდაო.
გადააფარეს მაგიდას სუფრა დაროგორც კი ბერიკაცმა უთხრა, სუფრავ, პურ-ღვინო
მომართვიო, მაგიდა ხორაგით აივსო.
ცოლ-ქმარმა მუცელირომ ამოიყორა, სიხარულით ცას ეწია.
— აი, ისევ განცხრომით ვცხოვრობთ, — უთხრა ცოლმა. — თუკი ჩვენს საიდუმლოს
არავის ეტყვი, სულ ასე ვიქნებით, მაგრამ პირში ალიკაპს ვინ ამოგდებს, რომ ისევ არ
იყბედო და არიბაქიბუქოო.
— ერთი დამანახა ის ქურდბაცაცა, ჩემი სუფრის აწაპნას ვინც მოახერხებს და მერე
ნახავსო, — უთხრა ბერიკაცმა.
მაგრამ დუქანში სიარულსა და ხალხში მუსაიფს ასე ადვილად რა გადააჩვევდა. წა-
ვიდა ერთხელ სასტუმროში, დაჯდა და ადგომას ვეღარმიხვდა. მედუქნის ცოლმა
უთხრა:
— შე გახრეკილო, აქ ყიალს ის არგირჩევნია, იმუშაო და ლუკმა-პური იშოვოო?
— მეტი საქმე არა მაქვს, ლუკმა-პურისთვის ვიმუშაო! — შესძახა მან. — მართალია,
სახედარი მომპარეს, მაგრამ სამაგიეროდ, სუფრა მაქვს. საკმარისია, ვუთხრა: სუფრავ,
პურ-ღვინო მომართვი-მეთქი და ჩიტისრძეც არ დამაკლდებაო.
— სახედარი ხომ მოვპარე, სუფრაც უნდა ავაცალოო, — თქვა თავისთვის მედუქნემ
და წმინდა პეტრეს ნაჩუქარი სუფრა სხვა სუფრით შეუცვალა.
დანაღვლიანდა ბერიკაცი, დარდისაგან დანა პირს არ უხსნიდა. ბოლოს გაიფიქრა:
თუ ცერცვი წინანდებურად მაღალია, სამოთხეში ისევ ავალ. ალბათ წმინდა პეტრეს
თავი მოვაბეზრე, მაგრამ ბედს ერთხელ კიდევ ვცდიო.
მესამედ ავიდა ზეცაში.
— წმინდა პეტრევ, გამარჯობაო.
— ისევ მოხვედიო?
— მეტარა ჩარაა, გამქურდესო.
— იმიტომ, რომ დუქანში ბრძანდებოდი. აკი გაგაფრთხილეო!
— მართალია, მაგრამ ხომ გეუბნებოდი, პირობას ვერმოგცემ-მეთქი.
— კომბალის გარდა ვერაფერს მოგცემო.
— კომბალირად მინდა? ძაღლებს ცხვირ-პირში ვურტყა, მოწყალების სათხოვნე-
ლად კარდაკარრომ ვივლიო?
— რა, თქვენს მხარეში ძაღლებს ცხვირ-პირში სცემენო? — ჰკითხა წმინდა პეტრემ.
— რაღა თქმა უნდა. მათხოვარი კალოსრომ მიადგება, ყველაფერმის ძაღლი ყეფითა
დაღრენით შემოესევა. ჰოდა, დაღებულ ლაშებში კომბალს ურტყამენ, რომ გარეკონო.
— ამ კომბლის მეტი არაფერი მაქვს. წაიღე და აქედან დამეკარგეო!
— კი მაგრამ, კომბალირაში გამომადგებაო?
— უბრძანე, შენი ვალი შეასრულე-თქო.
ბერიკაცი შინრომ დაბრუნდა, იფიქრა, მოდი, ვნახავ, ამ კომბალსრა შეუძლიაო, და
უთხრა:
— შენი ვალი შეასრულეო:
კომბალმა ბერიკაცისა და მისი ცოლის ზურგზე ისეთი ბუქნა გააჩაღა, არიცოდნენ,
სად დამალულიყვნენ და, რაც ძალი დაღონე ჰქონდათ, ღრიალებდნენ. ბოლოს ბერი-
კაცი მიხვდა, დაეყვირა: — კომბალო, დადექო! — და კომბალი გაჩერდა.
ამ კომბალს ყველგან თან ვატარებ, — გაიფიქრა ბერიკაცმა, — თუ ჩემი სახედრისა
და სუფრის ქურდი შემხვდა, ღდინს გავაგდებინებო.
წავიდა დუქანში. მედუქნემ და მისმა ცოლმა გამასხარავება დაუწყეს, ასერომ გაგ-
ქურდეს, დოყლაპია ხარო.
ბერიკაცს კარგა ხანია მედუქნესა და მის ცოლზე გუმანი ჰქონდა და კომბალს
უთხრა:
— კომბალო, შენი ვალი შეასრულეო, მანამ უბაგუნე ქურდებს, სანამ ნაქურდალს არ
დამიბრუნებენო!
კომბალი ბერიკაცს ხელიდან გაუსხლტა, ჰაერში გაიელვა და ისეთი ძალით უცხუნა
და უცხუნა მედუქნესა და მის ცოლს, რომ ორივეს ტანი აულილავდათ. დაუწყეს ბერი-
კაცს მუდარა, შეგვიბრალე და ვფიცავთ, ყველაფერს დაგიბრუნებთო.
— კომბალო, დადექო. — უთხრა ბერიკაცმა კომბალს.
მერე სუფრა ამოიიღლიავა, სახედარზე შეჯდა და შინ დაბრუნდ ახლა ბერიკაცს სახედარიც ჰყავს, სუფრაც აქვს და კომბალიც.



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.