ესენინი სერგეი - დამქანცა სევდამ



esenini sergei damqanca sevdam
დამქანცა სევდამ – მშობელ მხარეში
წიწიბურებით მოჩითულ მინდვრის.
დავტოვებ ქოხს და გავითარეშებ,
ვით მაწანწალა, ვით ქურდი, ვივლი.

ვივლი დღის ხვატში, მოვძებნი ბინას,
თავშესაფარში დავიგებ ჩალას.
და ჩექმის ყელზე ჩემი ძმობილი
ჩემთვის ალესავს ლაპლაპა დანას.

გაზაფხულის მზით გამთბარ მდელოზე
გზას ოქროს სხივი გაალამაზებს.
ვისაც ვავედრებ მე ანგელოზებს,
კარს მომიხურავს სახლის პარმაღზე.

და კვლავ მშობლიურ სახლს მივაშურებ,
თავს ვინუგეშებ, ფიქრს ვფანტავ ვერაგს.
ჩამავალ მზეზე, სარკმელთან ახლოს
ყელზე მარყუჟად მოვიხვევ პერანგს.

ღობის გადაღმა მდგარი ტირიფნი
ჭაღარა თავებს ჩუმად დახრიან,
და განუბანავს, ძაღლის ყმუილში,
სამარის მიწას გადმომაყრიან.

სავსე მთავრე კი ნელა გაცურავს,
ვერცხლისფერ ნიჩბებს ჩაუშვებს ტბაში...
და რუსი ერი იცხოვრებს ისევ
ცეკვა-თამაშში და ცრემლის ღვრაში.



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.