tiniko xuturidzde burti da tavio
ნაწილი I
მე ავიღე
რეზინის ბურთი და გავტყორცნე
შორს. ფეხების ქვეშ კი მიდიოდა
მდინარე
და ჩემს აკანკალებულ ანარეკლს
ამშვიდებდნენ თხელი თევზები.
ქარხნის მილებზე
შემომსხდარი ბიჭები აფურთხებდნენ
მდინარეში დაგროვილ სპაზმებს.
ნაგვის გროვაში თეთრი ხოჭოები
მიასვენებდნენ შვილებს
და გამოხრულ ძვლებში მარხავდნენ.
მე ავიღე
რეზინის ბურთი და გადავუგდე
იქვე მდგარ მოხუცს. რომლის
უზარმაზარი თავი ჰგავდა
მზეს. და
ბურთი დაიწვა. მიმოვიხედე და
ვერაფერიც ვეღარ ავიღე. ვერაფერიც
ვეღარ გადავუგდე ვერავის ვერსად.
შორს
ქარხნის მილები აფურთხებდნენ
ცივ მდინარეში და ქუჩაში
ბავშვები თამაშობდნენ
ბურთით.
ჩემს აკანკალებულ ანარეკლს
გადავხვიე ხელი და ვუჩურჩულე
ყელში
სხვისი სიმშვიდე.
ნაწილი II
მე ვიწექი
გატეხილი ბეჭდის გვერდით და მისი
თვალი
მინათებდა მუხლისთავებს.
მრგვალ მინდორში მუშები თესავდნენ
მზეებს და გაზაფხულზე ბარავდნენ
გულმოდგინედ.
სხვა მზეები ცაში ბჭობდნენ იმაზე
თუ როგორ ამოეთხარათ
ძმები მზეები.
გულმოდგინე მუშები კი შუბლიდან
ხელის ზურგით იწმენდდნენ ოფლს
და ჩალის ქუდებს კიდებდნენ
ხეებზე.
მე ვიწექი
ზურგზე და ნაგასაკში გაბნეული
ატომური ბომბების კვამლი მიკენკავდა
ფილტვებს
რომლებიც მეწყო მიწაზე ხელებთან
ერთად.
ბავშვებს მზის ყანაში გადაუვარდათ
ბურთი და გადაწყვიტეს გაქცევა იქ
სადაც არ იქნებოდა ყანები და
მუშები
გაუბერავდნენ მზისხელა ბურთებს.
ნაწილი III
მე არ ვიწექი
მიწაზე. არც ბალახზე და საერთოდ
ვეკიდე სარეცხის თოკზე თავდაყირა -
მზეზე ვშრებოდი.
ხელებიდან კი ვწვეთავდი წყალს.
ჩქარ მდინარეში ჩანდა ცა.
კიდევ ხიდი. კიდევ თვითმფრინავი
რომელსაც ნაგასაკში
მიჰქონდა ბომბები
და პილოტებს ეკეთათ მზის სათვალე.
აი ეს ჩანდა მდინარეში
კიდევ.
მე არც ვიჯექი. არც ვიწექი ბალახზე
თუნდაც
მიწაზე -
ვჩანდი გაღმა
იქ მინდორში იაპონელ ბავშვებს
ვუკრეფავდი ბურთებს და ესეც ჩანდა
მდინარეში კიდევ.
სხვა არაფერი. სხვა არაფერი
არ იყო ირგვლივ.
თინიკო ხუტურიძე - ბურთი და თავი
