სიცილი
( ფილოსოფოსი ლექციაზე მოცინარ
ბავშვებს სთხოვს: ასე ნუ იცინით…)
ნამეტანი გასივებისდა მიუხედავად
უსაყვედუროდ მავალო,
უფროსო პოლიციელო,
უმართებულოდ მისაყვედურეთ სისინით,
გემუდარებით,
ოღუნდ ასე ნუღარ იცინით!
დღევანდელი მოდის შესაბამისად
ჰალსტუხის გამნასკვებინებელო
დეპუტატო,
თქვენი ყოვლად უაზრო
გამოსვლა განაგრძეთ
რიხით,
ოღონდ გემუდარებით,
ასე ნუღარ,ნუღარ იცინით!
შეგინებაზეც კი
საშინელია რადგანაც იგი!
და შენ, საკუთარი უფლების
დაცვას მოკლებულო,
სუსტო ადამიანო,
დე,ნუღარ აღასრულებს ამ სამართალს,
ოღონდ ასე ნუ გაიცინებს, სთხოვე მას!
დედას
ოხ, ეს როგორი უიმედობა ჩაწოლილა
ამ ბნელ ღამეაში,
ლოგინში ვწევარ და
დედის ტკივილით მოგვრილ კვნესას
და ბეთხოვენის მუსიკას ვუსმენ...
„მარტოობაო„ ქალის საშინელი
ჩურჩული მესმის...
მარტოხელა ქალის ტკივილი, ავადმყოფობა
მისი კაცია...
და კიდევ
ცოტა დაძაბულობა, ნერვები...
ოხ, ქალი და ტანჯვა...
სიყვარულს მონატრებული თვალები
მიწას მოსწყვიტე
ზეცას შეხედე
მზე თმებს ივარცხნის...
სიყვარული შესთხოვე მას
ღმერთისათვის სავსე კალთა
ახლა ბოლოდან დაიწყე,
იქნებ დაისიც აისად იქცეს...
ახალი ფოტოსურათი
გარემო შიშველ ხეებად,
ყვითელ ფოთოლთა სასაფლაოდ
იქცა ქალაქი.
ახლა ერთხელაც
ღირს დაფიქრება,
როგორ სჯობს ნეტავ,
შავ–თეთრი გადაიღო ფოტოსურათი,
თუ კვლავ ფერადი?
ან ეგებ სულაც მთლად გაშიშვლდე,
როგორც აი, ამ ფოტოსურათზე,
გაიშხლართო და დაივიწყო
ყველა პრობლემა…
და შეგეძლოს თაზა სხეული,
რომელიც შენ ერთს გებოძება, (გებოძა)
ვაზის ფოთლებზე გადაფინო და
ჩამოიბერტყო ცოდვები,როგორც
ვაზმა ფოთლები…
და იმ წამშივე გადაიღო
ახალთახალი ფოტოსურათი.
ახალგაზრდობის ამბოხი
შეაჩერეთ წვიმა,
მზე გააჩუმეთ,
ჩვენ, ძაღლების დამწიხლავი, ჩამძაღლებელი,
უმოწყალო ადამიანებს შორის დავიბადეთ…
თავს გაუფრთხილდით,
მამა შაჰად,
შვილი კი მონად არ აქციოთ…
მიწაზე იცხოვრეთ, მაგრამ
ნურასდროს, ნუ გაუსინჯავთ იმ მიწას გემოს…
დავიზეპიროთ, წესად ვაქციოთ:
არ ოდეს პატარა და არც სულ დიდი …
ადამიანის ხელა ვიყვეთ,
ადამის ხელა…
მოდი მიწაზე ჩამოვსხდეთ
მოდი, მიწაზე ჩამოვსხდეთ,
ტალახის სახლი ვაშენოთ,
მიწაზე დავიცალოთ…
დავსახლდეთ ტალახის სახლებში,
წყაროს წყალმა იდინოს
ჩვენი ეზოს წინ,მდინარედ იქცეს,
ზოგჯერ დავსველდეთ …
საინტერესოდ ვოცნებობთ,არა?..
ეჰ, მეგობარო, მაგრამ მე ვიცი…
უფროსები დაგვინგრევენ აშენებულ სახლს…
( ფილოსოფოსი ლექციაზე მოცინარ
ბავშვებს სთხოვს: ასე ნუ იცინით…)
ნამეტანი გასივებისდა მიუხედავად
უსაყვედუროდ მავალო,
უფროსო პოლიციელო,
უმართებულოდ მისაყვედურეთ სისინით,
გემუდარებით,
ოღუნდ ასე ნუღარ იცინით!
დღევანდელი მოდის შესაბამისად
ჰალსტუხის გამნასკვებინებელო
დეპუტატო,
თქვენი ყოვლად უაზრო
გამოსვლა განაგრძეთ
რიხით,
ოღონდ გემუდარებით,
ასე ნუღარ,ნუღარ იცინით!
შეგინებაზეც კი
საშინელია რადგანაც იგი!
და შენ, საკუთარი უფლების
დაცვას მოკლებულო,
სუსტო ადამიანო,
დე,ნუღარ აღასრულებს ამ სამართალს,
ოღონდ ასე ნუ გაიცინებს, სთხოვე მას!
დედას
ოხ, ეს როგორი უიმედობა ჩაწოლილა
ამ ბნელ ღამეაში,
ლოგინში ვწევარ და
დედის ტკივილით მოგვრილ კვნესას
და ბეთხოვენის მუსიკას ვუსმენ...
„მარტოობაო„ ქალის საშინელი
ჩურჩული მესმის...
მარტოხელა ქალის ტკივილი, ავადმყოფობა
მისი კაცია...
და კიდევ
ცოტა დაძაბულობა, ნერვები...
ოხ, ქალი და ტანჯვა...
სიყვარულს მონატრებული თვალები
მიწას მოსწყვიტე
ზეცას შეხედე
მზე თმებს ივარცხნის...
სიყვარული შესთხოვე მას
ღმერთისათვის სავსე კალთა
ახლა ბოლოდან დაიწყე,
იქნებ დაისიც აისად იქცეს...
ახალი ფოტოსურათი
გარემო შიშველ ხეებად,
ყვითელ ფოთოლთა სასაფლაოდ
იქცა ქალაქი.
ახლა ერთხელაც
ღირს დაფიქრება,
როგორ სჯობს ნეტავ,
შავ–თეთრი გადაიღო ფოტოსურათი,
თუ კვლავ ფერადი?
ან ეგებ სულაც მთლად გაშიშვლდე,
როგორც აი, ამ ფოტოსურათზე,
გაიშხლართო და დაივიწყო
ყველა პრობლემა…
და შეგეძლოს თაზა სხეული,
რომელიც შენ ერთს გებოძება, (გებოძა)
ვაზის ფოთლებზე გადაფინო და
ჩამოიბერტყო ცოდვები,როგორც
ვაზმა ფოთლები…
და იმ წამშივე გადაიღო
ახალთახალი ფოტოსურათი.
ახალგაზრდობის ამბოხი
შეაჩერეთ წვიმა,
მზე გააჩუმეთ,
ჩვენ, ძაღლების დამწიხლავი, ჩამძაღლებელი,
უმოწყალო ადამიანებს შორის დავიბადეთ…
თავს გაუფრთხილდით,
მამა შაჰად,
შვილი კი მონად არ აქციოთ…
მიწაზე იცხოვრეთ, მაგრამ
ნურასდროს, ნუ გაუსინჯავთ იმ მიწას გემოს…
დავიზეპიროთ, წესად ვაქციოთ:
არ ოდეს პატარა და არც სულ დიდი …
ადამიანის ხელა ვიყვეთ,
ადამის ხელა…
მოდი მიწაზე ჩამოვსხდეთ
მოდი, მიწაზე ჩამოვსხდეთ,
ტალახის სახლი ვაშენოთ,
მიწაზე დავიცალოთ…
დავსახლდეთ ტალახის სახლებში,
წყაროს წყალმა იდინოს
ჩვენი ეზოს წინ,მდინარედ იქცეს,
ზოგჯერ დავსველდეთ …
საინტერესოდ ვოცნებობთ,არა?..
ეჰ, მეგობარო, მაგრამ მე ვიცი…
უფროსები დაგვინგრევენ აშენებულ სახლს…
რომანი
ერთ უცნობ მთვრალს, ერთი უცნობი ბებერის საფლავზე ყვავილების მისატანად გავყე .მთვრალს მოხუცი ქალი ძალიან ეცოდებოდა. გზაზე ფილოსოფოსობას მოყვა, ილაპარაკა სიკვდილზე და მის მიერ მოტანილ ტანჯვასა და ნაღველზე, თქვა რომ ყველა არ ყოფნას თან დიდი სევდიანი იდუმალება მოსდევდა.
ერთ დღეს შეყვარებულს ვაცილებდი, წინ გადაგვიდგა, ძველი ნაცნობივით და მშობლიურობით გვითხრა,რომ ჩვენს ქორწილს ყველაზე ძვირფას რესტორანში გადაიხდიდა და პატარძლისათვის კი ლოს ანჟელოსიდან ლიმუზინს ჩამოიყვანდა. სანაცვლოდ კი ოცი კაპიკი გვთხოვა.საოცარია, ბედნიერების ფასის მცოდნე ადამიანები, ბედნიერებას ოც კაპიკად ყიდიან. ნეტავ ბედნიერებას და თავისუფლებას რა მანძილი აშორებს ერთმანეთისაგან?!…
იმ დღეს, შეყვარებულ გოგონასთან ერთად ოც კაპიკად ვიყიდეთ მისგან ბედნიერების ერთი ნაწილი.ერთხელ კი, მისი თავისუფლების გასანაწილებლად ძებნა დაუწყე.
ერთ პატარა პარკში შევხვდი. რომ გაიგო მწერალი ვიყავი, მითხრა ,რომ რომანი ერქვა. მე კი, ხუმრობით პირობა მივეცი ,რომ მას, რომანი უნდა მიუძღვნა. „ რომანი არ მინდა“ – მითხრა. “ ორ სტრიქონიანი ლექსი მომიძღვენი… მაგალითად:
მიდის დრო–ჟამი
ბერდება რომანი… “
იმ დღეს თქვა,რომ დედის საფლავზე მიდიოდა. დაჭმუჭნული პიჯაკი დიდი წესიერებით ჩაეცვა და ხელები ჯიბეებში ჩაეწყო. მალი–მალ კი გაბურძგნულ თმებს ხელით ისწორებდა.
მიხაკები ვიყიდეთ და სასაფლოზე წავედით. რომანმა უყურა,უყურა საფლავის ქვას,მაგრამ ვერ იტირა. შევატყე რომ, ძალიან იტანჯებოდა, რადგანაც ტირილი ვერ მოახერხა …
კაცის თავისუფლება ხანგრძლივი არაა… და მით უმეტეს, თუკი ამ თავისუფლებაში ბედნიერად ქცევის ნაღველი ბუდობს… რომანი ჩემს ქორწილში ვერ მოვიდა. ის დედის გვერდით დაასაფლავეს…
ერთ უცნობ მთვრალს , ერთი უცნობი ბებერის საფლავზე ყვავილების მისატანად გავყე .მთვრალს მოხუცი ქალი ძალიან ეცოდებოდა. გზაზე ფილოსოფოსობას მოყვა, ილაპარაკა სიკვდილზე და მის მიერ მოტანილ ტანჯვასა და ნაღველზე, თქვა რომ ყველა არ ყოფნას თან დიდი სევდიანი იდუმალება მოსდევდა.
ერთ დღეს შეყვარებულს ვაცილებდი, წინ გადაგვიდგა, ძველი ნაცნობივით და მშობლიურობით გვითხრა,რომ ჩვენს ქორწილს ყველაზე ძვირფას რესტორანში გადაიხდიდა და პატარძლისათვის კი ლოს ანჟელოსიდან ლიმუზინს ჩამოიყვანდა. სანაცვლოდ კი ოცი კაპიკი გვთხოვა.საოცარია, ბედნიერების ფასის მცოდნე ადამიანები, ბედნიერებას ოც კაპიკად ყიდიან. ნეტავ ბედნიერებას და თავისუფლებას რა მანძილი აშორებს ერთმანეთისაგან?!…
იმ დღეს, შეყვარებულ გოგონასთან ერთად ოც კაპიკად ვიყიდეთ მისგან ბედნიერების ერთი ნაწილი.ერთხელ კი, მისი თავისუფლების გასანაწილებლად ძებნა დაუწყე.
ერთ პატარა პარკში შევხვდი. რომ გაიგო მწერალი ვიყავი, მითხრა ,რომ რომანი ერქვა. მე კი, ხუმრობით პირობა მივეცი ,რომ მას, რომანი უნდა მიუძღვნა. „ რომანი არ მინდა“ – მითხრა. “ ორ სტრიქონიანი ლექსი მომიძღვენი… მაგალითად:
მიდის დრო–ჟამი
ბერდება რომანი… “
იმ დღეს თქვა,რომ დედის საფლავზე მიდიოდა. დაჭმუჭნული პიჯაკი დიდი წესიერებით ჩაეცვა და ხელები ჯიბეებში ჩაეწყო. მალი–მალ კი გაბურძგნულ თმებს ხელით ისწორებდა.
მიხაკები ვიყიდეთ და სასაფლოზე წავედით. რომანმა უყურა,უყურა საფლავის ქვას,მაგრამ ვერ იტირა. შევატყე რომ, ძალიან იტანჯებოდა, რადგანაც ტირილი ვერ მოახერხა …
კაცის თავისუფლება ხანგრძლივი არაა… და მით უმეტეს, თუკი ამ თავისუფლებაში ბედნიერად ქცევის ნაღველი ბუდობს… რომანი ჩემს ქორწილში ვერ მოვიდა. ის დედის გვერდით დაასაფლავეს…
