ოჰ, გულო, ნუღარ დამიღონდები,
გარს შემოირტყი მწვანე მანტია,
მეც ხეებივით გავიფოთლები,
სანამ ქარები ფოთლებს აყრიან
ზეცაში.. მერე? აი, აქ არის,
რაც ამ ცხოვრებამ გადაარჩინა,
დღეს დაძონძილი დავცეთ კარავი,
სხვა არაფერი არ გაგვაჩნია.
ნუ ჩაიცინებ... მეც მეღიმება...
თუმც, სიხარული გვექცა ოცნებად,
მოვა, უჩვენოდ როს შესცივდება,
ის შემოდგომის ქარებს მოჰყვება.
შენ ოღონდ, წუთებს ნუღარ დაუთვლი,
ერთად ველოდოთ დღის დაბინდებას,
მზე ჩავუსახლოთ გაყინულ გულში
და არასოდეს არ შეგვცივდება.
×
