ციკლიდან «საგნები»
კასრი
დაბერდა და
ღვინის ნაცვლად, წყლით ამოავსეს,
ის კი იცინის,
ჩაჟანგებული კბილების კრეჭვით:
როგორც ჩანს, ჯერაც თავში უდუღს
უკვე ჩავლილ დღეთა ბახუსი...
ჩუსტები
მოყვარული ცოლ-ქმარივით
ყველგან მუდამ ერთად დადიან,
ჭორაობენ და ერთმანეთს დაჰკანკალებენ,
ღმერთმა ნუ ქნას, და თუ ერთ-ერთს პირი მოერღვა,
მეორესაც მყის თავიდან მოიცილებენ,
სწორედ ამიტომ ჩუსტები ერთურთს სულში იძვრენენ
და ერთმანეთი არასოდეს არა ბეზრდებათ...
წიგნი
თავში აზრადაც არავის მოსვლია,
გამოეცვალა
ამდენხანს კარადის ქვეშ წონასწორობისთვის შეჩურთული _
მწერლის პირველი წიგნის სერიით
გამოცემული ლექსთა კრებული.
გუბურები
ერთი შეხედე:
ეს ჭუჭყიანი გუბურებიც კი
მზეს ირეკლავენ.
ბილიკი
სოფლის ფართო გზათა ბოლოს
ქალაქებია,
ბილიკების დასასრულს კი
უსასრულობა.
ნათურა
დაბინდებისთანავე
შუქს ვანთებთ.
ნეტა სიბნელეს ასე სასტიკად რატომ ვექცევით,
ეგებ იგი
ჩვენთან თავისი ამბის მოსაყოლად
იყო მოსული.
ღილი
ნატიფი ღილი ტროტუარზე
ოთხი თვალით უმზერს გამვლელებს;
წლებიც გავიდეს,
მაინც იცნობს საკუთარ პატრონს...
ყუთი
ხელი არ დაგემორჩილება,
აიღო და ნაგვად აქციო
ეს შოკოლადის მშვენიერი მუყაოს ყუთი.
ერთი-ორი დღე კიდევ მაინც უნდა გავიდეს,
რომ შეეგუო მის უაზრო სიცარიელეს.
სახლი
სულს ღაფავენ
კრამიტისსახურავიანი
სოფლური სახლები.
ერთ მშვენიერ დღეს სამყაროში
ეს რკინა-ბეტონის ცათამბჯენები
გამეფდებიან,
რომელთაც არ ესმით, რა არის პოეზია.
ხალიჩა
ხალიჩა-თვითმფრინავი
დიასახლისს ეზოს შუა გაბმულ თოკზე დაუკიდია
და უმოწყალოდ ფერთხავს, ფერთხავს და
უბაგუნებს,
რათა მეტად ოცნებებით აღარ გაბრუვდეს.
ციკლიდან «უარყოფა»
ადამიანი, ვისაც ელი
ბავშვმა მამის სიკვდილი ვერ დაიჯერა,
რაკიღა ჯერ კიდევ არ იცოდა,
რა არის სიკვდილი.
გოდება სახლში,
დედის ქვითინი
ჯერ კიდევ არ ნიშნავდა მამის სიკვდილს,
სულაც პირიქით,
ცნობისწადილს უღვიძებდნენ
მათთან, სახლში მოსული სტუმრები
და ქიშმიშიანი ფლავი, ხორციანი...
ლამისაა მოლოდინმა წალეკოს ბავშვი:
დღესაც გვიან დაბრუნდა მამა სამსახურიდან,
მან ცრემლებით ამოავსო მამის არყოფნა,
ის კი ისევ არ მოვიდა მეორე დღესაც,
არც მესამე დღეს...
ბავშვი მაინც ჯიუტად უცდის...
და მგონი, დღეთა სვლასთან ერთად
ბავშვმა გაიგო
რაა სიკვდილი,
ამის შემდგ იგი იტყვის, რომ სიკვდილია,
როდესაც ვინმეს ელოდები, ის კი არ მოდის...
თევზი
ღამე გადის
თევზს კი თავის აკვარიუმში
თვალზე რული არ ეკიდება.
ფიქრები რომ არ მოუღავდნენ
ღამის ნათურის მკრთალ სინათლეზე,
სული გაკმინდა.
არავინ არის მასზე უფრო მიამიტი:
იმედი აქვს, რომ
ერთ მშვენიერ დღეს
ზღვას შეერწყმება.
კასრი
დაბერდა და
ღვინის ნაცვლად, წყლით ამოავსეს,
ის კი იცინის,
ჩაჟანგებული კბილების კრეჭვით:
როგორც ჩანს, ჯერაც თავში უდუღს
უკვე ჩავლილ დღეთა ბახუსი...
ჩუსტები
მოყვარული ცოლ-ქმარივით
ყველგან მუდამ ერთად დადიან,
ჭორაობენ და ერთმანეთს დაჰკანკალებენ,
ღმერთმა ნუ ქნას, და თუ ერთ-ერთს პირი მოერღვა,
მეორესაც მყის თავიდან მოიცილებენ,
სწორედ ამიტომ ჩუსტები ერთურთს სულში იძვრენენ
და ერთმანეთი არასოდეს არა ბეზრდებათ...
წიგნი
თავში აზრადაც არავის მოსვლია,
გამოეცვალა
ამდენხანს კარადის ქვეშ წონასწორობისთვის შეჩურთული _
მწერლის პირველი წიგნის სერიით
გამოცემული ლექსთა კრებული.
გუბურები
ერთი შეხედე:
ეს ჭუჭყიანი გუბურებიც კი
მზეს ირეკლავენ.
ბილიკი
სოფლის ფართო გზათა ბოლოს
ქალაქებია,
ბილიკების დასასრულს კი
უსასრულობა.
ნათურა
დაბინდებისთანავე
შუქს ვანთებთ.
ნეტა სიბნელეს ასე სასტიკად რატომ ვექცევით,
ეგებ იგი
ჩვენთან თავისი ამბის მოსაყოლად
იყო მოსული.
ღილი
ნატიფი ღილი ტროტუარზე
ოთხი თვალით უმზერს გამვლელებს;
წლებიც გავიდეს,
მაინც იცნობს საკუთარ პატრონს...
ყუთი
ხელი არ დაგემორჩილება,
აიღო და ნაგვად აქციო
ეს შოკოლადის მშვენიერი მუყაოს ყუთი.
ერთი-ორი დღე კიდევ მაინც უნდა გავიდეს,
რომ შეეგუო მის უაზრო სიცარიელეს.
სახლი
სულს ღაფავენ
კრამიტისსახურავიანი
სოფლური სახლები.
ერთ მშვენიერ დღეს სამყაროში
ეს რკინა-ბეტონის ცათამბჯენები
გამეფდებიან,
რომელთაც არ ესმით, რა არის პოეზია.
ხალიჩა
ხალიჩა-თვითმფრინავი
დიასახლისს ეზოს შუა გაბმულ თოკზე დაუკიდია
და უმოწყალოდ ფერთხავს, ფერთხავს და
უბაგუნებს,
რათა მეტად ოცნებებით აღარ გაბრუვდეს.
ციკლიდან «უარყოფა»
ადამიანი, ვისაც ელი
ბავშვმა მამის სიკვდილი ვერ დაიჯერა,
რაკიღა ჯერ კიდევ არ იცოდა,
რა არის სიკვდილი.
გოდება სახლში,
დედის ქვითინი
ჯერ კიდევ არ ნიშნავდა მამის სიკვდილს,
სულაც პირიქით,
ცნობისწადილს უღვიძებდნენ
მათთან, სახლში მოსული სტუმრები
და ქიშმიშიანი ფლავი, ხორციანი...
ლამისაა მოლოდინმა წალეკოს ბავშვი:
დღესაც გვიან დაბრუნდა მამა სამსახურიდან,
მან ცრემლებით ამოავსო მამის არყოფნა,
ის კი ისევ არ მოვიდა მეორე დღესაც,
არც მესამე დღეს...
ბავშვი მაინც ჯიუტად უცდის...
და მგონი, დღეთა სვლასთან ერთად
ბავშვმა გაიგო
რაა სიკვდილი,
ამის შემდგ იგი იტყვის, რომ სიკვდილია,
როდესაც ვინმეს ელოდები, ის კი არ მოდის...
თევზი
ღამე გადის
თევზს კი თავის აკვარიუმში
თვალზე რული არ ეკიდება.
ფიქრები რომ არ მოუღავდნენ
ღამის ნათურის მკრთალ სინათლეზე,
სული გაკმინდა.
არავინ არის მასზე უფრო მიამიტი:
იმედი აქვს, რომ
ერთ მშვენიერ დღეს
ზღვას შეერწყმება.
