დ'ანუნციო გაბრიელ

საღამო

I
გთხოვთ, გევედრებით: ნუ წახვალთ, დარჩით.
ნუთუ სხვა შუქი ასე გიზიდავთ?
ვერა,ვერ წავალ ჩემი სიზმრიდან,
ის არ მთავრდება. ნუ წახვალთ, დარჩით.
ალბათ ეს შუქი დაგვწვავს, ვით ელვა,
როგორ გაგრძელდა დღე. ო, საშინელ
ძრწოლვით შემოვა იგი. მაშინვე
გაკრთება მწვავე შუქი, ვით ელვა.
აღარ გიყვარვართ. თქვენი თვალები
შუადღით ვეღარ ბედავენ ტირილს,
თითქო ვერ გახსნეს ქუთუთოს ჭრილი,
ო, ავადმყოფი თქვენი თვალები.
არაფერია უფრო მწუხარე,
ვიდრე ის წამი-ჟამს სიბნელისას,
როცა წანწამებს ბინდი შენისლავს,
ბაგეც ქვავდება-უფრო მწუხარე.

II

მაგრამ ვინ ჰპოვოს უფრო საშიში
და ღრმა თვალები,თუ მზე ჩავიდა,
ანდა რომელ სულს ერგო თავიდან
უფსკრული, უფრო ღრმა და საშიში.
მე არაფერი მინახავს მსგავსი,
საღამოს ბურში აგრე ბრწყინაბდეს,
არც ვარსკვლავების შორი სინათლე,
მე არაფერი მინახავს მსგავსი.
ან რა აბრუნებს ამ ბრუნდ ცხოვრებას,
სულის გვემას და სულის განწირვას,
არ კვდება ხორცი, რადგან ასწილად
ეზიარება სულ სხვა ცხოვრებას.
რაღაც იდუმალ ერთიან ხაზად
შეერწყა ჩრდილებს საღამოს ქაფი,
და როგორც ტალღა, ლურჯი და ცქაფი
თმებს ჩაეფინა ერთიან ხაზად.
იქ იდუმალი რაღაც მდინარე
ბრუნავს და შიგნით ითრევს გნიასით
და ხსოვნა იმის ლეთარგიაში
იჭრება, როგორც ძველი მდინარე.

III

იტირე! ო, ეს თვალები ჩემი
სულია, როგორ გაენდოს დაისს,
ჩემი გულია- ტკივილის დაის,
საღამოს დაი- იმედი ჩემი.
უხრწნელო ლანდო, მწუხარების ჟამს
შეგძერწე რაღაც წმინდა არსისგან,
აწ ალბათ ღმერთმა უწყის, რას ვიზამ...
მე უნუგეშო-მწუხარების ჟამს.