ჰუგო ფონ ჰოფმანსთალი - Hiugo Fon Hofmanstali

მე ვეშვებოდი

(me veshvebodi)

ჩავუყვებოდი მთის ფერდობებს, ვეება ფლატეს,
მერე, თევზივით გატრუნული, ვეკვროდი ბადეს.
აქ, ცის უბეში, უსახელო ღმერთი სახლობდა.
ჩიტი ლაღობდა და დროდადრო, ქარი დაქროდა.
წყლის სარკე როგორ ირეკლავდა ველებს და ჭალებს,
ჩამომდნარ ბორცვებს, შრიალა კორდს, ტყისპირებს მწვანეს!
ელავდა სივრცე, ისრუტავდა მიმინო ცის ნამს
სიცოცხლეს გრძნობდა ჩემი გული, სიკვდილს და სიზმარს.