ჰუგო ფონ ჰოფმანსთალი - Hiugo Fon Hofmanstali

კეთილი დრო

(ketili dro)

ვწევარ და მეჩვენება, თითქოს, ვიყო მწვერვალი,
არც სახლი მაქვს, არც კარი, ვერც მომწვდება ვერავინ!

თავისი გზით იჩქარის, მოხუცი თუ ყმაწვილი...
რა იციან, რომ მიაქვთ ჩემი სულის ნაწილი:

ხილი უბით, კალათით მე მეკუთვნის, ჩემია,
რა ხანია, შევცქერი და ჯერ არ მიგემია.

თურმე, ისევ არსებობს, ფეთქავს და არ მასვენებს
მხარეს გადავიწყებულს ლეღვის გემო მახსენებს.

თუ სიცოცხლე წამერთვა ფურცელგადაუშლელად,
ზღვა და მიწის წიაღი შეინახავს უცვლელად.