კაცის ფიტულები
მისთაჰ კურცი – იგი მოკვდა
გაიღეთ ერთი ცენტი ბებერი გაისათვის
სულ მთლად გამოფიტულები ჩვენ ვართ კაცის ფიტულები,
თავებს ბზით გამოტენილებს ვაკანტურებთ მოწყენილებს.
უგუნურად მოუბარნი ხმის გარეშე დავრჩენილვართ
ვაი! მხოლოდ ერთმანეთთან საჩურჩულოდ გავჩენილვართ
უნაყოფო ველზე ქარის რხევად ისმის ბერწი კითხვა
ყრუ სარდაფში შუშის ნამსხვრევს გადაურბენს თითქოს ვირთხა.
სახე უფორმო, ჩრდილი უფერო,
ძალა უღონო, ჟესტი უხელო;
ჩვენ საიქიოს შევეფეთეთ აქვე, მიწაზე,
მის გამჭოლ მზერას შევაგებეთ ჩვენი თვალები,
რადგან სიცოცხლის თუ ესაა თავიც და ბოლოც,
დაგვიმახსოვროს არა როგორც შმაგი სულები,
არამედ ფუყე არსებები და ფიტულები.
II
აქ სულ სხვა ხმელეთია, სხვა ცა და სხვა ზღვებია,
ეს თვალები სულეთში არასდროს მსიზმრებია.
ეს მზერაა, კოლონებს მზით თავბრუს რომ დაახვევს,
ქარებს რომ აამღერებს, ხის ტოტებს რომ გაარხევს.
იგი უფრო შორსაა, ელვარე და მბზინავი,
ვიდრე ცაში ვარსკვლავი, თვალდაშრეტით მზირალი.
სიზმარეულ სულეთთან მოშორებით ვიდგები,
თვალი რომ არ შემასწროს, ასე შევინიღბები:
ვირთხის ტყავი, ყორნის ფრთა, ჯვარედინი ფიცრები
როგორც ქარი იქცევა, მეც ისე მოვიქცევი,
ვერც ვერავინ შემნიშნავს, ვერც ვერავინ შემხედავს,
რომ როგორმე გავექცე მასთან ბოლო შეხვედრას.
III
ეს არის უსულო ზეგანი,
კაქტუსს აქ ეზრდება ეკალი.
აქ მიცვალებულთა ხელები
საფლავის ქვებს ევედრებიან.
მათ ზემოთ, მბჟუტავი ციალით შორი ვარსკვლავები კვდებიან.
ნუთუ სიკვდილის სამფლობელოში
მაშინაც მარტო გავახელთ თვალებს,
საფლავის ქვას რომ აკოცებს ვიღაც
და ტუჩებს ლოცვა ააკანკალებს.
IV
აქ თვალები არსადაა
არსადაა აქ თვალები
მოჩანს მხოლოდ ხეობა და
მომაკვდავი ვარსკვლავები
ამ ვრცელ ზეგანს, იავარქმნილს,
ახლა ბერწი ველი ჰქვია
აქ დაკარგულ სამეფოთა
დამსხვრეული ყბები ყრია
ავირჩიეთ ეს ადგილი
ერთად ყოფნის ბოლო დღეა
ჩვენს ნაცვლად რომ ლაპარაკობს
წყალმსივანი მდინარეა
V
გარს გივლით და ყველა გვხედავს
ნეტარებით გართულს
შენთვის ვმღერით შენთვის ვცეკვავთ
შემოგხარით კაქტუსს
დილის ხუთი საათია
და გარს ვუვლით კაქტუსს
იდეასა და ნამდვილ ქმედებას
მოძრაობასა და მოქმედებას
ჩრდილი აშორებთ
რამეთუ შენი არს სუფევა
ჩანაფიქრსა და ქმნადობის ნებას
ემოციას და პასუხისგებას
ჩრდილი აშორებთ
სიცოცხლეა ძალიან გრძელი
გულის წადილს და რისხვით დათრობას
შესაძლებლობას და არსებობას
ცხოვრების არსსა და წარმოშობას
ჩრდილი აშორებთ
რამეთუ შენი არს სუფევა
რამეთუ შენი
სიცოცხლე არის
რამეთუ შენი არს
ასე მთავრდება წუთისოფელი
ასე მთავრდება წუთისოფელი
ასე მთავრდება წუთისოფელი
არა კუბოზე მიწის გრუხუნით
არამედ - იქვე მდგომთა ზლუქუნით
მარინა
ეს რა ზღვებია
რა ნაპირები
რუხი კლდეები და კუნძულები
ეს რა ზვირთები ეხეთქება ხომალდის კიჩოს
ფიჭვის სურნელი და ბურუსში შაშვის გალობა
გარდასულ დღეთა და სახეთა ტალღად მოგორავს
ჩემო გოგონა.
ვინც ქოფაკ ძაღლებს წაუმახა კბილები ავი,
სიკვდილი არი
ვინც ჩია კოლიბრს სიამაყის შეასვა შხამი,
სიკვდილი არი
ვინც ფუფუნების საღორეში თვლემს გამაძღარი,
სიკვდილი არი
ვინც პირუტყვულ ჟინს აჰყოლია ვნებებით მთვრალი,
სიკვდილი არი
უსუბსტანციო, ქარის ქროლვით დამჭლევებული
ფიჭვების სუნთქვა, ბუნდოვანი სიმღერა ტყისა
ამ სილამაზეს დაუფარავს შესაბამისად.
ეს რა სახეა, იდუმალი ნაცნობ იერით
და მაჯისცემა, ძლიერი და არც თუ ძლიერი _
ვალია, ნეტავ? თუ უბრალოდ საჩუქარია?
უფრო შორია ვიდრე ხომლი და უფრო ახლო ვიდრე თვალია
ფოთლების მიღმა ჩურჩული და სიცილი წყნარი
ძილბურანში კი ნაბიჯი ჩქარი
იქ, სადაც ყველა ერთდება წყალი.
სიცივეს გემი დაუბზარავს და საღებავი შეუბღალავს საშინელ სიცხეს.
ყოველივე ეს მე შევქმენი, მე დამავიწყდა და მახსოვს ისევ.
დაშლილი გემი დაფლეთილი აფრების ბადე
იმ სექტემბრიდან ამ ივნისამდე.
მე ჩავიდინე გონს მოსულმა ნახევრად, ვითომ,
უგნურმა, თვითონ.
გემს წყალი ავსებს, ღრიჭოები დაგმანვას ითხოვს.
ფორმები, სახე, სიცოცხლის ცნება
სამყაროს დროში არსებული ჩემს მიღმა რჩება;
მომეცი ნება არად ჩავაგდო ჩემი ყოფა ამ სიცოცხლის წილ,
მცირე სათქმელსაც ამ უთქმელზე ვცვლი,
გამოღვიძება,
შეღებული საამოდ ბაგე,
იმედი და
სხვა ხომალდები.
ეს რა ზღვებია რა ნაპირები გრანიტის მთები
თვალწინ მეშლება ემიჯნება ჩემს სამფლოფელოს
შაშვის ძახილი გადაუვლის ნისლიან მდელოს
ო, შვილო ჩემო.
მოგვთა მოგზაურობა
დავიძარით და აციებაც დაიწყო მაშინ,
მგზავრობისათვის, ამ ხანგრძლივი მგზავრობისათვის,
ყველაზე ცუდ დროს მთელ წელიწადში.
გვფლავდა თოვლი და გვიტევდა ქარი,
იდგა ზამთარი.
ფეხდაყვლეფილი აქლემები ცვიოდნენ ჭყაპში.
გვენატრებოდა ტერასები, ამინდი თბილი,
ქალების ხელით მორთმეული შარბათი ტკბილი.
მეაქლემენი იგინებოდნენ, დრტვინავდნენ და გარბოდნენ ხოლმე,
ქალით და ღვინით დამთვრალიყვნენ ეგებ, როგორმე
და აღარ იყო კოცონი და თავშესაფარი
და დიდ და მცირე ქალაქებში ერთნაირად მტრულად გვხვდებოდნენ
და ბნელ სოფლებში იდგა სიმყრალე
და ცეცხლის ფასი ედო ყველაფერს.
უმძიმესი გავლიეთ ჟამი.
ბოლოს ვარჩიეთ, ეს მანძილი გაგვევლო ღამით,
და ჩათვლემასაც თუ ვახერხებდით სულ ერთი წამით.
ყურებში ჰანგი ჩაგვბუბუნებდა
და გვარწმუნებდა,
რომ ყოველივე კაპრიზი იყო და უგნურება.
განთიადისას მივადექით მცირე ხეობას.
თოვლის ქვემოდან იღვრებოდა ბალახის სუნი.
მდინარე ქროდა. წისქვილი კი, წყვდიადს ებრძოდა.
დაბალი ცის ქვეშ სამი ხე იდგა.
თეთრ ჯაგლაგს, თითქოს, ნავარდი სურდა.
შემდეგ შევედით სამიკიტნოში.
ვაზის ფოთლები მოსდებოდა სარკმლების ზღუდარს.
და ღია კარში ექვსი ხელი ბინძურ კამათელს,
ექვსი ფეხი კი, დაცლილ ტიკჭორას აგორებდა აქეთ და იქით.
მალევე მივხვდით:
მათ არაფერი სმენოდათ და გზას დავადექით.
ბევრი ვიარეთ. საღამოხანსღა მივაგენით, რასაც ვეძებდით.
ნუ გეგონებათ, რომ გაგვიმართლა.
ყოველივე ეს, დიდი ხნის წინ თავს გადამხდარი,
დღევანდელი დღესავით მახსოვს.
ალბათ, ახლაც იქ ვიქნებოდი, ოღონდ, ცოტა დავფიქრდებოდი
ნეტავი, რისთვის დავყევი ნებას,
სიკვდილს შევესწარ თუ დაბადებას?
ო, რა თქმა უნდა, ეს შობა იყო. დავამოწმეთ კიდეც ბეჭდებით
და ამაში ვერ შეეჭვდები.
შობაც მინახავს და მინახავს გარდაცვალებაც,
მაშინ მეგონა, რომ სხვადასხვა რამეს ვუმზერდი.
ამ დაბადებამ სულთმობრძავად გვაქცია, თითქმის,
მაშინ თვალებში ჩვენ საკუთარს ჩავხედეთ სიკვდილს.
ჩვენს სამეფოებს დავუბრუნდით, საკუთარ სახლებს,
მაგრამ სიმართლე და სიმშვიდე ვეღარსად ვნახეთ,
რათა სხვებივით მივნდობოდით შემოქმედს ჩვენსას.
შვებას მომგვრიდა კიდევ ერთი სიკვდილი ახლა.
ჰიპოპოტამუსი
ის არის მსუქანი ჰიპოპოტამუსი
ტალახში რომელიც ყელამდე აგდია
ბუნებამ ასეთი არგუნა სტატუსი
რაც მის არსებისთვის სამძიმო ბარგია.
სხეული სუსტია, ის ცხოვრობს ტანჯვაში
შოკისგან რადგანაც აწყდება ნერვები
როდესაც ნათელ და ჭეშმარიტ ტაძარში
ყოველთვის მყარია ბებერი ფესვები.
ნაბიჯი ჰიპოსი განცხრომას აშორებს
ვერაფრით ეღირსა ის მდიდრულ ცხოვრებას
ხალს კი ეკლესია მუდმივად ამონებს
და დივიდენდებით აგროვებს ქონებას.
გახლავთ პოტამუსი არც ისე მაღალი
ვერ კიდებს საწყალი თავისით მანგოს ხელს
როდესაც ხილი - ტკბილი და მრავალი
სუფრას ეკლესიის ამსგავსებს სამოთხეს.
ჰიპოს ხმა ეცვლება სიმწიფის ასაკში,
სიტყვასაც მაშინ არაფრით გვეტყვის.
ამ დროს კი გალობა უწმინდეს დარბაზში
ამტკიცებს კავშირს ტაძრის და ღმერთის.
ჰიპოპოტამუსის დღე ძალზე გრძელია,
მზისით მას სძინავს, ღამე კი ნადირობს,
რა ბედნიერია წმინდა ეკლესია,
რომელიც ძილშიც მშვენივრად სადილობს.
ვხედავ პოტამუსმა რომ ფრთები ამართა,
ამაღლდა და მოწყდა ჭაობის სავანას,
გუნდმა ანგელოზთა სიმღერა გამართა,
ასხავენ ღვთიურ მას ქებას და ოსანას.
ბატკანის მსხვერპლია ცოდვილის მწმინდავი,
სამოთხის მოხვდა ის მხიარულ სუფრაზე,
მის ირგვლივ დამსხდარან სულ ყველა წმინდანი
და ჰიპოც უკრავს იქ ოქროსფერ არფაზე.
სული გაბრწყინდება თოვლივით ზეცაზე,
იქნება ნარეცხი ტანჯულთა თუ სისხლში,
ტაძარი მუდამ კი დარჩება მიწაზე,
გახვეულ წყვდიად და ნაღვლიან ბურუსში.
მისთაჰ კურცი – იგი მოკვდა
გაიღეთ ერთი ცენტი ბებერი გაისათვის
სულ მთლად გამოფიტულები ჩვენ ვართ კაცის ფიტულები,
თავებს ბზით გამოტენილებს ვაკანტურებთ მოწყენილებს.
უგუნურად მოუბარნი ხმის გარეშე დავრჩენილვართ
ვაი! მხოლოდ ერთმანეთთან საჩურჩულოდ გავჩენილვართ
უნაყოფო ველზე ქარის რხევად ისმის ბერწი კითხვა
ყრუ სარდაფში შუშის ნამსხვრევს გადაურბენს თითქოს ვირთხა.
სახე უფორმო, ჩრდილი უფერო,
ძალა უღონო, ჟესტი უხელო;
ჩვენ საიქიოს შევეფეთეთ აქვე, მიწაზე,
მის გამჭოლ მზერას შევაგებეთ ჩვენი თვალები,
რადგან სიცოცხლის თუ ესაა თავიც და ბოლოც,
დაგვიმახსოვროს არა როგორც შმაგი სულები,
არამედ ფუყე არსებები და ფიტულები.
II
აქ სულ სხვა ხმელეთია, სხვა ცა და სხვა ზღვებია,
ეს თვალები სულეთში არასდროს მსიზმრებია.
ეს მზერაა, კოლონებს მზით თავბრუს რომ დაახვევს,
ქარებს რომ აამღერებს, ხის ტოტებს რომ გაარხევს.
იგი უფრო შორსაა, ელვარე და მბზინავი,
ვიდრე ცაში ვარსკვლავი, თვალდაშრეტით მზირალი.
სიზმარეულ სულეთთან მოშორებით ვიდგები,
თვალი რომ არ შემასწროს, ასე შევინიღბები:
ვირთხის ტყავი, ყორნის ფრთა, ჯვარედინი ფიცრები
როგორც ქარი იქცევა, მეც ისე მოვიქცევი,
ვერც ვერავინ შემნიშნავს, ვერც ვერავინ შემხედავს,
რომ როგორმე გავექცე მასთან ბოლო შეხვედრას.
III
ეს არის უსულო ზეგანი,
კაქტუსს აქ ეზრდება ეკალი.
აქ მიცვალებულთა ხელები
საფლავის ქვებს ევედრებიან.
მათ ზემოთ, მბჟუტავი ციალით შორი ვარსკვლავები კვდებიან.
ნუთუ სიკვდილის სამფლობელოში
მაშინაც მარტო გავახელთ თვალებს,
საფლავის ქვას რომ აკოცებს ვიღაც
და ტუჩებს ლოცვა ააკანკალებს.
IV
აქ თვალები არსადაა
არსადაა აქ თვალები
მოჩანს მხოლოდ ხეობა და
მომაკვდავი ვარსკვლავები
ამ ვრცელ ზეგანს, იავარქმნილს,
ახლა ბერწი ველი ჰქვია
აქ დაკარგულ სამეფოთა
დამსხვრეული ყბები ყრია
ავირჩიეთ ეს ადგილი
ერთად ყოფნის ბოლო დღეა
ჩვენს ნაცვლად რომ ლაპარაკობს
წყალმსივანი მდინარეა
V
გარს გივლით და ყველა გვხედავს
ნეტარებით გართულს
შენთვის ვმღერით შენთვის ვცეკვავთ
შემოგხარით კაქტუსს
დილის ხუთი საათია
და გარს ვუვლით კაქტუსს
იდეასა და ნამდვილ ქმედებას
მოძრაობასა და მოქმედებას
ჩრდილი აშორებთ
რამეთუ შენი არს სუფევა
ჩანაფიქრსა და ქმნადობის ნებას
ემოციას და პასუხისგებას
ჩრდილი აშორებთ
სიცოცხლეა ძალიან გრძელი
გულის წადილს და რისხვით დათრობას
შესაძლებლობას და არსებობას
ცხოვრების არსსა და წარმოშობას
ჩრდილი აშორებთ
რამეთუ შენი არს სუფევა
რამეთუ შენი
სიცოცხლე არის
რამეთუ შენი არს
ასე მთავრდება წუთისოფელი
ასე მთავრდება წუთისოფელი
ასე მთავრდება წუთისოფელი
არა კუბოზე მიწის გრუხუნით
არამედ - იქვე მდგომთა ზლუქუნით
მარინა
ეს რა ზღვებია
რა ნაპირები
რუხი კლდეები და კუნძულები
ეს რა ზვირთები ეხეთქება ხომალდის კიჩოს
ფიჭვის სურნელი და ბურუსში შაშვის გალობა
გარდასულ დღეთა და სახეთა ტალღად მოგორავს
ჩემო გოგონა.
ვინც ქოფაკ ძაღლებს წაუმახა კბილები ავი,
სიკვდილი არი
ვინც ჩია კოლიბრს სიამაყის შეასვა შხამი,
სიკვდილი არი
ვინც ფუფუნების საღორეში თვლემს გამაძღარი,
სიკვდილი არი
ვინც პირუტყვულ ჟინს აჰყოლია ვნებებით მთვრალი,
სიკვდილი არი
უსუბსტანციო, ქარის ქროლვით დამჭლევებული
ფიჭვების სუნთქვა, ბუნდოვანი სიმღერა ტყისა
ამ სილამაზეს დაუფარავს შესაბამისად.
ეს რა სახეა, იდუმალი ნაცნობ იერით
და მაჯისცემა, ძლიერი და არც თუ ძლიერი _
ვალია, ნეტავ? თუ უბრალოდ საჩუქარია?
უფრო შორია ვიდრე ხომლი და უფრო ახლო ვიდრე თვალია
ფოთლების მიღმა ჩურჩული და სიცილი წყნარი
ძილბურანში კი ნაბიჯი ჩქარი
იქ, სადაც ყველა ერთდება წყალი.
სიცივეს გემი დაუბზარავს და საღებავი შეუბღალავს საშინელ სიცხეს.
ყოველივე ეს მე შევქმენი, მე დამავიწყდა და მახსოვს ისევ.
დაშლილი გემი დაფლეთილი აფრების ბადე
იმ სექტემბრიდან ამ ივნისამდე.
მე ჩავიდინე გონს მოსულმა ნახევრად, ვითომ,
უგნურმა, თვითონ.
გემს წყალი ავსებს, ღრიჭოები დაგმანვას ითხოვს.
ფორმები, სახე, სიცოცხლის ცნება
სამყაროს დროში არსებული ჩემს მიღმა რჩება;
მომეცი ნება არად ჩავაგდო ჩემი ყოფა ამ სიცოცხლის წილ,
მცირე სათქმელსაც ამ უთქმელზე ვცვლი,
გამოღვიძება,
შეღებული საამოდ ბაგე,
იმედი და
სხვა ხომალდები.
ეს რა ზღვებია რა ნაპირები გრანიტის მთები
თვალწინ მეშლება ემიჯნება ჩემს სამფლოფელოს
შაშვის ძახილი გადაუვლის ნისლიან მდელოს
ო, შვილო ჩემო.
მოგვთა მოგზაურობა
დავიძარით და აციებაც დაიწყო მაშინ,
მგზავრობისათვის, ამ ხანგრძლივი მგზავრობისათვის,
ყველაზე ცუდ დროს მთელ წელიწადში.
გვფლავდა თოვლი და გვიტევდა ქარი,
იდგა ზამთარი.
ფეხდაყვლეფილი აქლემები ცვიოდნენ ჭყაპში.
გვენატრებოდა ტერასები, ამინდი თბილი,
ქალების ხელით მორთმეული შარბათი ტკბილი.
მეაქლემენი იგინებოდნენ, დრტვინავდნენ და გარბოდნენ ხოლმე,
ქალით და ღვინით დამთვრალიყვნენ ეგებ, როგორმე
და აღარ იყო კოცონი და თავშესაფარი
და დიდ და მცირე ქალაქებში ერთნაირად მტრულად გვხვდებოდნენ
და ბნელ სოფლებში იდგა სიმყრალე
და ცეცხლის ფასი ედო ყველაფერს.
უმძიმესი გავლიეთ ჟამი.
ბოლოს ვარჩიეთ, ეს მანძილი გაგვევლო ღამით,
და ჩათვლემასაც თუ ვახერხებდით სულ ერთი წამით.
ყურებში ჰანგი ჩაგვბუბუნებდა
და გვარწმუნებდა,
რომ ყოველივე კაპრიზი იყო და უგნურება.
განთიადისას მივადექით მცირე ხეობას.
თოვლის ქვემოდან იღვრებოდა ბალახის სუნი.
მდინარე ქროდა. წისქვილი კი, წყვდიადს ებრძოდა.
დაბალი ცის ქვეშ სამი ხე იდგა.
თეთრ ჯაგლაგს, თითქოს, ნავარდი სურდა.
შემდეგ შევედით სამიკიტნოში.
ვაზის ფოთლები მოსდებოდა სარკმლების ზღუდარს.
და ღია კარში ექვსი ხელი ბინძურ კამათელს,
ექვსი ფეხი კი, დაცლილ ტიკჭორას აგორებდა აქეთ და იქით.
მალევე მივხვდით:
მათ არაფერი სმენოდათ და გზას დავადექით.
ბევრი ვიარეთ. საღამოხანსღა მივაგენით, რასაც ვეძებდით.
ნუ გეგონებათ, რომ გაგვიმართლა.
ყოველივე ეს, დიდი ხნის წინ თავს გადამხდარი,
დღევანდელი დღესავით მახსოვს.
ალბათ, ახლაც იქ ვიქნებოდი, ოღონდ, ცოტა დავფიქრდებოდი
ნეტავი, რისთვის დავყევი ნებას,
სიკვდილს შევესწარ თუ დაბადებას?
ო, რა თქმა უნდა, ეს შობა იყო. დავამოწმეთ კიდეც ბეჭდებით
და ამაში ვერ შეეჭვდები.
შობაც მინახავს და მინახავს გარდაცვალებაც,
მაშინ მეგონა, რომ სხვადასხვა რამეს ვუმზერდი.
ამ დაბადებამ სულთმობრძავად გვაქცია, თითქმის,
მაშინ თვალებში ჩვენ საკუთარს ჩავხედეთ სიკვდილს.
ჩვენს სამეფოებს დავუბრუნდით, საკუთარ სახლებს,
მაგრამ სიმართლე და სიმშვიდე ვეღარსად ვნახეთ,
რათა სხვებივით მივნდობოდით შემოქმედს ჩვენსას.
შვებას მომგვრიდა კიდევ ერთი სიკვდილი ახლა.
ჰიპოპოტამუსი
ის არის მსუქანი ჰიპოპოტამუსი
ტალახში რომელიც ყელამდე აგდია
ბუნებამ ასეთი არგუნა სტატუსი
რაც მის არსებისთვის სამძიმო ბარგია.
სხეული სუსტია, ის ცხოვრობს ტანჯვაში
შოკისგან რადგანაც აწყდება ნერვები
როდესაც ნათელ და ჭეშმარიტ ტაძარში
ყოველთვის მყარია ბებერი ფესვები.
ნაბიჯი ჰიპოსი განცხრომას აშორებს
ვერაფრით ეღირსა ის მდიდრულ ცხოვრებას
ხალს კი ეკლესია მუდმივად ამონებს
და დივიდენდებით აგროვებს ქონებას.
გახლავთ პოტამუსი არც ისე მაღალი
ვერ კიდებს საწყალი თავისით მანგოს ხელს
როდესაც ხილი - ტკბილი და მრავალი
სუფრას ეკლესიის ამსგავსებს სამოთხეს.
ჰიპოს ხმა ეცვლება სიმწიფის ასაკში,
სიტყვასაც მაშინ არაფრით გვეტყვის.
ამ დროს კი გალობა უწმინდეს დარბაზში
ამტკიცებს კავშირს ტაძრის და ღმერთის.
ჰიპოპოტამუსის დღე ძალზე გრძელია,
მზისით მას სძინავს, ღამე კი ნადირობს,
რა ბედნიერია წმინდა ეკლესია,
რომელიც ძილშიც მშვენივრად სადილობს.
ვხედავ პოტამუსმა რომ ფრთები ამართა,
ამაღლდა და მოწყდა ჭაობის სავანას,
გუნდმა ანგელოზთა სიმღერა გამართა,
ასხავენ ღვთიურ მას ქებას და ოსანას.
ბატკანის მსხვერპლია ცოდვილის მწმინდავი,
სამოთხის მოხვდა ის მხიარულ სუფრაზე,
მის ირგვლივ დამსხდარან სულ ყველა წმინდანი
და ჰიპოც უკრავს იქ ოქროსფერ არფაზე.
სული გაბრწყინდება თოვლივით ზეცაზე,
იქნება ნარეცხი ტანჯულთა თუ სისხლში,
ტაძარი მუდამ კი დარჩება მიწაზე,
გახვეულ წყვდიად და ნაღვლიან ბურუსში.
