მონტალე ეუჯენიო

ნუ დამიძახებ

ნუ დამიძახებ, იმ სიტყვებით ნუ დამიძახებ
რაც ჩვენს უფორმო სულს შეჰკრავს და შეძერწავს წამსვე
და გაბრწყინდება ცეცხლოვანი ბგერებით სავსე,
როგორც ზაფრანა, მოსროლილი მწვანე მიწაზე.
ო, მიდის კაცი, დაჯერებით მიიწევს დღემდე
საკუთარ თავთან დარჩენის ღირსი,
მიდის ამაყად და ვერ ამჩნევს საკუთარ ჩრდილსაც,
რომ აღუბეჭდავს გაფხეკილ კედელას.
ნუ ელოდები. ვერ ამოვხსნით სამყაროს კითხვას,
ტოტივით ხმელ ხეებს მოუსმინე, მშრალი ბაგიდან
დაძრულებს, დღეს ჩვენ შეგვიძლია მხოლოდ ის გითხრათ,
რაც აქ არ არის, რაც ჩვენ არ გვინდა!

ინგლისური საყვირი
ქარო, შენ უკრავ ამ საღამოს
თითქოს ბასრი სამართებელი ჟღერს გამწარებით
ხშირი ხეების ინსტრუმენტებზე,
რეცხავ ჰორიზონტს მათი ტოტებით,
სადაც დაისის გრძელი სხივები იჭრებიან,
როგორც ბებერი არწივი ცაში.
(და გადადიან ღრუბლები მძიმედ
იმ ბრწყინვალე სამეფოს ზემოთ,
იმ შორეული ელდორადოს დახშულ კარისკენ.)
ტყვიისფერი ზღვაც იერს იცვლის,
ქაფის საყვირს ტყორცნის მიწაზე.
ქარო, შენ ასე იბადები და ასე კვდები
დროში, რომელიც ილევა და ბნელდება ბოლოს,
მაინც იჟღერებს ამ საღამოს
ჩემი დაშლილი ინსტრუმენტი-გული.