ჩემი ჰამლეტი
მხოლოდ წვრილმანი თუ შევძელი ლექსებით მეთქვა,
ვერ მოვახერხე მძლავრისა და მძაფრის ასახვა.
მე ქორწინების სინანულმა და გულისხეთქვამ
ცოდვით და ოფლით დამძიმებულ ღამეს ჩამსახა.
კარგად ვიცოდი, რომ რაც უფრო მოვწყდებით მიწას,
ვხდებით მით უფრო სასტიკები, უფრო გულქვები.
ვეტოლებოდი სამეფო ტახტს უმაღლეს მიზანს
და ვსარგებლობდი უფლისწულის ყველა უფლებით.
კარგად ვიცოდი, იქნებოდა, როგორც მე მსურდა,
გულნაკლულობა არასოდეს დამაღონებდა.
მე მსახურებდნენ მეგობრები ისე, ვით სულტანს,
სიტყვით თუ საქმით, მსახურებენ მისი მონები.
ასჯერ არასდროს გამიზომავს, ვიდრე გავჭრიდი,
არ ვგავდი იმათ, ვინც სიტყვის თქმას ეჭვობს და შიშობს.
ვიცოდი, თავსაც შემომწირავს, თუკი დამჭირდა,
სამეფოს ყველა თავმომწონე თავადი პირმშო.
ღამის გუშაგებს ჩვენი ხილვა აფრთხობდათ უმალ,
ეპოქას, როგორც სნეულება, ისე მოვედეთ.
ტყავზე მეძინა, ნანადირევს ვღეჭავდი უმად
და ველურ ულაყს დაუნდობლად ვუჭერდი ღვედებს.
კარგად ვიცოდი, ჩემი რიდი ყველას მართებდა,
დაბადებიდან შუბლს მიწვავდა რჩეულის დამღა.
და ფლოქვებს ვცემდი შებორკილი ოქროს ხლართებით,
არ დაგიდევდით წიგნებით და სიტყვებით დაღლას.
ღიმილის ნაცვლად ბაგეს გვერდზე ოდნავ გავწევდი
და ალმაცერად ტყორცნილ მზერის შხამს და სამსალას
ზრდილი, ხუმრობით სულ იოლად გავაქარწყლებდი;
ხუმარა მოკვდა. . . ეჰ, იორიკ, ჩემო საწყალო.
მაგრამ ერთ დღესაც უარვყავი განცხრომის გემო,
გემო ჯილდოსი, გამარჯვების და განდიდების.
ერთ დღესაც გული ჩამწყდა პაჟის სიკვდილის გამო,
ერთ დღესაც ხეზე შევამჩნიე მწვანე კვირტები.
ერთ დღეს გულიდან გადამვარდა მტაცებლის გეში
ცხენი, ნადავლზე მიშვებული, უკან დავხიე.
შემჯავრდა ყველა სისხლის მსმელი, მჭამელი ლეშის,
მეძებრების და შევარდნების ავი ჯახირი.
კარგად ვხედავდი, რომ ჩვენს თამაშს ჩირქი მოეცხო
თანდათან გახდა უფრო ბილწი, უფრო უშვერი
და დღის ცოდვები რომ როგორმე ჩამომერეცხა
ტანს ღამღამობით გამდინარე ნაკადს ვუშვერდი.
მემატებოდა ხანთან ერთად მხოლოდ სიბრიყვე,
მომქანცა კარის ინტრიგების მიეთ-მოეთმა.
გარყვნილი იყო ჩემი დრო და გარყვნილნი იყვნენ
მისი შვილებიც ვცადე სული წიგნით მომეთქვა.
ჩემი გონება, ვით ობობა, ჩაებღაუჭა
ცოდნას და წიგნის ტყუილ-მართალს ხაპავდა პეშვით.
მაგრამ დაგრჩება ნაფიქრიც და ნაკითხიც ფუჭად,
როცა თავადვე გაებმები ცხოვრების ქსელში.
დაიძენძა და გაწყდა ისე, ვით არიადნეს
გორგალი, სიყრმის მეგობრებთან ჩემი ერთობაც
ყოფნა-არყოფნის თავსატეხი ყველგან თან დამდევს
მუდმივ დილემად ვეღარც ვხსნი და აღარც მეთმობა.
ჩვენ, ჩათრეულნი უბედობის მღვრიე მორევში,
ვტრიალებთ, როგორც ომში ხმალი, საცერში ფეტვი.
და იმ ორჭოფულ შეკითხვაზე, რომ ვერ მოვეშვით,
მოჩვენებითი, ცრუ პასუხის გამოცრას ველტვით.
წინაპართა ხმა შემომესმა გაბმულ ზრიალად,
გავყევ მათ ძახილს, შემომატყეს ალყა იჭვებმა.
და მტანჯველ ფიქრთა ტვირთმა თუმცა ცას მაზიარა,
სილაღის ცოდვამ ჯოჯოხეთის ფსკერი მიჩვენა.
სიბრძნის წყაროდან წყლის მომტანი დამემსხვრა დოქი,
ბზარი გაუჩნდა ჩემი ყოფის მყიფე თაბაშირს.
და სხვების მსგავსად, მეც დავღვარე სისხლი მეტოქის,
სამკვიდროს გამო მეც ჩავები უღირს თამაშში.
და სიკვდილის წინ ჩემი ზესვლა დაცემას ჰგავდა.
ო, ოფელია, არ მოვუშვებ გახრწნას ამ სულთან.
თუმცა კაცისკვლამ გამატოლა მეც ყველა მათგანს
ვისთან ერთადაც ერთ მიწაში წოლა არ მსურდა.
მე ჰამლეტი ვარ. მე სიკეთე მენდო და მეძმო
და მე ფეხებზე დავიკიდე ჩემი პრინცობა.
და მაინც, მაინც ყველა როგორც ტახტისთვის მებრძოლს,
როგორც გულგოროზს და ულმობელს, ისე მიცნობდა.
ღვთიურ ნააზრევს ბრბო უგულოდ და უნდოდ ისმენს,
დაბადებიდან სულ სიკვდილი გვიმზერს ალმაცრივ.
ჩვენ კი ვერაგულ პასუხს ვისვრით ისევ და ისევ
და შესაფერი კითხვის პოვნას ჟამი არ გვაცლის.
დგას კვამლი, სარკეში ბინდია მრუმე
დგას კვამლი, სარკეში ბინდია მრუმე,
სახეებს პირისპირ ვერ არჩევს თვალიც,
და უკვე დაღლილან წყვილები ბრუნვით, -
ბოლომდე ვიმღერებ მაინც!
ჟღერდა ეს ნოტები დიდი ხნის
წინათ,
ჩანავლდა, გამქრალდა ბოკალში
ღვინო,
საუბრის ხალისი გამქრალა
ისევ, -
ჯობია, დავცალო ბოკალი
მყისვე...
არ მოჩანს მზის სხივიც, გავიდა წელი,
ყინულმა შებოჭა სულები, მგონი, -
ვატყობ, რომ ყინულსვალას ამაოდ ველი,
და ამ სიცივეში ვერ თბება გონიც.
ჟღერდა ეს ნოტები დიდი ხნის
წინათ,
ჩანავლდა, გამქრალდა ბოკალში
ღვინო,
საუბრის ხალისი გამქრალა
ისევ, -
ჯობია, დავცალო ბოკალი
მყისვე...
ორკესტრი დაღლილი, აბნევით უკრავს,
რკალს ვეღარ გავარღვევ – არსად ჩანს კარიც...
ნუ ღელავთ! ღიმილით მივდივარ უკვე, -
ბოლომდე ვიმღერებ მაინც!
ჟღერდა ეს ნოტები დიდი ხნის
წინათ,
ჩანავლდა, გამქრალდა ბოკალში
ღვინო,
სარკე კი ციაგებს გულცივად
ისე, -
ჯობია, დავამსხვრევ ამ ბოკალს
მყისვე.
გზა, ვეღარ დავთვალე ელექტრობოძები
გზა, ვეღარ დავთვალე ელექტრობოძები,
მგონია , გზის ბოლოს ვერასდროს მოვძებნი,
შენთან ვერ გადმოვალ, თუმც გზა გვაქვს ზიარი,
რადგანაც სხვადასხვა მხარეს გვსურს ვიაროთ.
გთხოვ სხვებს ნუ უყურებ, ნურავის ეძებ,
მოდი, გამიღიმე, აგერ ვარ, გვერდზე,
სათქმელიც ბევრი გვაქვს, სავალიც ბევრი,
შენ თვითონ გადმოდი, თუ მე ვერ შევძლებ.
ნეტავ ვინ დამიშლის და მეც მივაბიჯებ
და მხოლოდ ბოძები მითვლიან ნაბიჯებს,
უსასრულობამდე მოგდევენ ფეხები,
ოღონდ გულს ნუ მატკენ სხვა მხარეს შეხვევით,
გთხოვ სხვებს ნუ უყურებ, ნურავის ეძებ,
მოდი, გამიღიმე, აგერ ვარ, გვერდზე,
სათქმელიც ბევრი გვაქვს, სავალიც ბევრი,
შენ თვითონ გადმოდი, თუ მე ვერ შევძლებ.
ნეტავ ვის უღიმი, ვისკენ იყურები,
ეგებ წინ სხვა არის და თვალს მიეფარა,
ვდუმვარ, ვიხუჭები - მარტო ხარ სრულებით,
გასასასვლელი კი კვლავ გამომეპარა.....
გთხოვ სხვებს ნუ უყურებ, ნურავის ეძებ,
მოდი, გამიღიმე, აგერ ვარ, გვერდზე,
სათქმელიც ბევრი გვაქვს, სავალიც ბევრი,
შენ თვითონ გადმოდი, თუ მე ვერ შევძლებ.
მოდით, მე თქვენ გიმღერებთ
მოდით, მე თქვენ გიმღერებთ, ხმის ყრუ ტემბრი მექნება,
რადიოლას მივბაძავ, ნემსი რომ გაუფუჭდა –
ფირფიტებით, რომლებსაც ახატია ნეკნები,
ასეთებით ვაჭრობდნენ ბიჭბუჭები ჩუმჩუმად.
მაგალითად, ზაფხულზე, რომელიც არ დადგება,
მაგალითად, იმ სახლზე, ცეცხლმა დასწვა რომელიც,
მაგალითად, იმ ძმაზე, რომელსაც მსჯავრს დასდებენ,
ბიჭუნაზე – ხვალ დახვრეტა რომ ელის.
ავადმყოფი ფილტვები მომწყვდეულან გულმკერდში –
და რენტგენის ფირები – სიკვდილს უქმნის შავ-თეთრ ფონს, -
მთელ ქვეყანას მოსდებენ – სირთულეა ხუთწლედში,
დღეებს იხანგრძლივებენ, რომ უკრავენ პატეფონს.
ბროლის სახლი
თუ ვარ მდიდარი, როგორც ზღვის მეფე,
გამიღე მხოლოდ დარაბა ფანჯრის,
წყალქვეშ სამყაროს, ამოგიშხეფებ,
ფეხქვეშ დაგიგებ, კუნძულებს მარჯნის.
ბროლის სახლი, მისთვის მთაზე,
როგორც ძაღლი რკინის ჯაჭვზე.
ჩემო ვერცხლის წყაროებო,
ოქროს ველთა სილამაზევ.
თუ ვარ ღარიბი, ძაღლივით მარტო,
და ჩემი სული მხოლოდ მას ნატრობს,
გთხოვ დამეხმარე, ძლიერო ღმერთო,
გთხოვ, არ გამწირო ცხოვრების დარდო.
ბროლის სახლი, მისთვის მთაზე,
როგორც ძაღლი ვწევარ ასე,
ჩემო ლალის მიხაკებო,
დღე თუ ღამე ვფიქრობ მასზე.
ვერ აღვწერ გრძნობას შენს მიმართ ენით,
თუნდ ჩამომახრჩე, დამხვრიტე ისრით,
ჯერ შემომხედე, ვით ვტკბები შენით,
ვით რაფაელის მადონას ცქერით.
ბროლის სახლი, მისთვის მთაზე,
როგორც ძაღლი მის წინაშე.
ჩემო ვერცხლის წყაროებო,
ოქროს ველთა სილამაზევ.
სიმღერა მეგობარზე
თუ მეგობარი, აღმოჩნდა,
არც მტერია, არც მოკეთე,
თუკი ვერ იგებ, წუთი-წუთს
კარგს გიქადის თუ ცუდს, -
მთისკენ გასწიეთ – გაბედე!
არ მიატოვო მარტო და
ერთ თოკზე შენთან ჩაებას –
უკეთ გაიცნობ მას.
თუკი ჭაბუკი მთებშია,
ხალისს კარგავს და – ქვევით სურს,
მყინვარზეა და – ყვირილს ტეხს,
თუ ვერ იკიდებს ფეხს, -
მაშინ, შენს გვერდით უცხოა,
სიტყვას ნუ ეტყვი – განდევნე:
ისინი მაღლა არ მიჰყავთ,
არც უმღერიან მათ.
თუ არ წუწუნებს, არ ჩივის,
წარბს შეკრავს, მაგრამ – მოგყვება.
დაგიჭერს, კვნესაც რომ დასცდეს,
თუკი მოსწყდები კლდეს,
თუკი მოგყვება მხარდამხარ,
მწვერვალზე მარტო არ ახვალ, -
მაშ, შეგიძლია ენდო მას,
როგორც საკუთარ თავს.
მოდით, მე თქვენ გიმღერებთ
მოდით, მე თქვენ გიმღერებთ, ხმის ყრუ ტემბრი მექნება,
რადიოლას მივბაძავ, ნემსი რომ გაუფუჭდა –
ფირფიტებით, რომლებსაც ახატია ნეკნები,
ასეთებით ვაჭრობდნენ ბიჭბუჭები ჩუმჩუმად.
მაგალითად, ზაფხულზე, რომელიც არ დადგება,
მაგალითად, იმ სახლზე, ცეცხლმა დასწვა რომელიც,
მაგალითად, იმ ძმაზე, რომელსაც მსჯავრს დასდებენ,
ბიჭუნაზე – ხვალ დახვრეტა რომ ელის.
ავადმყოფი ფილტვები მომწყვდეულან გულმკერდში –
და რენტგენის ფირები – სიკვდილს უქმნის შავ-თეთრ ფონს, -
მთელ ქვეყანას მოსდებენ – სირთულეა ხუთწლედში,
დღეებს იხანგრძლივებენ, რომ უკრავენ პატეფონს.
სიმღერა ხმების გავარდნაზე
ყურთასმენა წაიღო და როგორც ჩრჩილმა,
ჭორმა როგორ გამოგვჭამა, ხედავთ?
ხმები დადის, გაძვირება ყველაფერს რომ შეეხება,
ალკოჰოლს და შარვალს, თურმე, ,,გაცილებით მეტად”.
ბუზებივით ჩვევა აქ
ხმები დაქრის იქ და აქ.
უკბილო და მოცუხცუხე
ბებრუხუნებს გადააქვთ.
გაიგონე? მიწისქვეშა ქალაქს აშენებენაო!
ატომური ომის სუნი უდის თურმე მაგას.
შეხე-შეხე, ზუსტად ვიცი, მაგას წყალი არ გაუვა,
აუქმებენ უმსგავსობებს საუნებისმაგვარს.
ბუზებივით ჩვევა აქ
ხმები დაქრის იქ და აქ.
უკბილო და მოცუხცუხე
ბებრუხუნებს გადააქვთ.
მამიკინსაც მოუწია! არ იცოდით? უკვე ხსნიან,
ლოთობით და სკანდალებით გაიჩინა მტერიო.
შენს ბედოვლათ მეზობელსაც, ნახე, თუ არ აიყვანენ,
იმიტომ, რომ ეგ კლიენტი ძალიან ჰგავს ბერიას.
ბუზებივით ჩვევა აქ
ხმები დაქრის იქ და აქ.
უკბილო და მოცუხცუხე
ბებრუხუნებს გადააქვთ.
ერთიც, ამასწინეებზე მაგენს მიწა გოუთხრიათ,
ღმერთი! რჯული!
ამოხეთქა კონიაკის მდინარემ.
მასონების დაკვეთაა, თევზის ქერცლის პურს გზავნიან
წყლის მაგივრად დღეს გვასმევენ მის მოწამლულ მინარევს.
ბუზებივით ჩვევა აქ
ხმები დაქრის იქ და აქ.
უკბილო და მოცუხცუხე
ბებრუხუნებს გადააქვთ.
გამოცდილი ათუხთუხებს ალიაქოთს
შარი-შური. ხმები არ ცნობს ჩარჩოებს...
ჭორი ამბობს, ხმები წყვეტენ არსებობას ამას იქით.
ხმა გავარდა:
ხმები ჭორებს ვაჩმორებთ.
ბუზებივით ჩვევა აქ
ხმები დაქრის იქ და აქ.
უკბილო და მოცუხცუხე
ბებრუხუნებს გადააქვთ.
მხოლოდ წვრილმანი თუ შევძელი ლექსებით მეთქვა,
ვერ მოვახერხე მძლავრისა და მძაფრის ასახვა.
მე ქორწინების სინანულმა და გულისხეთქვამ
ცოდვით და ოფლით დამძიმებულ ღამეს ჩამსახა.
კარგად ვიცოდი, რომ რაც უფრო მოვწყდებით მიწას,
ვხდებით მით უფრო სასტიკები, უფრო გულქვები.
ვეტოლებოდი სამეფო ტახტს უმაღლეს მიზანს
და ვსარგებლობდი უფლისწულის ყველა უფლებით.
კარგად ვიცოდი, იქნებოდა, როგორც მე მსურდა,
გულნაკლულობა არასოდეს დამაღონებდა.
მე მსახურებდნენ მეგობრები ისე, ვით სულტანს,
სიტყვით თუ საქმით, მსახურებენ მისი მონები.
ასჯერ არასდროს გამიზომავს, ვიდრე გავჭრიდი,
არ ვგავდი იმათ, ვინც სიტყვის თქმას ეჭვობს და შიშობს.
ვიცოდი, თავსაც შემომწირავს, თუკი დამჭირდა,
სამეფოს ყველა თავმომწონე თავადი პირმშო.
ღამის გუშაგებს ჩვენი ხილვა აფრთხობდათ უმალ,
ეპოქას, როგორც სნეულება, ისე მოვედეთ.
ტყავზე მეძინა, ნანადირევს ვღეჭავდი უმად
და ველურ ულაყს დაუნდობლად ვუჭერდი ღვედებს.
კარგად ვიცოდი, ჩემი რიდი ყველას მართებდა,
დაბადებიდან შუბლს მიწვავდა რჩეულის დამღა.
და ფლოქვებს ვცემდი შებორკილი ოქროს ხლართებით,
არ დაგიდევდით წიგნებით და სიტყვებით დაღლას.
ღიმილის ნაცვლად ბაგეს გვერდზე ოდნავ გავწევდი
და ალმაცერად ტყორცნილ მზერის შხამს და სამსალას
ზრდილი, ხუმრობით სულ იოლად გავაქარწყლებდი;
ხუმარა მოკვდა. . . ეჰ, იორიკ, ჩემო საწყალო.
მაგრამ ერთ დღესაც უარვყავი განცხრომის გემო,
გემო ჯილდოსი, გამარჯვების და განდიდების.
ერთ დღესაც გული ჩამწყდა პაჟის სიკვდილის გამო,
ერთ დღესაც ხეზე შევამჩნიე მწვანე კვირტები.
ერთ დღეს გულიდან გადამვარდა მტაცებლის გეში
ცხენი, ნადავლზე მიშვებული, უკან დავხიე.
შემჯავრდა ყველა სისხლის მსმელი, მჭამელი ლეშის,
მეძებრების და შევარდნების ავი ჯახირი.
კარგად ვხედავდი, რომ ჩვენს თამაშს ჩირქი მოეცხო
თანდათან გახდა უფრო ბილწი, უფრო უშვერი
და დღის ცოდვები რომ როგორმე ჩამომერეცხა
ტანს ღამღამობით გამდინარე ნაკადს ვუშვერდი.
მემატებოდა ხანთან ერთად მხოლოდ სიბრიყვე,
მომქანცა კარის ინტრიგების მიეთ-მოეთმა.
გარყვნილი იყო ჩემი დრო და გარყვნილნი იყვნენ
მისი შვილებიც ვცადე სული წიგნით მომეთქვა.
ჩემი გონება, ვით ობობა, ჩაებღაუჭა
ცოდნას და წიგნის ტყუილ-მართალს ხაპავდა პეშვით.
მაგრამ დაგრჩება ნაფიქრიც და ნაკითხიც ფუჭად,
როცა თავადვე გაებმები ცხოვრების ქსელში.
დაიძენძა და გაწყდა ისე, ვით არიადნეს
გორგალი, სიყრმის მეგობრებთან ჩემი ერთობაც
ყოფნა-არყოფნის თავსატეხი ყველგან თან დამდევს
მუდმივ დილემად ვეღარც ვხსნი და აღარც მეთმობა.
ჩვენ, ჩათრეულნი უბედობის მღვრიე მორევში,
ვტრიალებთ, როგორც ომში ხმალი, საცერში ფეტვი.
და იმ ორჭოფულ შეკითხვაზე, რომ ვერ მოვეშვით,
მოჩვენებითი, ცრუ პასუხის გამოცრას ველტვით.
წინაპართა ხმა შემომესმა გაბმულ ზრიალად,
გავყევ მათ ძახილს, შემომატყეს ალყა იჭვებმა.
და მტანჯველ ფიქრთა ტვირთმა თუმცა ცას მაზიარა,
სილაღის ცოდვამ ჯოჯოხეთის ფსკერი მიჩვენა.
სიბრძნის წყაროდან წყლის მომტანი დამემსხვრა დოქი,
ბზარი გაუჩნდა ჩემი ყოფის მყიფე თაბაშირს.
და სხვების მსგავსად, მეც დავღვარე სისხლი მეტოქის,
სამკვიდროს გამო მეც ჩავები უღირს თამაშში.
და სიკვდილის წინ ჩემი ზესვლა დაცემას ჰგავდა.
ო, ოფელია, არ მოვუშვებ გახრწნას ამ სულთან.
თუმცა კაცისკვლამ გამატოლა მეც ყველა მათგანს
ვისთან ერთადაც ერთ მიწაში წოლა არ მსურდა.
მე ჰამლეტი ვარ. მე სიკეთე მენდო და მეძმო
და მე ფეხებზე დავიკიდე ჩემი პრინცობა.
და მაინც, მაინც ყველა როგორც ტახტისთვის მებრძოლს,
როგორც გულგოროზს და ულმობელს, ისე მიცნობდა.
ღვთიურ ნააზრევს ბრბო უგულოდ და უნდოდ ისმენს,
დაბადებიდან სულ სიკვდილი გვიმზერს ალმაცრივ.
ჩვენ კი ვერაგულ პასუხს ვისვრით ისევ და ისევ
და შესაფერი კითხვის პოვნას ჟამი არ გვაცლის.
დგას კვამლი, სარკეში ბინდია მრუმე
დგას კვამლი, სარკეში ბინდია მრუმე,
სახეებს პირისპირ ვერ არჩევს თვალიც,
და უკვე დაღლილან წყვილები ბრუნვით, -
ბოლომდე ვიმღერებ მაინც!
ჟღერდა ეს ნოტები დიდი ხნის
წინათ,
ჩანავლდა, გამქრალდა ბოკალში
ღვინო,
საუბრის ხალისი გამქრალა
ისევ, -
ჯობია, დავცალო ბოკალი
მყისვე...
არ მოჩანს მზის სხივიც, გავიდა წელი,
ყინულმა შებოჭა სულები, მგონი, -
ვატყობ, რომ ყინულსვალას ამაოდ ველი,
და ამ სიცივეში ვერ თბება გონიც.
ჟღერდა ეს ნოტები დიდი ხნის
წინათ,
ჩანავლდა, გამქრალდა ბოკალში
ღვინო,
საუბრის ხალისი გამქრალა
ისევ, -
ჯობია, დავცალო ბოკალი
მყისვე...
ორკესტრი დაღლილი, აბნევით უკრავს,
რკალს ვეღარ გავარღვევ – არსად ჩანს კარიც...
ნუ ღელავთ! ღიმილით მივდივარ უკვე, -
ბოლომდე ვიმღერებ მაინც!
ჟღერდა ეს ნოტები დიდი ხნის
წინათ,
ჩანავლდა, გამქრალდა ბოკალში
ღვინო,
სარკე კი ციაგებს გულცივად
ისე, -
ჯობია, დავამსხვრევ ამ ბოკალს
მყისვე.
გზა, ვეღარ დავთვალე ელექტრობოძები
გზა, ვეღარ დავთვალე ელექტრობოძები,
მგონია , გზის ბოლოს ვერასდროს მოვძებნი,
შენთან ვერ გადმოვალ, თუმც გზა გვაქვს ზიარი,
რადგანაც სხვადასხვა მხარეს გვსურს ვიაროთ.
გთხოვ სხვებს ნუ უყურებ, ნურავის ეძებ,
მოდი, გამიღიმე, აგერ ვარ, გვერდზე,
სათქმელიც ბევრი გვაქვს, სავალიც ბევრი,
შენ თვითონ გადმოდი, თუ მე ვერ შევძლებ.
ნეტავ ვინ დამიშლის და მეც მივაბიჯებ
და მხოლოდ ბოძები მითვლიან ნაბიჯებს,
უსასრულობამდე მოგდევენ ფეხები,
ოღონდ გულს ნუ მატკენ სხვა მხარეს შეხვევით,
გთხოვ სხვებს ნუ უყურებ, ნურავის ეძებ,
მოდი, გამიღიმე, აგერ ვარ, გვერდზე,
სათქმელიც ბევრი გვაქვს, სავალიც ბევრი,
შენ თვითონ გადმოდი, თუ მე ვერ შევძლებ.
ნეტავ ვის უღიმი, ვისკენ იყურები,
ეგებ წინ სხვა არის და თვალს მიეფარა,
ვდუმვარ, ვიხუჭები - მარტო ხარ სრულებით,
გასასასვლელი კი კვლავ გამომეპარა.....
გთხოვ სხვებს ნუ უყურებ, ნურავის ეძებ,
მოდი, გამიღიმე, აგერ ვარ, გვერდზე,
სათქმელიც ბევრი გვაქვს, სავალიც ბევრი,
შენ თვითონ გადმოდი, თუ მე ვერ შევძლებ.
მოდით, მე თქვენ გიმღერებთ
მოდით, მე თქვენ გიმღერებთ, ხმის ყრუ ტემბრი მექნება,
რადიოლას მივბაძავ, ნემსი რომ გაუფუჭდა –
ფირფიტებით, რომლებსაც ახატია ნეკნები,
ასეთებით ვაჭრობდნენ ბიჭბუჭები ჩუმჩუმად.
მაგალითად, ზაფხულზე, რომელიც არ დადგება,
მაგალითად, იმ სახლზე, ცეცხლმა დასწვა რომელიც,
მაგალითად, იმ ძმაზე, რომელსაც მსჯავრს დასდებენ,
ბიჭუნაზე – ხვალ დახვრეტა რომ ელის.
ავადმყოფი ფილტვები მომწყვდეულან გულმკერდში –
და რენტგენის ფირები – სიკვდილს უქმნის შავ-თეთრ ფონს, -
მთელ ქვეყანას მოსდებენ – სირთულეა ხუთწლედში,
დღეებს იხანგრძლივებენ, რომ უკრავენ პატეფონს.
ბროლის სახლი
თუ ვარ მდიდარი, როგორც ზღვის მეფე,
გამიღე მხოლოდ დარაბა ფანჯრის,
წყალქვეშ სამყაროს, ამოგიშხეფებ,
ფეხქვეშ დაგიგებ, კუნძულებს მარჯნის.
ბროლის სახლი, მისთვის მთაზე,
როგორც ძაღლი რკინის ჯაჭვზე.
ჩემო ვერცხლის წყაროებო,
ოქროს ველთა სილამაზევ.
თუ ვარ ღარიბი, ძაღლივით მარტო,
და ჩემი სული მხოლოდ მას ნატრობს,
გთხოვ დამეხმარე, ძლიერო ღმერთო,
გთხოვ, არ გამწირო ცხოვრების დარდო.
ბროლის სახლი, მისთვის მთაზე,
როგორც ძაღლი ვწევარ ასე,
ჩემო ლალის მიხაკებო,
დღე თუ ღამე ვფიქრობ მასზე.
ვერ აღვწერ გრძნობას შენს მიმართ ენით,
თუნდ ჩამომახრჩე, დამხვრიტე ისრით,
ჯერ შემომხედე, ვით ვტკბები შენით,
ვით რაფაელის მადონას ცქერით.
ბროლის სახლი, მისთვის მთაზე,
როგორც ძაღლი მის წინაშე.
ჩემო ვერცხლის წყაროებო,
ოქროს ველთა სილამაზევ.
სიმღერა მეგობარზე
თუ მეგობარი, აღმოჩნდა,
არც მტერია, არც მოკეთე,
თუკი ვერ იგებ, წუთი-წუთს
კარგს გიქადის თუ ცუდს, -
მთისკენ გასწიეთ – გაბედე!
არ მიატოვო მარტო და
ერთ თოკზე შენთან ჩაებას –
უკეთ გაიცნობ მას.
თუკი ჭაბუკი მთებშია,
ხალისს კარგავს და – ქვევით სურს,
მყინვარზეა და – ყვირილს ტეხს,
თუ ვერ იკიდებს ფეხს, -
მაშინ, შენს გვერდით უცხოა,
სიტყვას ნუ ეტყვი – განდევნე:
ისინი მაღლა არ მიჰყავთ,
არც უმღერიან მათ.
თუ არ წუწუნებს, არ ჩივის,
წარბს შეკრავს, მაგრამ – მოგყვება.
დაგიჭერს, კვნესაც რომ დასცდეს,
თუკი მოსწყდები კლდეს,
თუკი მოგყვება მხარდამხარ,
მწვერვალზე მარტო არ ახვალ, -
მაშ, შეგიძლია ენდო მას,
როგორც საკუთარ თავს.
მოდით, მე თქვენ გიმღერებთ
მოდით, მე თქვენ გიმღერებთ, ხმის ყრუ ტემბრი მექნება,
რადიოლას მივბაძავ, ნემსი რომ გაუფუჭდა –
ფირფიტებით, რომლებსაც ახატია ნეკნები,
ასეთებით ვაჭრობდნენ ბიჭბუჭები ჩუმჩუმად.
მაგალითად, ზაფხულზე, რომელიც არ დადგება,
მაგალითად, იმ სახლზე, ცეცხლმა დასწვა რომელიც,
მაგალითად, იმ ძმაზე, რომელსაც მსჯავრს დასდებენ,
ბიჭუნაზე – ხვალ დახვრეტა რომ ელის.
ავადმყოფი ფილტვები მომწყვდეულან გულმკერდში –
და რენტგენის ფირები – სიკვდილს უქმნის შავ-თეთრ ფონს, -
მთელ ქვეყანას მოსდებენ – სირთულეა ხუთწლედში,
დღეებს იხანგრძლივებენ, რომ უკრავენ პატეფონს.
სიმღერა ხმების გავარდნაზე
ყურთასმენა წაიღო და როგორც ჩრჩილმა,
ჭორმა როგორ გამოგვჭამა, ხედავთ?
ხმები დადის, გაძვირება ყველაფერს რომ შეეხება,
ალკოჰოლს და შარვალს, თურმე, ,,გაცილებით მეტად”.
ბუზებივით ჩვევა აქ
ხმები დაქრის იქ და აქ.
უკბილო და მოცუხცუხე
ბებრუხუნებს გადააქვთ.
გაიგონე? მიწისქვეშა ქალაქს აშენებენაო!
ატომური ომის სუნი უდის თურმე მაგას.
შეხე-შეხე, ზუსტად ვიცი, მაგას წყალი არ გაუვა,
აუქმებენ უმსგავსობებს საუნებისმაგვარს.
ბუზებივით ჩვევა აქ
ხმები დაქრის იქ და აქ.
უკბილო და მოცუხცუხე
ბებრუხუნებს გადააქვთ.
მამიკინსაც მოუწია! არ იცოდით? უკვე ხსნიან,
ლოთობით და სკანდალებით გაიჩინა მტერიო.
შენს ბედოვლათ მეზობელსაც, ნახე, თუ არ აიყვანენ,
იმიტომ, რომ ეგ კლიენტი ძალიან ჰგავს ბერიას.
ბუზებივით ჩვევა აქ
ხმები დაქრის იქ და აქ.
უკბილო და მოცუხცუხე
ბებრუხუნებს გადააქვთ.
ერთიც, ამასწინეებზე მაგენს მიწა გოუთხრიათ,
ღმერთი! რჯული!
ამოხეთქა კონიაკის მდინარემ.
მასონების დაკვეთაა, თევზის ქერცლის პურს გზავნიან
წყლის მაგივრად დღეს გვასმევენ მის მოწამლულ მინარევს.
ბუზებივით ჩვევა აქ
ხმები დაქრის იქ და აქ.
უკბილო და მოცუხცუხე
ბებრუხუნებს გადააქვთ.
გამოცდილი ათუხთუხებს ალიაქოთს
შარი-შური. ხმები არ ცნობს ჩარჩოებს...
ჭორი ამბობს, ხმები წყვეტენ არსებობას ამას იქით.
ხმა გავარდა:
ხმები ჭორებს ვაჩმორებთ.
ბუზებივით ჩვევა აქ
ხმები დაქრის იქ და აქ.
უკბილო და მოცუხცუხე
ბებრუხუნებს გადააქვთ.
