კაშნიცი მარი ლუიზე



ქალაქში შემოსვლა

რითი ვარსებობთ, არა მარტო პურით.
გამაქცევარ შველის ნახტომისგანაც
ვენის ტყის საღამოთი
მსუბუქად წვრილნარზე
და ლამაზად გაწელვით.
რას აღვიძებენ მანდ?
რომელ ძველ სიამაყეს?
ანდა როცა ქარი კენწეროებზე წეწს
ამომკრთალ კანს ვერცხლეულისა
როგორც მერცხლის ფრთები ღრუბლებს ეკაუჭება
როცა ძველი დინება ნაპირებს ებღაუჭება
და ახრჩობს აყვავილებულ ღვინოს
ღრმა მობუყბუყე ბგერით სიყვარულისა –
ვკვდებით რითი
არა მარტო სიკვდილით.



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.