წვიმიანი დღე
ცივი დღე არის, ქარიანი და უამური,
წვიმს და მრუმეა ზეცა როგორც ფრთა მეღამურის,
ეპოტინება სურო დიდი სახლის ლავგარდანს,
დაბერავს ქარი, მოწყვეტს ფოთოლს და გადაკარგავს
და არ ღამდება დღე უჩინო და უამური.
ჩემი ცხოვრებაც უჩინოა და უამური,
მეც მაწვიმს წვიმა, მენატრება მეც მზის ლამუნი,
ეპოტინება ჩემი ფიქრიც წარსულს გრანიტეს,
იმედს მეც ვკარგავ ფოტოლივით, როცა ქარი ქრის
და დღეებს მისდევს დღე უჟმური და უამური.
იყუჩე გულო, დარდმა ასე როგორ დაგჩაგრა,
ღრუბლების მიღმა მზე ბრდღვიალებს უფრო ჩახჩახა,
კაცს და სმყაროს დღე არგუნა ღმერთმა საერთო
და ყველა ბედში ავდარს უნდა რაღაც დაეთმოს,
ზოგი დღე უნდა იყოს ქუში და უამური.
წვიმიანი დღე, თარგმანი - ვასილ გულეური
დღე არის ცივი, მოქუფრული და ღრუბლიანი;
წვიმს, ხოლო ქარი არ იღლება ქროლვით, გრიალით;
სუროს ყლორტები სახლის კედელს მჭიდროდ ეხვევა,
ფოთოლთა ტევრი ქარის ქროლვით შემოეხევა,
და დღეა ცივი, მოქუფრული და ღრუბლიანი.
ჩემი სიცოცხლეც პირქუში და მოქუფრულია;
ისევ წვიმს, ქარი არ დაღლილა ჯერაც სრულიად;
ჩემი ფიქრები არ შორდება შორეულ წარსულს
და ყრმობის იმედს დამარცხება ამ ქართან არ სურს,
დღე კი კვლავ ცივი, პირქუში და მოქუფრულია.
არ დაემონო, გულო ჩემო, ფიქრებს ტიალებს;
მზე ღრუბლებს მიღმა ძველებურად ისევ ციალებს;
ყველა სიცოცხლე ერთმანეთს ჰგავს, შექმნილი ღმერთის,
ყოველ სიცოცხლეს წვიმიანი დღეებიც ერთვის,
ზოგიერთი დღე უნდა იყოს პირქუში ჩვენთვის.
ცივი დღე არის, ქარიანი და უამური,
წვიმს და მრუმეა ზეცა როგორც ფრთა მეღამურის,
ეპოტინება სურო დიდი სახლის ლავგარდანს,
დაბერავს ქარი, მოწყვეტს ფოთოლს და გადაკარგავს
და არ ღამდება დღე უჩინო და უამური.
ჩემი ცხოვრებაც უჩინოა და უამური,
მეც მაწვიმს წვიმა, მენატრება მეც მზის ლამუნი,
ეპოტინება ჩემი ფიქრიც წარსულს გრანიტეს,
იმედს მეც ვკარგავ ფოტოლივით, როცა ქარი ქრის
და დღეებს მისდევს დღე უჟმური და უამური.
იყუჩე გულო, დარდმა ასე როგორ დაგჩაგრა,
ღრუბლების მიღმა მზე ბრდღვიალებს უფრო ჩახჩახა,
კაცს და სმყაროს დღე არგუნა ღმერთმა საერთო
და ყველა ბედში ავდარს უნდა რაღაც დაეთმოს,
ზოგი დღე უნდა იყოს ქუში და უამური.
წვიმიანი დღე, თარგმანი - ვასილ გულეური
დღე არის ცივი, მოქუფრული და ღრუბლიანი;
წვიმს, ხოლო ქარი არ იღლება ქროლვით, გრიალით;
სუროს ყლორტები სახლის კედელს მჭიდროდ ეხვევა,
ფოთოლთა ტევრი ქარის ქროლვით შემოეხევა,
და დღეა ცივი, მოქუფრული და ღრუბლიანი.
ჩემი სიცოცხლეც პირქუში და მოქუფრულია;
ისევ წვიმს, ქარი არ დაღლილა ჯერაც სრულიად;
ჩემი ფიქრები არ შორდება შორეულ წარსულს
და ყრმობის იმედს დამარცხება ამ ქართან არ სურს,
დღე კი კვლავ ცივი, პირქუში და მოქუფრულია.
არ დაემონო, გულო ჩემო, ფიქრებს ტიალებს;
მზე ღრუბლებს მიღმა ძველებურად ისევ ციალებს;
ყველა სიცოცხლე ერთმანეთს ჰგავს, შექმნილი ღმერთის,
ყოველ სიცოცხლეს წვიმიანი დღეებიც ერთვის,
ზოგიერთი დღე უნდა იყოს პირქუში ჩვენთვის.
