მარციალისი მარკუს ვალერიუს

ხელობის გამოცვლა

ეს ჩვენი თვალის ექიმი გამხდარა მოფარიკავე.
ამასთან დაკავშირებით, არ ვთქვა – თავს ვეღარ ვიკავებ:
ამდაგვარ მეტამორფოზას ხელობის შეცვლა არც ეთქმის, –
რა ბედენაა კაცს თვალებს დაშნით დათხრი თუ ლანცეტით.

არამსმელი

წვეთს არ ვსვამო, – ხელს აფარებ სასმისს.
ვატყობ,ბოცა სულ ტყუილად გავხსენი.
მაგისთანა მონა მყავდეს, – მესმის!
ძმაკაცი კი... აბა რა მოგახსენო!

გამართლება

ხალხი კითხულობს წიგნებს ჩემსას, მოსწონთ, ეძებენ.
„რა ნახეს მათში?“ – უკვირთ მგოსნებს, თავგზაარეულთ.
რაც უნდათ, ის თქვან! მე კი მიჯობს, ჩემი კერძები
გულს უხარებდეს უფრო სტუმრებს, ვიდრე მზარეულთ.

დუმილით მოვაჭრე


დღესაც იყბედე რამდენი!
სმენა წაიღე ყურთა!
ვიცი, რა ჩიტიც ბრძანდები:
არ გაჩუმდები მუქთად.

თხოვნა

გავკოტრდი. ბედმა, იმ მსახვრალმა, არც მე დამინდო.
მტანჯავს შიმშილი, მომინელებს, ვატყობ, სიცივე...
ეს თასიც, შენგან ნაჩუქარი, უნდა გავყიდო.
ქენი სიკეთე, მოდი, ისევ შენ შეიძინე!

რჩევა

ბევრს თხოულობს მოსამართლე,
შენ რომ საქმე მიაბარე.
რაღა მაგას უვსებ ჯიბეს,
მევალეებს მიე, ბარემ.

შურიანის დასასჯელად

არასოდეს მითხოვია ღმერთებისთვის განძი დიდი;
ორი გროში თუ მებადა, თავს ბედნიერ კაცად ვთვლიდი.
ალბათ გიკვირს, ახლა უცებ რად ვინატრე ოხრად ფული:
ცოილუსი მინდა ვნახო შურის ალზე მოხრაკული.